Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2011

λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης: Γιώργος Πρίμπας

Εικόνα
ΟΓιώργος Πρίμπαςστο τρένο της ποίησης: 4 ποιήματα 

Απ' την αυγή νωρίτερα.
Οι νότες σκόρπιες Και τα λόγια μεθυσμένα. Το νυχτολούλουδο κει γύρω Να 'χει ανθίσει μόλις. Ένα φεγγάρι κόκκινο Στου διάβα του το έμπα.
Νύχτας Αυγούστου η αρχή Πως ήτανε θαρρώ. Από αυτές που, Απ' την αυγή νωρίτερα, Την κλίνη σου αρνείσαι.


Δεν απεργεί.
Όταν πρόσκαιρα Ο λόγος ποίηση Πηγάζει άμπωτη,
Λιόγερμα φλοίσβος θάμπει Τη θάλασσα ψυχή, Γυναίκα έρως θάλπει Το σώμα νους.
Ενίοτε πάλι Τον κόσμο που αιμάσσει Συλλέγει καταγής Να τον ξεβράσει έγερση.
Η ποίηση, αγάπη μου, Δεν απεργεί.
Δεν είναι επιβίωση!

Νέοι ποιητές στο τρένο της ποίησης

Στην αποβάθρα της ποίησης, αυτόν το μήνα, η Χρύσα Μαστοροδήμου.

Εγκαινιάζεται νέα στήλη στο Τρένο της ποίησης:
Συναντάμε στην αποβάθρα νέους ποιητές  Με ταλέντο και ελάχιστες αποσκευές Με σκοπό να συνταξιδέψουμε

στο τελευταίο βαγόνι: το τραγούδι του εαυτού μου, Ουώλτ Ουίτμαν

Εικόνα
52
Το διάστικτο γεράκι εφορμά πάνω μου και με κατηγορεί, παραπονιέται για την
φλυαρία μου και την αδράνειά μου.

Και εγώ είμαι ανήμερος, και εγώ είμαι αμετάφραστος,
Ξεφωνίζω τη βαρβαρική μου υλακή πάνω από τις σκέπες του κόσμου.

Η τελευταία ουριοδρόμηση της μέρας με περιμένει,
Εκσφενδονίζει τη  μορφή μου στα εναπομείναντα και αληθινά σαν εκείνα
στις ισκιωμένες ερημιές,
Με παρασύρει στην άχνη και τη σκοτεινιά.

Απέρχομαι σαν τον αέρα, τινάζω τα λευκά μαλλιά μου στον δραπέτη ήλιο,
Σκορπίζω το σώμα μου στους στροβίλους, και το παρασύρω σε δαντελωτές αιχμές
βράχων.

Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα να φυτρώσω από τη χλόη που αγαπώ,
Αν με θέλεις πάλι, ψάξε με κάτω από τα πέλματα των παπουτσιών σου.

Δύσκολα θα μάθεις ποιός είμαι ή τι εννοώ,
Αλλά για σένα θα είμαι πλησμονή υγείας παρόλα αυτά,
Και θα διυλίζω και θα διεγείρω το αίμα σου.

Αν αποτύχεις να με βρεις στην αρχή μην αποθαρρύνεσαι,
Αν με χάσεις σε κάποιο σημείο ψάξε σε άλλο,
Σταματώ κάπου και σε περιμένω.

1855

ημέρα ποίησης στο τελευταίο βαγόνι: Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς

Εικόνα
Η βιβλιοθήκη
Η φωτιά καίει· αυτός είναι ο πρώτος νόμος. Όταν ένας άνεμος τη φυσήξει οι φλόγες της
μεταφέρονται μακρύτερα. Η ομιλία φυσάει τις φλόγες. Το έχουν καταφέρει
ώστε το να γράφεις να είναι φωτιά και όχι μόνο του αίματος.
Η γραφή δεν είναι τίποτα, να είσαι σε θέση να γράφεις (να που
σε οδηγούν) είναι τα εννιά δέκατα της δυσκολίας: εκμαύλιση
ή δυνατά μπράτσα. Η γραφή θα 'πρεπε να 'ταν ανακούφιση,
ανακούφιση απ' τις συνθήκες οι οποίες καθώς προχωράμε γινόμαστε -μία φωτιά,
μια καταστροφική φωτιά. Γιατί η γραφή είναι επίσης μια επίθεση και τρόποι πρέπει
να βρεθούν για να την καταπνίξουν - στη ρίζα της αν είναι δυνατόν. Για να γράφεις
λοιπόν, τα εννέα δέκατα του προβλήματος είναι να ζεις. Το διακρίνουν,
όχι μέσω της νόησης μα μέσω της ημι-νόησης (να θέλουν να είναι
τυφλοί σαν πρόφαση για να πουν, Είμαστε τόσο περήφανοι για σένα!
Υπέροχο χάρισμα! Πώς βρίσκεις τον χρόνο να γράφεις μέσα στην
πολυάσχολη ζωή σου; Πρέπει να 'ναι σπουδαίο πράγμα να έχεις τέτοιο χόμπι.
Μα ήσουν ανέκαθεν ένα μυστήριο αγό…

στο τελευταίο βαγόνι: Πωλ Ελυάρ

Εικόνα
Χάρις στην αγάπη
Κατήργησα το δωμάτιο όπου κοιμάμαι, όπου ονειρεύομαι, Κατήργησα την εξοχή και την πόλη όπου περνώ Όπου ονειρεύομαι ξυπνητός, όπου ο ήλιος ανατέλλει, Όπου, μέσα στα σβησμένα μάτια μου, το φως σωρεύεται.
Κόσμος στην τύχη, χωρίς επιφάνεια και χωρίς βάθος, Θέλγητρων που αλησμονήθηκαν ευθύς μόλις αναγνωρίστηκαν, Η γέννηση κι ο θάνατος ανακατεύουν το μίασμά τους Μες τις πτυχές της γης και του ουρανού που μπλέχτηκαν.
Τίποτα δεν ξεχώρισα μα έκαμα την καρδιά μου δυο. Αγαπώντας, τα πάντα δημιούργησα: πραγματικό, φανταστικό. Έδωσα τη λογική της, το σχήμα της, τη θέρμη της Και τον αθάνατο ρόλο της σ' εκείνη που με φωτίζει.  27 Νοεμβρίου 1946 

Είκοσι οχτώ Νοεμβρίου χίλια εννιακόσια σαράντα έξι
Δεν θα γεράσουμε μαζί.
Νάτη η μέρα 
η περίσσια: ο χρόνος ξεχειλίζει.
Η αγάπη μου τόσο ανάλαφρη αποκτά την αβασταγή μιας ικεσίας.
Πωλ Ελυάρ "Ο Χρόνος ξεχειλίζει" μετάφραση Ελένης Κόλλια

Σημείωση (από τα Τελευταία ποιήματα του έρωτα, μετάφραση Ελένη Κόλλια, Εκδόσεις Ηριδανός, 2006) Στις 28 Νοεμβρίου 1…

στο τελευταίο βαγόνι: εντγκαρ αλλαν ποε

Εικόνα
Αποσπερίτης

Ήταν μεσημβρία θέρους, Και δωδεκάτη της νυχτός· Στις τροχιές τους, τα αστέρια, Αχνόφεγγαν, από το φως, Της φωτεινής, ψυχρής σελήνης, Στη μέση σκλάβοι πλανήτες, Εκείνη στα Ουράνια, Στα κύματα η ακτίνα της. Ατένισα για λίγο Το ψυχρό χαμόγελό της· Πολύ ψυχρό -πολύ ψυχρό για μένα- Τότε πέρασε, σα σάβανο, Νεφέλη μαύρη, Και στράφηκα σε σένα, Περήφανε Αποσπερίτη, Στη δόξα σου τη μακρινή, Και την ακριβή σου ακτίνα· Γιατί την περήφανη χαρά Της καρδιάς μου τη νύχτα Μεταφέρεις στα Ουράνια, Και θαυμάζω πιο πολύ Την απόμακρή σου αίγλη, Παρά το ψυχρό, άτονο φως.
Εντγκαρ Αλλαν Ποε μετάφραση Ζωή Ν. Νικολοπούλου

στο τελευταίο βαγόνι: John Berryman

Εικόνα
ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 366
















Παγωμένος σ' αυτό το ιρλανδέζικο μπαρ δίνω τις ευχές μου στις αγάπες μου, στους ξένους, σ' όλους τους δικούς μου φίλους, εφτά ή όσους είναι, συγχωρώ τους εχθρούς μου, ειδικά δύο, παραβγαίνει την καρδιά του, με τόση μεγαλοψυχία, μπορεί όλα αυτά να είναι αλήθεια;
-Κύριε Κόκαλε, κάνεις ταξίδι έξω από τον εαυτό σου. Σ' έχει δει γιατρός; Ακούγεσαι αποφασισμένος, διαθήκη και τα σχετικά. Έχεις πάρει την πορεία σου; -Ω, υποφέρω από χτύπημα κι από χτύπημα κι από μπάλες τρεις: Πάω για τα πολλά, Γουέρντσγουορθ, και κάτι ανάλογο.
Ο παίχτης ονειρεύτηκε. Έριξε μια κυρτή ονειρική μπαλιά, στην πορεία μου την έπιασα και σουτάροντας αστόχησα, ο έρημος Χένρυ. Αυτά τα Τραγούδια δεν είναι για να τα καταλαβαίνει κανείς, κατάλαβε. Είναι για να τρομάζουν μόνο και να παρηγορούν. Μια πασχαλιά στο χέρι του βρέθηκε.
Τζων Μπέρρυμαν  μετάφραση Γιάννη Λειβαδά

Στο τρένο της ποίησης με τον ε.ε.κάμμινγκς (Ι)

Εικόνα
αφού η αίσθηση έρχεται πρώτη  ποιός δίνει σημασία  στη σύνταξη των πραγμάτων  πότε θα σε φιλήσει όπως πρέπει;
δεν θα 'σαι εντελώς ανόητη  καθώς στον κόσμο είναι Άνοιξη 
το αίμα μου το αποδεικνύει,  και τα φιλιά είναι ριζικό  απ' τη σοφία καλύτερο  γυναίκα σου τ' ορκίζομαι σε όλα τα λουλούδια. Μη κλαις  - η κάλλιστη χειρονομία του μυαλού μου είναι πιο λίγη  απ' το φτερούγισμα των βλεφαρίδων σου που λέει 
φτιαγμένοι είμαστε ο ένας για τον άλλο: ύστερα  γέλα, γέρνοντας ξανά στην αγκαλιά μου  γιατί η ζωή δεν είναι μια παράγραφος
Και ο θάνατος πιστεύω παρένθεση δεν είναι
ε.ε.κάμμινγκς  μετάφραση Γιάννη Λειβαδά



Οι ράγες του τρένου της ποίησης...

Εικόνα
...είναι τα ποιήματα που έχουν μιλήσει μέσα μας. Ως λέξεις, ως μουσική, ως βίωμα·  ...είναι βιβλία που έχουν αποθέσει σιωπηλά στον Κόσμο, οι αφανείς ποιητές των ημερών μας·
 ...είναι, συχνά, οι στίχοι των νέων ποιητών που πνίγονται και σώνονται από την τυραννία των λέξεων μακριά από την παρηγοριά που θα τους έδινε (;) ένας κάποιος αναγνώστης·


...................................................................................................................
Οι ράγες του τρένου είναι ο μετρονόμος
για τις Ώρες  που η ποίηση γίνεται ζωή  και η ζωή γίνεται ποίηση·
Και το τρένο της ποίησης φιλοδοξεί  να φτάνει ολοένα σ' αυτές τις Ώρες... ...................................................................................................................
Για να στείλετε συνεργασίες                           και ποιήματαπρος δημοσίευση   ή για να γίνουμε η ηχώ της φωνής σας (για ό,τι άλλο αφορά την ποίηση), επικοινωνήστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Τρένου.

Νοτούρνο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Εικόνα
Πολιτεία δίχως ύπνο (Νοτούρνο του Brooklyn Bridge)

Στον ουρανό κανένας δεν κοιμάται.Κανένας, κανένας. Κανένας, δεν κοιμάται. Τα πλάσματα της σελήνης οσμίζονται και τριγυρνάνε γύρω στα καλύβια τους. Θά 'ρθουν οι ζωντανοί μεγαλόσαυροι να δαγκάσουν τους ανθρώπους που δεν ονειρεύονται, κι αυτός που ξεμακραίνει, με την καρδιά ραγισμένη, θά 'βρει στις γωνιές των δρόμων τον απίθανο κροκόδειλο ήσυχο κάτω από τη γλυκιά                                            διαμαρτυρία των άστρων.
Στον κόσμο κανένας δεν κοιμάται. Κανένας, κανένας. Κανένας δεν κοιμάται. Στο πιο απόμακρο νεκροταφείο είν' ένας πεθαμένος που τρία χρόνια παραπονιέται γιατί έχει ένα ξερό τοπίο μέσα σ' ένα του γόνατο· και το παιδί που θάψανε σήμερα το πρωί έκλαιγε τόσο δυνατά που χρειάστηκε να φωνάξουνε τα σκυλιά για να το κάνουν                                                                            να σωπάσει.
Η ζωή δεν είναι όνειρο. Γρηγορείτε!Γρηγορείτε!Γρηγορείτε! Ροβολάμε τα σκαλιά για να φάμε υγρό χώμα ή ανεβαίνουμε στο σ…

Ο Πάμπλο Νερούντα στο τρένο της ποίησης

Εικόνα
Πάντα γλυκό Μα γιατί αυτές οι τόσο σκληρές ύλες;  Γιατί για να γραφτούν τα πράγματα κι οι άνθρωποι οι καθημερινοί ντύνονται οι στίχοι με χρυσάφι, με άσχημη παλιά πέτρα;
Θέλω στίχους από ύφασμα ή πούπουλο  που μόλις να ζυγίζουν,  στίχους χλιαρούς  με την οικειότητα των κρεββατιών  εκεί όπου ο άνθρωπος αγάπησε και ονειρεύτηκε,  θέλω ποιήματα  λερωμένα απ' τα χέρια κι απ' το κάθε μέρα.
Στίχους από γλυκό που λιώνει σα ζάχαρη και γάλα μέσ' στο στόμα.  Ο αγέρας και το νερό πίνονται,  ο έρωτας φιλιέται και δαγκώνεται,  θέλω σονέτα που να τρώγονται,  θέλω ποιήματα από αλεύρι και μέλι.
Μας προτρέπει συνεχώς η ματαιοδοξία  πάνω στους ουρανούς να υψωθούμε  ή με άχρηστες σήραγγες  να χωθούμε κάτω απ' τη γη.  Και μ' αυτό τον τρόπο ξεχνάμε ασχολίες  απολαυστικά τρυφερές,  ξεχνάμε και τις πάστες  και ο κόσμος δεν έχει τι να φάει.
Πέρασε καιρός που στο Μαντάς  είδα μια ζαχαρένια πυραμίδα  κι έναν πύργο από ζαχαρωτό.  Το ένα κομμάτι πάνω στ' άλλο  και στην αρχιτεκτονική του ρουμπίνια  κι άλλες ροδόχρωμες ομορ…

Αντί προλόγου

Εικόνα
Μεσονυχτίων τετράστιχα
Μ' αρέσει να βλέπω το χρυσό φως του σπίρτου απόκρυφες πτυχές ενός προσώπου σαν κάτι αθώο που ανακάλυψες στο σκονισμένο χρονικό της ντροπής.
Πιασμένη μια στιγμή μαγείας και αγάπης  Σ' έναν μικρόκοσμο πάθους ξαφνικού  γνωρίζω αυτή τη νέα γεωγραφία -  μια έρημο που ποτέ δε θα μπορούσα να δαμάσω.
Την βροχή ακούγοντας να πέφτει στη γωνία ενός ονείρου νιώθουμε την πραγματικότητα, και γνωρίζουμε το σπίρτο πριν σβήσει την εφήμερη αιωνιότητα.
Ντενίς Λέβερτοφ
(Μετάφραση Γιάννη Λειβαδά)

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης