Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2014

στο τελευταίο βαγόνι: Aλέξης Tραϊανός (Παρουσία)

Εικόνα
Παρουσία
Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα
Να 'μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής
Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω
Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ' ομορφιά και θάνατο
Πέφτοντας απ' ομορφιά σ' άλλη ομορφιά
Από θάνατο σε θάνατο
Σηκώνοντας στα χέρια μου το κρανίο του κόσμου
Κύματα της πέτρας χρυσά κάτω απ' το χειμωνιάτικο ήλιο
Στο στόμα του χρόνου ως την άκρη της ματιάς
Και το ξεψύχισμα μιας εποχής αργό τεφρό
Στο πρόσωπό μου

* από τα Αδημοσίευτα ποιήματα της περιόδου 1968-1972


Αλέξης Τραϊανός 1944-1980
πηγή ανάρτησης: http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=8476.msg110534#msg110534

νέες αφίξεις στο Τρένο: Νικόλας Κρίκος (Σπαράγματα)

Εικόνα
1. Η Δύση μας ματώνει. Ο χρόνος μας ερώμενος αλήτης σε σοκάκια που Μόνη η Νύχτα ξέρει να φωτίζει. Το σώμα μένει σαν δώρο Ν’ αποζητά την πόλη και το δάκρυ της, Κείνο που εκχύνει ομορφιά στην ήττα… 2. Εκεί στο φόβο όλα αναμετρώνται, Παπαρούνα και κρόταφος, και ο έρωτας, Εκείνη η σιωπή που μόνο με σώματα θάλλει. Σ’ υψώνουν αλαφρά οι κινήσεις σου, Την ώρα που διπλώνεις τα νοτισμένα σεντόνια, Αλήτη μου! Η αλήθεια σου είναι που συγκινεί και όχι το προσωπείο σου. Να τώρα δα που το κρασί πήρε να βασιλεύσει, Στην απουσία σου. 3. Είναι κάποιες στιγμές που τ’ ωραίο αιμορραγεί. Νιώθεις να καταθέτεις λέξεις Σε τράπεζες της νιότης. Σύμμαχος αλλοτινός η έντοκος ευαισθησία. 4. Έρεβος και μόνο το λευκό τη θάλασσα προδίδει. Ίσως και οι στερεές σκιές νησιών. Αχ! ζωγραφιά, Με παλέτα την ψυχή και τ’ όνειρο να σπεύδει!
* ποιήματα από την συλλογή «Σπαράγματα» του Νικόλα Κρίκου, Εκδόσεις Μελάνι (Δεκέμβριος 2013) ________________________________________________________________________________________
Ο Νικόλας Κρίκος γεννήθηκε τον Δεκέ…

στο τελευταίο βαγόνι: Pablo Neruda (oda a la cascada)

Εικόνα
ODA A LA CASCADA 
Ξαφνικά, μια μέρα
σηκώθηκα  νωρίς
και σου έδωσα έναν καταρράκτη.
Από ό,τι
υπάρχει πάνω στη γη,
πέτρες,
κτίρια,
γαρύφαλα,
από ό,τι
πετάει στον αέρα,
σύννεφα,

στιγμιότυπο από την κόψη της μέρας: William S. Burroughs

Εικόνα
Για την ημέρα της ποίησης, το Τρένο της ποίησης θέλει να σφυρίξει αποτυπώματα από λέξεις.

Ένα τέτοιο αποτύπωμα αφήνει το ποίημα "Dead Whistle Stop Already End" του Γουίλιαμ Μπάροουζ, που δίνεται πιο κάτω στο πρωτότυπο.





Dead Whistle Stop Already End

Ahab to his companion      falling over there in any         out from the dawn skin              staring          stirring unbelief                      he strode towards a long drink and looked into the            the actors ourselves become

στη στροφή της άνοιξης: Γιώργος Μακρής [Εμείς οι λίγοι]

Εικόνα
Εμείς οι λίγοι

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.

ανάμεσα στις γραμμές: διαβάζοντας από την Ασκητική

Εικόνα
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα με το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι

λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης: Αντώνης Πυροβολάκης (Ονειρευτής)

Εικόνα
Ονειρευτής

Του  άρεσε  με θράσος,  να  εισέρχεται  στα  μαϊστράλια    του  Αυγούστου,
του  άρεσε  να  αποκοιμιέται  στην  ακρογιαλιά  τα  μεσημέρια.
Όνειρα,  από  μιρταζαπίνη  και  βινύλιο,
στιλπνές  φυγές  μες  στο  σπασμένο  βλέμμα  του  Ορφέα.
  Χρωματιστά  ποτά  ουράνια  τόξα  τον  κέρναγε  μία  μοίρα  αγαπητικιά,
που  Ιουδήθ  τη  φώναζαν τα  πεθαμένα  περιστέρια.
Στην  σκοτεινή  πλευρά  του  λόφου  άνθιζαν 

στο άδειο βαγόνι: Mίλτος Σαχτούρης - Η Σκηνή & Η Πηγή

Εικόνα
Η σκηνή
Απάνω στο τραπέζι είχανε στήσει
ένα κεφάλι από πηλό
τους τοίχους τους είχαν στολίσει
με λουλούδια
απάνω στο κρεβάτι είχανε κόψει από χαρτί
δυο σώματα ερωτικά
στο πάτωμα τριγύριζαν φίδια
και πεταλούδες
ένας μεγάλος σκύλος φύλαγε
στη γωνιά
Σπάγγοι διασχίζαν το δωμάτιο απ’ όλες
τις πλευρές
δε θά ‘ταν φρόνιμο κανείς

από το τζάμι του Τρένου: Το παράθυρο (Γιάννης Ρίτσος)

Εικόνα
ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ Γιάννη Ρίτσου, από την «Τέταρτη Διάσταση», 1956-1972, Τόμος ΣΤ', Εκδόσεις Κέδρος (εικοστή έκτη έκδοση)
[απόσπασμα]

(Δυο άντρες κάθονται σ' ένα παραθαλάσσιο δωμάτιο κοντά στο παράθυρο. Φαίνονται παλιοί φίλοι, που είχαν καιρό ν' ανταμώσουν. Ο ένας μοιάζει θαλασσινός. Ο άλλος -αυτός που μιλάει- όχι. Βραδιάζει αργά -ένα γαλήνιο ανοιξιάτικο απόβραδο, μενεξελί και πορφυρό. Η θάλασσα, αντίκρυ, λάδι, -φωτίζει με πολυκύμαντες ραβδωτές ανταύγειες τα πλευρά των καραβιών, τα σκοινιά, τα κατάρτια, τα σπίτια. Απλά και κάπως κουρασμένα στην αρχή) :

Κάθομαι εδώ στο παράθυρο· κοιτάω τους διαβάτες και κοιτάζομαι μέσα στα μάτια τους. Θαρρώ πως είμαι μια σωπηλή φωτογραφία, μες στην παλιά κορνίζα της, κρεμασμένη έξω απ' το σπίτι, στο δυτικό τοίχο, εγώ και το παράθυρό μου. Κοιτάζω κάποτε ο ίδιος ετούτη τη φωτογραφία με τα ερωτικά, κουρασμένα της μάτια -

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης