Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2012

Στον πίνακα ανακοινώσεων του Τρένου: το δεύτερο ταξίδι της Άννας Νιαράκη

Εικόνα

στο τελευταίο βαγόνι: Walt Whitman - A clear midnight

Εικόνα
  Ένα ξάστερο μεσονύχτι   
 Αυτή είναι η ώρα σου ω Ψυχή, η            ελεύθερή σου πτήση μέσα στο         άρρητο,  Μακριά από βιβλία, μακριά από             τέχνη, τη μέρα τη σβησμένη, το         διαβασμένο μάθημα,   Σε Σένα πλέρια εμπρός αναδύεται,                                                  σιωπηλή, ατενίζοντας,                                                  ζυγίζοντας με το μυαλό τα θέματα                                                   που εσύ  αγαπάς καλύτερα. 
      Νύχτα, ύπνο, και τ’ αστέρια.            
(μτφ. Μαρία Θεοφιλάκου)
A Clear Midnight  
This is thy hour O Soul, thy free flight  into the wordless, 
Away from books, away from art, the day erased, the lesson done,  Thee fully forth emerging, silent,          gazing, pondering the themes  thou lovest best.  Night, sleep, and the stars. 

Walt Whitman 1819-1892







στο τελευταίο βαγόνι: Elizabeth Bishop - One Art

Εικόνα
Μία Τέχνη
Η τέχνη του να χάνεις δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί· τόσα πολλά πράγματα φαντάζουν πλέρια με την πρόθεση να χάνονται που η απώλειά τους δεν είν' καμιά καταστροφή,
Χάσε από κάτι κάθε μέρα. Αποδέξου την ταραχή των χαμένων της εξώπορτας κλειδιών, την ώρα την κακώς δαπανημένη. Η τέχνη του να χάνεις δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί.
Μετά εξασκήσου στο να χάνεις πιο πολύ, να χάνεις στη στιγμή: τόπους, και ονόματα, και πού ήταν που ήθελες να ταξιδέψεις. Από αυτά κανένα δε θα φέρει καταστροφή.
Εγώ έχασα το ρολόι της μητέρας μου. Και κοίτα! το τελευταίο μου, ή το επόμενο-από-το-τελευταίο, από τρία αγαπημένα σπίτια φύγαν. Η τέχνη του να χάνεις δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί.
Έχασα δύο πόλεις, υπέροχες δυο. Και, πιο αχανή, μερικά βασίλεια που μου ανήκαν, δυο ποταμούς, μια ήπειρο. Μου λείπουν, μα και αυτό δεν ήτανε καμιά καταστροφή.
-Ακόμη και να χάσω εσένα (την κωμική φωνή, μία χειρονομία που αγαπώ) ψέματα δε θα έχω πει.Είναι εμφανές η τέχνη του να χάνεις ότι δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί αν και μπορεί …

στο τελευταίο βαγόνι: Sara Teasdale

Εικόνα
Όχι δική σου

Είμαι όχι δική σου, όχι μέσα σου χαμένη,            
Όχι χαμένη, κι ας το επιθυμώ να είμαι                
Χαμένη όσο ένα κερί αναμμένο μεσημέρι,           
Χαμένη όσο στη θάλασσα μία νιφάδα χιόνι.       

Εσύ με αγαπάς, κι εγώ σε βρίσκω ακόμη             
Πνεύμα όμορφο και φωτεινό,                                 
Ωστόσο εγώ είμαι εγώ, επιθυμώντας να 'μαι      
Χαμένη όσο ένα φως είναι χαμένο μες στο φως. 

Ω βύθισέ με βαθιά μέσα σ' αγάπη - σβήσε           
Τις απολήξεις μου,κουφή άφησέ με και τυφλή,   
Σαρωμένη από τη θύελλα της αγάπης σου,        
Ένα δαδί μες στου αγέρα την ορμή.                     

[απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου]


Ι Am Not Yours

I am not yours, not lost in you,            
Not lost, although I long to be              
Lost as a candle lit at noon,                  
Lost as a snowflake in the sea.             

You love me, and I find you still           
A spirit beautiful and bright,                 
Yet I am I, who long to…

στο τελευταίο βαγόνι: Γιώργης Παυλόπουλος

Εικόνα
Τα αντικλείδια
Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή. Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν. Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν. Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν. Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος. Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια για να ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Γιώργης Παυλόπουλος (1924-2008)

στο τελευταίο βαγόνι: Διονύσης Καψάλης

Εικόνα
Μέρες αργίας
I.
Μέρες αργές, και πιο αργές του Οκτωβρίου
αυτές οι μέρες που περνούν· επιβιώνω
μετά τον έρωτα, την ποίηση, τον πόνο,
με λίγες μόνο αμυχές προτέρου βίου.

Κυλούν οι ώρες σ' ένα πέλαγος Κυρίου,
χάρτινοι κόσμοι κυματίζουν, επανδρώνω
παλιά απόρρητα γραμμένα σ' άλλο χρόνο,
κάτι κρυφούς εορτασμούς εργαστηρίου,

κι αύτανδρος μέσα μου βυθίζομαι. Πατέρα
άλλον δεν είδα να με θέλει πο κοντά του
απ' τον απρόσιτο προσήγορο αιθέρα·

κι όλα που κράτησα πατρώα και μητρώα,
όσα μιλούσαν κι όσα σώπασαν αθρόα,
καίνε στον ύπνο μια παράσταση θανάτου.

ΙΙ.
Τα σεραφείμ, τα χερουβείμ, οι μαύρες σκέψεις,
μέσα στο λίγο που κοιμάμαι συγυρίζουν·
βάζουν παράθυρα της νύχτας, ευμενίζουν
κλεισμένες πόρτες - περιμένουν επισκέψεις.

Κι ας διαφωνώ με τόση πένθιμη σοφία,
φιλοτεχνώ πειθήνια σε κάποιο βάζο
λουλούδια της γεντιανής κι επισκευάζω
ημερολόγια, αισθήματα, λοφία.

Λέω, θ' ανοίξει σαν αυλαία τ' όνειρό μου,
και θα παιχτεί ξανά ο πρώτος εαυτός μου,
θ' αποδοθε…

Στην αποβάθρα του Τρένου: Ερωτική ποίηση - Άννα Ιωαννίδου

Εικόνα
ΑΠΟΥΣΙΑ
Άδεια χειμωνιάτικα βράδια. Τ' αστέρια χάνονται στον οργισμένο ουρανό. Ματωμένα όνειρα στην αντανάκλαση του χρόνου κι εσύ μία μοναχική φιγούρα στο δωμάτιο της απουσίας. Πληγώνεται η καρδιά σου χωρίς το άρωμα της αγάπης κι η μοναξιά σιωπηλή ζωγραφίζει στο βλέμμα τον πόνο.
Μία έρημος η ζωή σου χωρίς όαση κι όρια. Μιλά μόνο η σκιά σου. Μα δεν μπορείς να ακούσεις την φωνή της. Αφουγκράζεσαι μόνο τον χτύπο της καρδιάς σου να μετρά τα δευτερόλεπτα. Τώρα μάταια αναζητάς τον χαμένο Παράδεισο στους ψίθυρους των λυγμών. Όλες οι πόρτες σφραγίστηκαν.
ASSENZA

Notti vuote invernali.
Le stelle si perdono nel cielo arrabbiato.
Sogni  insanguinati nel riflesso del tempo
e tu , una figura solitaria nella camera dell'assenza.
il tuo cuore si ferisce
senza l'aroma dell'amore
e la solitudine silenziosa dipinge gli occhi di dolore.

Un deserto la tua vita senza oasi e barriere.
Solo la tua ombra ti parla.
Ma non puoi sentire la sua voce.
Tu ascolti solo il battito del tuo cuore
che con…

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης