νέες αφίξεις στο Τρένο: Νικόλας Κρίκος (Σπαράγματα)



1.
Η Δύση μας ματώνει.
Ο χρόνος μας ερώμενος αλήτης σε σοκάκια που
Μόνη η Νύχτα ξέρει να φωτίζει.
Το σώμα μένει σαν δώρο
Ν’ αποζητά την πόλη και το δάκρυ της,
Κείνο που εκχύνει ομορφιά στην ήττα…
 
2.
Εκεί στο φόβο όλα αναμετρώνται,
Παπαρούνα και κρόταφος, και ο έρωτας,
Εκείνη η σιωπή που μόνο με σώματα θάλλει.
Σ’ υψώνουν αλαφρά οι κινήσεις σου,
Την ώρα που διπλώνεις τα νοτισμένα σεντόνια,
Αλήτη μου!
Η αλήθεια σου είναι που συγκινεί και όχι το προσωπείο σου.
Να τώρα δα που το κρασί πήρε να βασιλεύσει,
Στην απουσία σου.
 
3.
Είναι κάποιες στιγμές που τ’ ωραίο αιμορραγεί.
Νιώθεις να καταθέτεις λέξεις
Σε τράπεζες της νιότης.
Σύμμαχος αλλοτινός η έντοκος ευαισθησία.
 
4.
Έρεβος και μόνο το λευκό
τη θάλασσα προδίδει.
Ίσως και οι στερεές σκιές νησιών.
Αχ! ζωγραφιά,
Με παλέτα την ψυχή και
τ’ όνειρο να σπεύδει!

* ποιήματα από την συλλογή «Σπαράγματα» του Νικόλα Κρίκου, Εκδόσεις Μελάνι (Δεκέμβριος 2013)
________________________________________________________________________________________

Ο Νικόλας Κρίκος γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1965. Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέλος του Διπλωματικού Σώματος από τον Ιανουάριο του 1995.


Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στο τελευταίο βαγόνι: Πιερ Ρεβερντύ

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης