Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2013

στο τελευταίο βαγόνι: Ανδρέας Εμπειρίκος (Ω Υπερωκεάνειον!)

Εικόνα
Στροφές Στροφάλων
στον Λεωνίδα Α. Εμπειρίκο
Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων Εσύ που αγάπησες τις μακρινές σποράδες    Εσύ που σήκωσες τα πιο ψηλά μπαϊράκια
Εσύ που πλέχεις ξέθαρρα στις πιο επικίνδυνες σπηλιάδες    Χαίρε που αφέθηκες να γοητευθής απ’ τις σειρήνες    Χαίρε που δεν φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες.
Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις    Στο σέλας της θαλάσσης με τους γλάρους    Κ’ είμαι σε μια καμπίνα σου όπως εσύ μέσ’ στην καρδιά μου.
Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις    Οι αύρες μάς εγνώρισαν και λύνουν τα μαλλιά τους Προστρέχουν κι αυτές και πλαταγίζουν οι πτυχές τους    Λευκές οι μεν και πορφυρές οι δε    Πτυχές κτυποκαρδιών πτυχές χαράς    Των μελλονύμφων και των παντρεμένων.
Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Φωνές εδώ καιφάλαινες στο πέρασμά σου πάρα κάτω    Από τα ύφαλά σου αντλούνε τα παιδιά την μακαριότητα    Από το πρόσωπό σου την ομοιότητα με σένα    Και μοιάζεις με αυτούς …

στο γκρίζο Τρένο του χειμώνα που αναχωρεί: Nίκος Σφαμένος (reloaded)

Εικόνα
Πάγος *

στο διπλανό τραπέζι η παρέα
ήταν εύθυμη
«μεγάλη υπόθεση ο έρωτας»
άκουσα κάποια στιγμή
και όλοι συμφώνησαν
Γενάρης
αποχαιρέτησα τους φίλους μου
επέστρεψα νωρίς σπίτι
το τηλέφωνο νεκρό ενώ
η βροχή είχε σταματήσει
άραγε πόσοι βυθίζοταν στο πάγο
εκείνη τη νύχτα
όπως εσύ;
αρκετοί, υπέθεσα
χαμογελώντας
«κρατηθείτε γερά»

άνοιξα την οθόνη λίγο πριν
αποκοιμηθώ


το γκρίζο τρένο του χειμώνα αναχωρεί:
Βασίλης Ζηλάκος

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Εικόνα
1
Θα 'θελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω     η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνικήκαι σύντομη     σαν μια μπόρα     ούτε που πρόλαβα να αρχίσω     Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα     είμαι συλλέκτης     μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου:     στιγμές
    Όταν έχω αυτό το ξαφνικό πόθο να πετάξω,     και δεν έχω πού να πετάξω,     κρύβομαι στην συλλογή μου     γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές,     τυχαία αγγίγματα, βρισιές,     τρυφερούς παρανόμους, στοές,συναντήσεις, κραυγές,     σιωπές χωρισμούς,     λόγια, λόγια, λόγια
    Έτσι και αλλιώς τα πράγματα θακυλήσουν όπως θέλουν αυτά     η ζωή ξέρει     και εγώ την εμπιστεύομαι
    Είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φθηνά τσιγάρα
2
Στο καντράν του ραδιοφώνου μου      με περιμένουν όλες οι πόλεις που ονειρεύτηκα      Βαγδάτη,       Πράγα,         Νέα Ορλεάνη.
    Στέλνουν τους ήχους τους μέσα απο μεσαία κύμματα και σύννεφα παρασίτων.
    Είναι απο κείνα τα παλιά ραδιόφωνα     τότε που όλα τα ταξίδια έξω από την πόλη ήτ…

στο νυχτερινό δρομολόγιο: Tout dire (Paul Eluard)

Εικόνα
   Να γίνει λόγος για τα πάντα
   Το παν είναι να γίνει λόγος για τα πάντα, και μου λείπουν λέξεις    Και μου λείπει χρόνος, και μου λείπει θάρρος    Ονειρεύομαι και ξετυλίγω στην τύχη τις εικόνες μου    Κακόζησα, και κακόμαθα πώς να μιλώ καθάρια.

   Τα πάντα λέω τους βράχους, τη λεωφόρο και τα πεζοδρόμια    Τους δρόμους και τους διαβάτες τους τα ανοιχτά πεδία και τους βοσκούς    Της άνοιξης το χνούδι τη σκουριά του χειμώνα    Το κρύο και τη ζεστασιά που φτιάχνουνε ένα κοινό αποτόκι
   Θέλω να δείξω το πλήθος και κάθε έναν άνθρωπο στη λεπτομέρειά του    Με ό,τι τον κινεί κι ό,τι τον αποκαρδιώνει    Και μέσα στις εποχές του ανθρώπου το καθετί που τον φωτίζει    Την ελπίδα του και το αίμα του την ιστορία του και τον πόνο
   Θέλω να δείξω το πλήθος το υπέρτατο κατατμημένο    Το πλήθος διασπασμένο σα νεκροταφείο    Και το πλήθος πιο ισχυρό από τη βρώμικη σκιά του    Έχοντας ρίξει τα τείχη του έχοντας καταλάβει τους αφέντες του

   Την οικογένεια των χεριών, την οικογένεια των δελτίων,    Και το αγρίμι πο…

με το βραδινό σφύριγμα του Τρένου: Κωνσταντίνος Καβάφης

Εικόνα
Η Τράπεζα του Μέλλοντος





Την δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω
εγώ στην Τράπεζα του Μέλλοντος επάνω
πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω.

        Κεφάλαια μεγάλ’ αν έχει αμφιβάλλω.
Κι άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρισι
εξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήσει.
* από τα Κρυμμένα Ποιήματα
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 1863-1933

στο νυχτερινό δρομολόγιο: Mιχάλης Kατσαρός

Εικόνα
Θὰ σᾶς περιμένω
    Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-
Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.
Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μου
ἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.
Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφορος
    χαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες.
Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σας
πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας
ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη
ὁ ἄνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι καὶ τυμπανοκρουσίες ἐπίσημες
μάταιοι λόγοι.
Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.




Μιχάλης Κατσαρός 1919-1998


στην στροφή της άνοιξης: ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Εικόνα
Πέντε Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι. Εἰκόνα      













Γυρίζει μόνος
στὰ χείλη του παντάνασσα σιωπὴ
συνέχεια τῶν πουλιῶν τὰ μαλλιά του.
Ὠχρὸς
μὲ βουλιαγμένα ὄνειρα κι ἀνέγγιχτος
νερὸ τρεχάμενο στὰ ρεῖθρα, ὠχρὸς
ἕλληνας.
Πάντα ὁ δρόμος μέσ᾿ στὰ μάτια του
κ᾿ ἡ λάμψη ἀπ᾿ τὴ φωτιὰ
ποὺ καταλύει
τὴ νύχτα.
Γυρίζει μόνος
στὰ χέρια τοῦ κλαδὶ ἀπὸ ἐλιὰ
γεμάτος πόνο χάνεται στὰ δειλινὰ
αἰσθάνεται
πὼς ὅλα χάθηκαν.
Μὴν τοῦ μιλᾶτε εἶναι ἄνεργος
τὰ χέρια στὶς τσέπες του
σὰν δυὸ χειροβομβίδες.
Μὴν τοῦ μιλᾶτε δὲ μιλοῦν στοὺς καθρέφτες.
Ἄνθη τῆς λεμονιᾶς
λουλούδια τοῦ ἀνέμου
στεφάνωσέ τον Ἄνοιξη
τὸν κλώθει ὁ θάνατος.


Νίκος Καρούζος
1926*1990
________________________________________
This Post's Original Photo byPink Flutterby ƸӜƷ © OFF

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης