Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2013

στη σκληρή αιχμή της Άνοιξης: Philip Levine (τι θα πει δουλειά)

Εικόνα
Τι θα πει δουλειά
Στεκόμαστε στη βροχή σε μια μεγάλη ουρά περιμένοντας στο Πάρκο Φορντ Χάιλαντ. Για δουλειά. Ξέρεις τι θα πει δουλειά – εάν είσαι αρκετά μεγάλος να διαβάσεις τούτο ξέρεις τι θα πει δουλειά, μολονότι μπορεί να μην την κάνεις. Ξέχνα τον εαυτό σου. Το θέμα τώρα είναι η αναμονή, η αλλαγή απ' το 'να πόδι στ' άλλο. Η αίσθηση της ελαφριάς βροχής που πέφτει σαν ομίχλη επάνω στα μαλλιά σου, θολώνοντας την όρασή σου ώσπου νομίζεις ότι είδες τον ίδιο σου τον αδελφό μπροστά από σένα, κάπου δέκα θέσεις. Τρίβεις τα γυαλιά σου με τα δάχτυλα, και φυσικά είναι κάποιου άλλου ο αδελφός, στενότερος στους ώμους από τον δικό σου μα με την ίδια θλιβερή σκυμμένη στάση, το ειρωνικό μειδίαμα που δεν κρύβει την ξεροκεφαλιά, τη μελαγχολική άρνηση να υποκύψει στη βροχή, στις ώρες που σπαταλήθηκαν περιμένοντας, στη γνώση ότι κάπου πιο μπροστά ένας άνδρας περιμένει που θα πει: «Όχι, δεν προσλαμβάνουμε σήμερα», για όποιον λόγο θα θελήσει. Αγαπάς τον αδελφό σου, τώρα ξαφνικά ίσα που μπορείς να ανεχτείς την αγάπ…

ριπές απ' το τζάμι του τρένου: περσική ποίηση [Omar Khayyám]

Εικόνα
[Rubaiyat/Τετράστιχο του Ομάρ Καγιάμ]

Τα άστρα με τη δική μου παρουσία τίποτα δεν κέρδισαν·
η αίγλη τους δε θα φουντώσει με τον δικό μου ξεπεσμό·
και μάρτυρας τα αυτιά μου, κανένας δεν μπόρεσε να μου πει·
γιατί ήρθα κι έφυγα από εδώ



Οι στίχοι του ποιητή στα γαλλικά, από την κινηματογραφική ταινία
«Poulet aux prunes» (Marjane Satrapi, 2011):

Les astres à ma présence ici-bas n'ont rien gagné;
Leur gloire à ma déchéance ne sera pas augmentée;

Et témoin mes deux oreilles nul n'a jamais pu me dire;

Pourquoi l'on m'a fait venir et l'on me fait m'en aller



Omar Khayyám [1048-1131]

πέρα απ' τις σιδηροτροχιές: Γιάννης Σκαρίμπας (Το θείο τραγί - απόσπασμα)

Εικόνα
B'

Ένας αέρας φυσούσε κείνη τη νύχτα.      Η δημοσιά φιδοσέρνονταν ατέλειωτη - σαν μιαν αιωνιότη - στο κάμπο. Εβούιζαν οι καλαμιές κρύο έκανε. Κι' αυτός προχωρούσε. Ήταν παραδομένος στο δρόμο του, σαν ο στραβός στο αιώνιο σκοτάδι· επήγαινε - όλο πήγαινε - σαν μια ψυχή μεσ' στην ερημία του χρόνου. Τον είχαν παρεξηγήσει οι ανθρώποι· η σκόνη τον είχε κάνει κατάσπρο, κι ο δρόμος - αχ θεέ μου - ο δρόμος ποτέ δε θα τέλειωνε. Δεν αιστάνονταν τίποτε· μήτε χαρά μήτε λύπη· αδιάφορος ήτανε κι' ήσυχος· γιατί; μήπως δεν ήτανε η δημιουργία στη θέση της; ή μην είχε αντίρηση για το νόμο της έλξης; η σιωπή τον εγνώριζε, οι νύχτες τον ξέραν· ήταν της ερημιάς το λουλούδι. Ο κόσμος αργά· τα πράγματα αφιμένα στο πάει τους· να δημιουργούνται οι ορίζοντες· να γεννιέται ο χρόνος· οι τόποι, οι εποχές να πηγαίνουνε. Ξέρετε πως περπατάνε στη γη; να, πηγαίνουν· τίποτ' άλλο πηγαίνουν σε προϋπαντάνε τα όρια σε ακολουθάνε πίσω οι δρόμοι κι' οι πολιτείες - σου τραγουδάνε βαθε…

στο τελευταίο βαγόνι: René Char

Εικόνα
Παίξε κιΑποκοιμήσου

Παίξε κι αποκοιμήσου, ωραία δίψα, οι καταπιεστές μας εδώ δεν είναι αυστηροί. Πρόθυμα αστειεύονται ή μας κρατούν το μπράτσο. Για να διασχίσουν την επισφαλή εποχή. Το δίχως άλλο, το δηλητήριο είναι αδρανοποιημένο εντός τους, Τόσο που έχει χαλαρώσει η βαρβαρική τους διάθεση. Πώς όμως μας έχουν κυνηγήσει μέχρι εδώ, δίψα μου, Και μας ανάγκασαν να ζούμε μες στη λιποταξία της αγάπης μας περικομμένης σε πρόνοια θανάτου! Βότανα, είναι για εσάς; Ή όλα τα φυτά που αγωνίζεστε κάτω από έναν τοίχο ξηρασίας, είναι για εσάς; Ή σύννεφα στα ανοιχτά, που παίρνετε άδεια απ' τη σειρά; Μέσα στην απεραντοσύνη, πώς να μαντέψετε;

Πώς θα γίνει η δουλειά ετούτων των τυράννων να χαλάσει, ω φίλε μου; Παίξε και κοιμήσου, καθώς εγώ μετράω καλά τις πιθανότητές μας. Αλλά, αν μου έρθεις σε βοήθεια, θα 'πρεπε μαζί με μένα να σε τραβήξω κάτω, και σε κίνδυνο δε θέλω να σε βάλω. Λοιπόν, μένουμε ακόμα... Και ποιός θα το μπορούσε να μας πει δειλούς;
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

Joue et Dors

Joue et dors, bonne …

ο César Vallejo στο τελευταίο βαγόνι του Τρένου

Εικόνα
Οι πέτρες

Σήμερα το πρωί κατέβηκα 
στις πέτρες - ω οι πέτρες!
Και προκάλεσα και σφράγισα
μια πυγμαχία από πέτρες.

Μητέρα των θνητών αν στον κόσμο 
πονούν τα βήματά μου,
είναι από τα χτυπήματα φωτιάς 
μιας παράλογης αυγής. 

Οι πέτρες δεν προσβάλουν , ούτε 
φθονούν τίποτα. Ζητάνε μόνο
αγάπη για όλους, και ζητάνε 
αγάπη ακόμα κι απ' το Τίποτα.

Κι αν κάποιες απ' αυτές 
είναι θλιμμένες, ή 
ντροπιασμένες, είναι 
γιατί έχουν κατιτί το ανθρώπινο...

Αλλά δεν απολείπει αυτός που κάποια 
πέτρα χτυπάει από καπρίτσιο μόνο.
Τέτοια άσπρη πέτρα είναι το φεγγάρι
που πέταξε στον ουρανό από μια κλωτσιά...

Μητέρα των θνητών, σήμερα το πρωί 
έτρεξα με τις πέτρες,
βλέποντας το γαλάζιο καραβάνι 
από πέτρες, 
πέτρες,
πέτρες...


μετάφραση : Ρήγας Καππάτος
Σεζάρ Βαγιέχο 1892-1938

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης