Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2014

στην αποβάθρα του Τρένου: Γιώργος Γκανέλης (2 ποιήματα)

Εικόνα
  Η ΣΤΙΓΜΗ   

Οι μάσκες άρχισαν να υποχωρούν
τώρα τα πρόσωπα φωτίζονται από ρυτίδες
κι η αντοχή εγκλωβίστηκε σε δωμάτια μπαρόκ.
Στο μεταξύ το βιβλίο της ζωής
γεμίζει από παρανθέσεις
( όλη η ζωή μια παρένθεση χωρίς υπόθεση )
κι οι πρώτες πασχαλιές μια περιφρόνηση
από τα πολλά σκουπίδια
τα στοιβαγμένα μπροστά στις πόρτες μας
κι οι μαργαρίτες μια διαμαρτυρία.

Αυτά τα βλέπεις κάθε πρωί
που λογαριάζεις τη μέρα αλλιώς
ενώ εκείνη έχει τις δικές της αρχές
κι εσένα σ' αφήνει να μετράς τις ώρες της
μήπως κι απομονώσεις μια Στιγμή
που χρόνια παζαρεύεις στα βιβλία,
ακόμη και σε γιορτές και σ' επετείους
σ' όλες τις αργίες που μυρίζουν ξεκούραση
εσύ κυνηγάς δύσκολους ουρανούς:
η κρυφή γοητεία της αλήθειας.
  ^ από τη συλλογή ''Ανάπηροι δρομείς '' (εκδ. Στοχαστής, 2012)

  ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ   

Όλοι θεωρήσαμε το παιχνίδι αυτό βολικό
το παιχνίδι της ομίχλης το απόγευμα
την ώρα που κοιτάζαμε φθαρμένα τοπία
με τις ελάχιστες υποσχέσεις ή τις πολλές
μόνο για τους επιτήδειους των μυστικών.

Το θεωρήσαμε βολικό
ί…

στο τρένο της σκληρής άνοιξης: Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ

Εικόνα
Οζυμανδίας   
Συνάντησα έναν ταξιδιώτη από χώρα παλαιά Που είπε: Δυο πόδια πέτρινα, πελώρια, χωρίς κορμί, Στέκουν στην έρημο. Κοντά τους, πάνω στην άμμο, Μισοβυθισμένο, είναι ένα πρόσωπο κομματιασμένο, που η βλοσυρότητά του, Και το ρυτιδιασμένο χείλι, και του ψυχρού προστάγματος η υπεροψία, Μαρτυρούνε ότι ο γλύπτης του καλά διάβασε τούτα τα πάθη Που ακόμα υπάρχουνε, εντυπωμένα σε αυτά τ' άψυχα πράγματα, Το χέρι που τα χλεύασε, και την καρδιά που τα έθρεψε· Και στο βάθρο τούτες οι λέξεις σχηματίζονται: Το όνομα μου είναι Οζυμανδίας, βασιλιάς των βασιλέων: Κοιτάξτε τα έργα μου, εσείς οι Δυνατοί, και απελπιστείτε!” Δίπλα το τίποτα απομένει. Γύρω από κει όπου σαπίζει Αυτό το κολοσσιαίο ερήπιο, απέραντες και ολόγυμνες Οι μοναχές κι επίπεδες εκτάσεις της ερήμου απλώνονται μακριά. 
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
Οzymandias       
I met a traveller from an antique land
Who said: Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. Near them, on the sand,
Half sunk, a shattered visage lies, whose frown…

στιγμιότυπα από το ταξίδι: Χρίστος Λάσκαρης

Εικόνα
ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ
Ἄνθρωποι ποὺ ταξιδεύουν μόνοι: κατὰ κανόνα σιωπηλοί, πιάνοντας θέση σὲ παράθυρο. Δὲν ἔχουνε ἀποσκευές, δὲν ἔχουνε κανέναν νὰ τοὺς περιμένει. Συνέχεια κοιτάζουν ἔξω.
Ἂν κάποιος τοὺς ρωτήσει ποῦ πηγαίνουνε, μοιάζουν σὰ νὰ ’ρχονται ἀπὸ μακριά· σὰ νὰ μὴν ἔχουν καταλάβει τὴν ἐρώτηση. 







ΑΠΛΩΣ, ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Ούτε ευτυχισμένος,
ούτε δυστυχισμένος·
απλώς,
μια επιφάνεια,
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.


Χρίστος Λάσκαρης
1931-2008

ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Ούτε ευτυχισμένος,
ούτε δυστυχισμένος·
απλώς,
μια επιφάνεια,
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος. - See more at: http://chimeres.info/blog/2006/03/23/h-zwh-kai-o-8anatos/#sthash.6Q7YEdHR.dpuf
ΑΠΛΩΣ ΜΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Ούτε ευτυχισμένος,
ούτε δυστυχισμένος·
απλώς,
μια επιφάνεια,
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος. - See more at: http://chimeres.info/blog/2006/03/23/h-zwh-kai-o-8anatos/#sthash.6Q7YEdHR.dpuf

από τα μεγάφωνα του Τρένου: Khalil Gibran

Εικόνα
ΝΑ ΛΥΠΑΣΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ
Να λυπάσαι το έθνος με το πλήθος τα δόγματα και την κούφια θρησκεία.
Να λυπάσαι το έθνος οπού ρούχα φορεί που δεν ύφανε το ίδιο
ψωμοτρώει από στάρι που εκείνο δε θέρισε
το κρασί του δεν γίνηκε απ' τις δικές του πατούσες.

Να λυπάσαι το έθνος που δοξάζει μ' εγκώμια
τον τραμπούκο σαν ήρωα
και τον κατακτητή του με την κίβδηλη λάμψη
θεωρεί ευεργέτη.

Να λυπάσαι το έθνος που αψηφά τους κινδύνους
μοναχά στα ονείρατα
μα και πάλι κιοτεύει το πρωί σαν ξυπνήσει.

Να λυπάσαι το έθνος που υψώνει φωνή
σε κηδείες μονάχα
και φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία.
Και που δεν ξεσηκώνεται παρά μόνο ανίσως
ο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και κουτσούρι.


Να λυπάσαι το έθνος που έχει πολιτικό την αλεπού
τον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό του
και που η τέχνη του είναι τέχνη
πιθηκισμού και μπαλωμάτων.

Να λυπάσαι το έθνος που δέχεται
κάθε νέο αφέντη με σάλπιγγες
και τον διώχνει πνιγμένο στα «γιούχα»
για να φέρει μετά τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.

Να λυπάσαι το έθνος που οι σοφοί του…

στην αποβάθρα του Τρένου: Βάννα Πασούλη

Εικόνα
«Ἡ ὀμορφιά θά σώσει τόν κόσμο» Φ. Ντοστογιέφσκι


Τήν ὀμορφιά τοῦ κόσμου καλέ μου Φιοντόρ, τήν ἀντιμάχεται ἀκατάπαυστα ἡ πραγματικότητα. Πράγμα ἀντίξοο τό δημιούργημα αὐτό πού τελικά εὐφημισμός λογιέται μόνο.
Ἄς ἀρκεστοῦμε στή θέα μιᾶς χελιδονοφωλιᾶς πού χτίστηκε πάνω στήν τέντα καί στῶν παιδιῶν πού μέ σχισμένα γόνατα μαθαίνουνε ποδόσφαιρο κρατώντας μιά μπάλα ἥλιο κάτω ἀπ’ τή μασχάλη.
Τρέχουνε νά γευτοῦνε τόν ἀγώνα.
Δέν ξέρουν, τ’ ἄμυαλα, τί ἀγώνας εἶναι τούτη ἡ ζωή τί ἀγωνία τερματοφύλακα πρίν ἀπ’ τό τέρμα τήν κατατρύχει σέ ὅλη τήν πορεία της.


ΕΝ ΤΗ ΡΥΜΗΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Χύθηκε Χρόνος Ἄχρονος καί ἐν ριπῇ ἀγάπης ἐνεφύσησε ζωήν. Πότε συμβαίνουν ὅλα; Συν-βαίνουν ὅλα.
Ὁ κάθε χτύπος στό ρολόϊ μου καί μιά καμπάνα πένθιμη γιά τήν καταραμένη πτώση-γενική Τῆς φύσης , Τοῦ ἀνθρώπου καί Τοῦ χρόνου πού τρώγεται καί τρώει-τό σαράκι τοῦ χρόνου σκοτώνει καί σκοτώνεται.
Σκοτώνω τήν ὥρα μου, σκοτώνω τόν χρόνο νεκρός κεῖται ὁ χρόνος ὀσμή νεκροταφείου στά ὡρολογοποιεῖα περιδινεῖς οἱ λεπτοδεῖκτες νά χτυποῦν τήν ἀγωνία τῆς ἀπώλειας, τήν ἀγων…

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης