Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2014

στις ράγες του αργού Αυγούστου: Louis MacNeice - “To Posterity”

Εικόνα
Στις επόμενες γενιές

Όταν τα βιβλία έχουνε όλα παγώσει σαν τα βιβλία στα νεκροταφεία
Και η ανάγνωση και η ομιλία ακόμη έχουν αντικατασταθεί
Aπό άλλα, λιγότερο δύσκολα, μίντια, αναρωτιόμαστε αν
Θα βρείτε στα λουλούδια και τα φρούτα το ίδιο χρώμα και τη γεύση
Που κράταγαν για μας, για τους οποίους είχαν πλαισιωθεί με λόγια,
Και θα 'ναι το γρασίδι σας πράσινο, ο ουρανός σας μπλε,

Ή τα πουλιά σας θα είναι πάντα άπτερα πουλιά;
(μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου)



To Posterity”

When books have all seized up like the books in graveyards
And reading and even speaking have been replaced
By other, less difficult, media, we wonder if you
Will find in flowers and fruit the same colour and taste
They held for us for whom they were framed in words,
And will your grass be green, your sky blue,


Or will your birds be always wingless birds?







Louis MacNeice1907-1963

στο τελευταίο βαγόνι: Elizabeth Bishop - Insomnia

Εικόνα
ΑγρύπνιαΗ σελήνη στον καθρέφτη του γραφείουκοιτάει έξω ένα εκατομμύριο μίλια(και πιθανώς με υπερηφάνεια, τον εαυτό της,αλλά ποτέ, ποτέ της δεν χαμογελά)μακριά, πολύ μακριά και από τον ύπνο πέρα, ή ενδεχομένωςκοιμάται την ημέρα.
Από το Σύμπαν εγκαταλελειμμένη, θα του 'λεγε στον διάολονα πάει, και θα 'βρισκε ένα σώμα από νερό, ή έναν καθρέφτη, όπου να κατοικήσει. Γι' αυτότυλίξτε έγνοιαστης αράχνης τον ιστό,  και αφήστε την να πέσει στο πηγάδι
σε αυτόν τον κόσμο τον ανεστραμμένο όπου το αριστερά είναι πάντα δεξιά όπου οι σκιές είναι στην πραγματικότητα το σώμα, όπου μένουμε όλη τη νύχτα άγρυπνοι, όπου οι ουρανοί είναι ρηχοί όσο η θάλασσα είναι τώρα βαθιά, κι εσύ με αγαπάς. 

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

Insomnia The moon in the bureau mirror
looks out a million miles
(and perhaps with pride, at herself,
but she never, never smiles)
far and away beyond sleep, or
perhaps she's a daytime sleeper.

By the Universe deserted,
she'd tell it to go to hell,
and she'd find a body of water,
or a mirr…

ιστορίες από το ταξίδι: Eduardo Galeano

Εικόνα
Ο ήλιος

Σε κάποιο μέρος της Πενσυλβανίας η Άννα Μέρακ δουλεύει σαν βοηθός ήλιου.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, πάντα είχε αυτή την αρμοδιότητα. Κάθε πρωί η Άννα σηκώνει τα χέρια της και δίνει ένα σπρώξιμο στον ήλιο ώστε να εμφανιστεί στον ουρανό. Και κάθε βράδυ κατεβάζει τα χέρια της ώστε να δύσει στον ορίζοντα.

Ήταν πολύ μικρή από όταν επιλήφθηκε των καθηκόντων της και δεν απέτυχε ποτέ.

Εδώ και μισό αιώνα, η διάγνωση την κατατάσσει στους τρελούς. Από τότε, η Άννα, έχει περάσει από πολλά άσυλα, την έχουν αναλάβει πολλοί ψυχίατροι κι έχει καταπιεί τεράστιες ποσότητες χαπιών.

Ποτέ δεν κατάφεραν να την θεραπεύσουν.

Είναι ακόμα ευτυχισμένη.















Εντουάρντο Γκαλεάνο
πηγή, και άλλα κείμενα του Γκαλεάνο: εδώ 

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης