Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2012

στο τελευταίο βαγόνι: Νίκος Κυριακίδης

Εικόνα
ΑΓΑΠΟΥΣΕ
Αγαπούσε, σπάνια μεν, αλλά αγαπούσε ποιός νοιάζεται για τη διάρκεια. Την είδαν στο κήπο μιλούσε χωρίς να κινεί τα χείλη του εξηγούσε τα μπερδέματά της του έδινε κάποιες απ’ τις αγωνίες της γινόταν πολύ μικρούλα. Περίμενε να τη πιάσει εκείνη η γλυκειά κούραση αυτή του λεωφορείου στο σχόλασμα να τα δικαιολογεί, όλα, να τα εξηγεί, όλα. Που πήγαν οι θυμωμένοι; Πόσο υπομονή ακόμη έχουν οι ανυπόμονοι; Κρατιέται από κάποια μεσημέρια. Έχει ανάγκη να θαρρεί πως βρίσκεται στη μέση. Μισούσε βουβά περίμενε να το πει κάποιος άλλος με λόγια με αιτίες, με σχόλια. Τον άκουγε και χαμογελούσε. Χωρίς να κινεί τα χείλη.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Όταν πρωτοσκέφτηκα στα σοβαρά πως πεθαίνω έγινα defacto χριστιανός ; ‘’Καλλίτερα , εγω’’, είπα ‘’κουράστηκα και κούρασα, και κυρίως, τα στίγματά μου είναι κόκκινα αλλά γλιστερά. Κανείς δε μπορεί να τα κρατήσει στο χέρι δεν θα γίνουν ποτέ κτήμα άλλου. Τα νεα παιδιά με βλέπουν χυδαίο. Οι γέροι αναποφάσιστο’’ Να παραχθεί κάτι χρήσιμο λέγαν οι φίλοι παλιά, χρήσιμο σαν αξιοπρεπές δάκρυ του Ροβεσπιέρο…

στο τελευταίο βαγόνι: Walt Whitman (O Captain! my Captain!)

Εικόνα
Ω Καπετάνιε! Καπετάνιε μου!

Ω Καπετάνιε! Καπετάνιε μου! Το φοβερό ταξίδι μας έχει τελειώσει·
Το πλοίο βάσταξε κάθε βιτσιά, το έπαθλο που αποζητήσαμε το έχουμε σηκώσει·
Το λιμάνι είναι κοντά, ακούω τις καμπάνες, συνεπαρμένο κόσμο,
Ενώ τα μάτια τους ακολουθούν τη σταθερή καρίνα, το σκάφος βλοσυρό και θαρραλέο:
                       Μα ω καρδιά! καρδιά! καρδιά!
                         Ω οι αιμοσταγείς στάλες του κόκκινου,
                           Εκεί στη γέφυρα που ο Καπετάνιος μου ξαπλώνει
                               Πεσμένος κρύος και νεκρός.

Ω Καπετάνιε! Καπετάνιε μου! Ορθώσου κι άκου τις καμπάνες·
Ορθώσου – για σένα τη σημαία κυματίζουν – για σένα η σάλπιγγα ηχεί·
Για σένα ανθοδέσμες και μετάξινα στεφάνια – για σένα στις ακτές μαζεύονται τα πλήθη·
Σένα ζητούν, οι μάζες οι παλλόμενες, στρέφοντας τα ανυπόμονα πρόσωπά τους·
                        Να Καπετάνιε! πατέρα αγαπημένε!
                          Το χέρι αυτό κάτω από το κεφάλι σου·
                             Όνειρο είναι πως πάνω …

Στην αποβάθρα του Τρένου: Αγγελική Ζαντέ

Εικόνα
Jamaica*
Where is he?
San Francisco, Berkeley, green hills, blue sea, sails and the U. Minnesota, St. Louis, snow and the Big Arch.
New York, Charlottesville, bars, style, arts and Jefferson city. Los Angeles, Detroit, Basket Ball, long beaches, human collection, autofactories and crime.
Chicago, Washington D.C., the architecture and the politics. New Mexico, Texas, New Orleans,

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης