Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2013

στο Μπιτ Βαγόνι του Τρένου: Kenneth Rexroth

Εικόνα
Ανάμεσα σε δυο πολέμους
Θυμάσαι εκείνο το πρόγευμα έναν Νοέμβρη— Παγωμένα μαύρα σταφύλια που μυρίζαν αμυδρά Aπ' το φελλό όπου ήτανε συσκευασμένα, Σκληρά ψωμάκια με τη ζεστή τους, άσπρη σάρκα, Και παχιά, με μέλι γλυκαμένη σοκολάτα; Και τα πάρτυ τις νύχτες·το τζιν και τα τάνγκο; Τα σχισμένα δίκτυα για τα μαλλιά, τα απωλεσμένα μανικετόκουμπα; Πού έχουν όλα τους ετούτα πάει, Τα όμορφα κορίτσια, οι εγκαταλελειμμένες ώρες; Eίπαν πως ήμασταν χαμένοι, τρελοί κι ανήθικοι, Και ανακατεύτηκαν με τα σχέδια της διοίκησης. Και σήμερα, εκατομμύρια κι εκατομμύρια, κλεισμένοι ζωντανοί Στα φέρετρα των περιστάσεων, Χτυπάνε τα θαμμένα καπάκια, Σπαρταράνε στα κελάρια των ερειπίων, και τσακώνονται Πάνω απ' την ίδια τους τη διαιρεμένη σάρκα. μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

Between Two Wars
Remember that breakfast one November — Cold black grapes smelling faintly Of the cork they were packed in, Hard rolls with hot, white flesh, And thick, honey sweetened chocolate? And the parties at night; the gin and the tangos? The torn hair …

με ένα σφύριγμα του Τρένου: Sonnet 19, του William Shakespeare

Εικόνα
Σονέτο ΧΙΧ  


Χρόνε παμφάγε τύραννε λιοντάρι αγριεμένο,
Άσ' τη τη γη, ελέησε ν' ανθίσει η σοδειά της
Άδικα λόγια· από θεριό καλό τί περιμένω
Αχ φύγε μετανόησε λυπήσου τα παιδιά της.

Ματαιοπονώ που σου μιλώ, εσύ περνάς και σβήνεις
Πίσω σου λύπες και χαρές, συνήθισα πια Χρόνε
Να αγνοείς που εκλιπαρώ, αδιάφορος να μείνεις
Μα μια σου κόρη ελέησε αχόρταγε συ Κρόνε.

Ναι σε ικετεύω μόνο αυτό, να μην της το χαράξεις
Το μέτωπό της το στιλπνό το φίλντισι τ' ασήμι,
Όλ' αλλαξέ τα μα έλεος αυτό μην το σπαράξεις
Εκλιπαρώ Σε απάνθρωπε, λύκε σκυλί αγρίμι.

Το ξέρω Χρόνε δεν ακούς, σα να μιλάω σε τοίχο
Θα σώσω την καλή μου εγώ μ΄αυτόν εδώ το στίχο.



          μετάφραση/μεταγραφή : Νίκος Λαχούρης (από την ανέκδοτη συλλογή  

 του «Η Βάρδια του Βάρδου» )                                                                  


Sonnet XIX                                                                                                              


Devouring Time, blunt thou the lion's paws,
And make the earth dev…

νέοι ποιητές στο Τρένο: Bασίλης Zηλάκος

Εικόνα
 Το σοβαρό κορίτσι ^                       

Υπάρχει μια ελιά στη μέση της χώρας των πάγων
Υπάρχει ένας δαίμονας που κάθεται οκλαδόν στην κορφή της Τραβά προς τα κάτω τους ζωντανούς και τους πετά με βία στο σκοτάδι Υπάρχει ένα κορίτσι που κάθεται οκλαδόν στη σκιά του δέντρου Στρώνει τα μαύρα της μαλλιά για να μην τραυματισθούν εκείνοι Το παιχνίδι της είναι πιο αληθινό από του δαίμονα Το παιχνίδι της είναι πιο αληθινό γιατί δεν είναι παιχνίδι Το παιχνίδι της δεν είναι παιχνίδι γιατί δεν χρειάζεται να ξεριζώσει και να πετάξει τίποτα και κανέναν στο σκοτάδι ώστε να πείσει έτσι τον εαυτό της πως μόνο αυτό υπάρχει.
^ από την ποιητική συλλογή «Ξύλο ξανθό π' αφράτεψε στο στόμα»,
Εκδόσεις Σιγαρέτα-Οδός Πανός, 2012

Βασίλης Ζηλάκος_____________________________________________________________________________________________ This post's original photo bycamera_obscura/...
See the original photo@ http://www.flickr.com/photos/13739898@N03/7119914397

Bαγόνι Yπνου στο Tρένο: Book of Dreams, by Jack Kerouac

Εικόνα
Βιβλίο Ονείρων (απόσπασμα)† Το Βιβλίο Ονείρων εκδόθηκε από την City Lights το 1961. Ο Κέρουακ κρατούσε αρκετές σελίδες χαρτί κολλημένα σε ενός είδους πίνακα σ'ένα σκοινί δεμένο στο κεφάλι του κρεβατιού του, ώστε να γράφει τα όνειρά του αμέσως μόλις ξυπνούσε. Δακτυλογράφησε επιλογές από αυτές για τον Φερλινγκέττι, και ο φίλος του Φίλιπ Γουάλεν τα συγκέντρωσε για να εκδοθούν.                                                                                                                                         

Ψάχνω για ένα μέρος να καθήσω και να γράψω ήσυχα στο πάρκο του μπέιζμπολ και γυρνάω γύρω απ' ένα συντριβάνι και ένα σύρμα κλουβιού για δόλωμα σ' ένα παγκάκι στην πλευρά όπου είναι μια παλιά γραφομηχανή και γραφεία κάτω από ένα δέντρο κι εδώ γίνομαι «Μάλκολμ Κόλεϋ1» κι αρχίζω να δακτυλογραφώ – μα τόσο παλιά η Μηχανή, για να γράψεις τα γράμματα πρέπει να τη χτυπάς με το 'να δάχτυλο κάθε φορά σκληρά, πράγμα που κάνω, - & είναι ένα θλιμμένο νεαρό παιδί εκεί, στα 18…

καθώς φεύγουνε σπίθες απ' τις ράγες: Tristan Tzara

Εικόνα
Η απηγορευμένη φωτιά    


ΙΧ
Η νύχτα φώτιζε τη νύχτα
τη νύχτα μες στις πυγολαμπίδες της
τα κύματα ζητούν ελεημοσύνη στα πουλιά
και το νερό σβήνει μόνο του

κι έκτοτες ήταν σιωπή
που κατεβρόχθιζε τις πόλεις μακριά απ’ τους νεκρούς
σιωπηλή φύλαξ της λάμπας
ροκάνιζε τους σκόρους του φωτός
δίχως άλλη πίκρα δίχως άλλη σιωπή πάρεξ φως
κι ένα μακρύ κρεβάτι γυναικείων μαλλιών

τα μαλλιά πλανώνται κιόλας η φωνή του μωρού
ούτε χαρά ούτε δάκρυ – τα νανουρισμένα νερά
κι οι αρκούδες ακόμη έχουν πόνο στη γη
κι είμαι πάντα εδώ και δεν κούνησα ποτές
απ’ τις πλούσιες σε θηράματα αργίες μας

ουτ’ ελπίς ούτε ψέμα
ανακάλυψαν μάγια
νέα σαν τον κόσμο
δεν είναι δυνατό ν’ αντιλεχθεί



μετάφραση: Ν. Εγγονόπουλος


Η τήξις των χρόνων                                                                

μια χαρά ένα μέλλον
όλα ειπώθηκαν πάνω στην κλάρα
ο σάλος του πλοίου θα το πάρει
το χαμόγελό σου κλεμμένο σαν τον άνεμο

τα μάτια τα πιο αγνά κι οι ματωμένες μέρες
όταν ανοίγω το στόμα μιλάς
κι η ίδια τραγουδιέται πολύ πιο ψηλά

φεύγω για να μπορώ να γυρίζω: Nικολας Aσιμος

Εικόνα
Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης, 
και ξαναέλα να με πάρεις, ουρανέ
(για' δεν υπήρξα κατεργάρης
και την χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ)

Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω
μιάν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις
σαν σε χαζεύω δε χαμπαριάζεις
πρότεινε μου κάποια λύση
δε θα σου παρακοστίσει
(και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ'αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν)

Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους
έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
πώς να ξεφύγω από τη μοίρα
κι έχω μέσα μου πλημμύρα ουρανέ
(για' δεν υπήρξα κατεργάρης
και θα το θες να με φλερτάρεις, γαλανέ)

Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω
κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω
Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις
ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις
κι ό,τι σου 'ρθει κατεβάζεις
μη θαρρείς πως με ταράζεις

Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια
με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν
για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστ…

σε παράλληλη τροχιά: ε.ε. kάμμιvγkς

Εικόνα
αν kαθετί σuμβείαπ' όσα είvαιαδύνατo να γίνoυν 
μετάφραση: Mαρία Θεοφιλάκου 
πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης: Περιοδικό Βακχικόν
αν καθετί συμβεί απ' όσα είναι αδύνατο να γίνουν
(και καθετί είναι σωστότερο
απ' όσο τα βιβλία
μπορούσαν να προτείνουν)
ο πιο ανίδεος δάσκαλος σχεδόν θα τό 'βρει
(με μια τρεχάλα
σάλτο
γύρω εμείς κάνουμε το αντίθετο του όχι)
τίποτα δεν είναι κάτι όπως ένας

ένας δεν έχει ένα γιατί ή διότι ή μολονότι
(και τα μπουμπούκια ξέρουν περισσότερο
απ' όσο τα βιβλία
δεν ακμάζουν)
ένας είναι κάτι το παλιό να είναι καθετί νέο
(με ένα τι
ποιό
γύρω εμείς πάμε απ' το ποιός)
ένας είναι το καθεκαθετί οπότε έχουμε ότι

ότι κόσμος είναι ένα φύλλο ότι δέντρο είναι ένα κλαδί
(και τα πουλιά έχουν τραγούδι πιο γλυκό
απ' όσο με βιβλία
μπορεί να διδαχθεί)
ότι το εδώ είναι πέρα κι ότι το συ είναι ένα ειμί
(με ένα κάτω
πάνω
γύρω πετάμε απ' την αρχή)
το για πάντα δεν ήτανε παρά ποτέ έως τώρα

τώρα εγώ αγαπώ εσένα κι εσύ αγαπάς εμένα
(και τα βιβλία έχουνε κλείσει περισσότερο

στο πρώτο ταξίδι του χρόνου: Charles Baudelaire

Εικόνα
Τα Παράθυρα        

Αυτός που απ'έξω κοιτάζει μέσα σε ένα ανοιχτό παράθυρο δεν βλέπει ποτέ τόσα πράγματα όσα εκείνος που κοιτάζει ένα παράθυρο κλειστό. Δεν υπάρχει αντικείμενο πιο βαθύ, πιο μυστηριώδες, πιο γόνιμο, πιο σκοτεινό, πιο εκθαμβωτικό από ένα παράθυρο που το φωτίζει ένα κερί. Αυτό που μπορούμε να δούμε στο φως του ήλιου είναι πάντα λιγότερο ενδιαφέρον από αυτό που συμβαίνει πίσω από ένα τζάμι. Μέσα σε αυτή τη μαύρη ή φωτεινή τρύπα ζει η ζωή, ονειρεύεται η ζωή, υποφέρει η ζωή.

Πέρα από τις κυματιστές στέγες, διακρίνω μια γυναίκα ώριμη, ήδη ρυτιδωμένη, φτωχή, πάντα σκυμμένη σε κάτι, και η οποία δεν βγαίνει ποτέ. Με το πρόσωπό της, με το ρούχο της, με τη χειρονομία της, σχεδόν με τίποτα, ξανάφτιαξα την ιστορία αυτής της γυναίκας, ή μάλλον το θρύλο της, και καμιά φορά τον διηγούμαι στον εαυτό μου κλαίγοντας. Αν επρόκειτο για έναν φτωχό γέρο άντρα θα είχα ξαναφτιάξει τον δικό του με την ίδια άνεση.

Και πλαγιάζω περήφανος που υπέφερα μέσα σε άλλους και όχι στον εαυτ…

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης