Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2012

Mεταφράσεις στο Τρένο: André Spire

Εικόνα
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ! ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ!


μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης
Οπατέρας μου ήξερε λατινικά,
η μητέρα μου έπαιζε πιάνο
κι επήγαινε σ' επισκέψεις.
Καταλαβαίνεις, μικρή μου,
καταλαβαίνεις;
 Είχα ένα παιδαγωγό,
ένα άλογο,
ένα τουφέκι,
υπηρέτες και ιπποκόμο.
Καταλαβαίνεις;
 Αγαπούσαμε πολύ τα δάκρυα,
την αγάπη, τους νικημένους,
τον ουρανό και τους διαβάτες...
Ας ανάψουμε τη φωτιά μας,
ας τινάξουμε τα βιβλία μας,
ας βουρτσίσουμε τα ρούχα μας,
ας γυαλίσουμε τα παπούτσια μας.
Ας γυαλίσουμε τα παπούτσια μας,
κι ας π…

στο Tελευταίο Bαγόνι: Pablo Neruda

Εικόνα
Eξηγώ μερικά πράγματα
από τη συλλογή Tercera Residencia 
Θα ερωτάστε: “Και πού είναι οι πασχαλιές;Και τα μεταφυσικά πέταλα της παπαρούνας; Και η βροχή που πολλές φορές ψιχάλιζε στα λόγια τους γεμίζοντας τα μ' ανοίγματα και με πουλιά;
Σε σας εγώ θα πω ό,τι μου συνέβη.
Ζούσα σε μια συνοικία της Μαδρίτης, με καμπάνες, με ρολόγια, με δέντρα.
Από εκεί μπορούσατε να δείτε το στεγνό πρόσωπο της Καστίλλης σαν έναν ωκεανό από δέρμα. Το σπίτι μου λεγότανε
σπίτι των λουλουδιών, γιατί από παντού
πετάγονταν γεράνια: ήτανε
ένα σπίτι όμορφο
με σκύλους και παιδιά. Ραούλ†, θυμάσαι;
Θυμάσαι, Ραφαέλ†;
Φεδερίκο†, θυμάσαι
κάτω απ' τη γη,
θυμάσαι το σπίτι μου με τα μπαλκόνια απ' όπου
το φως του Ιούνη καταπόντιζε στο στόμα σου λουλούδια; Αδελφέ, αδελφέ! Όλα ήταν μεγάλες φωνές, άλας του εμπορίου, σωροί ψωμιού σπαρταριστού, υπαίθριοι πάγκοι του προαστίου μου Αργκουέλλες με το άγαλμά του σαν ένα μελανοδοχείο ωχρό ανάμεσα στους μπακαλιάρους: έρεε το λάδι στα κουτάλια, ένα βαθύ σφυροκόπημα από πόδια και χέρια πλημμύριζε τους …

στο Tρένο της ποίησης: Alberto Caeiro

Εικόνα
ΧΧΧVI

 Υ πάρχουν ποιητές που είναι τεχνίτες
Και δουλεύουν τους στίχους
Όπως οι μαραγκοί το ξύλο!
Τι λυπηρό να μην ξέρεις ν’ ανθίζεις!
Να’ χεις να βάζεις στίχο σε στίχο, όπως αυτός
Που χτίζει έναν τοίχο
Και βλέπει αν στέκει καλά
Και τον γκρεμίζει αν δεν είναι έτσι! Αλλά το μόνο έργο τέχνης είναι η Γη μας
Που αλλάζει, και πάντα η ίδια είναι και πάντα ωραία…
Το  σκέφτομαι, όχι όπως ο οποιοσδήποτε σκέφτεται,
Αλλά όπως αυτός που αναπνέει.
Κοιτάζω τα λουλούδια και γελάω…
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνουν ούτε κι εγώ αν τα καταλαβαίνω…
Γνωρίζω όμως ότι η αλήθεια μαζί τους και μαζί μου είναι
Στην κοινή μας θεότητα
Που μας αφήνει να φύγουμε, να ζήσουμε για τη Γη,
Ευτυχισμένοι στα χέρια τις εποχές να σηκώνουμε
Ν’ αφήνουμε τον άνεμο να μας αποκοιμίζει
Και στα όνειρά μας, όνειρα να μην έχουμε.
Όποιος  έχει λουλούδια ανάγκη τον Θεό δεν έχει.
(μετάφραση: Γιάννης Σουλιώτης)  

XXXVI 
 E  há poetas que são artistas
E trabalham nos seus versos
Como um carpinteiro nas tábuas!...
Que triste não saber florir!
Ter…

στο Tελευταίο Bαγόνι: Ferran Fernandez

Εικόνα
ΕΝΑΣΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣμετάφραση: Βίκυ Ρούσκα

μόνο η αγάπη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο

το μίσος χαίρει άκρας υγείας
κυβερνά τα έθνη
ρυθμίζει τις αγορές
λιπαίνει τα γρανάζια της εξουσίας

μόνο η ανέλπιδη και φευγαλέα λάμψη της αγάπης
μπορεί να φωτίσει της ζωής μας τη σκοτεινή πλευρά

ανεξάρτητοι αγωνιστές της αγάπης
πυροβολήστε
πυροβολήστε
πυροβολήστε κι ας είναι στον αέρα


 Ferran Fernandez

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης