Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2013

αφουγκράζοντας τις γραμμές: Nίκος Kαζαντζάκης (αναφορά στην Ασκητική)

Εικόνα
SALVATORES DEI*
Σήμερα ο Θεός είναι αργάτης, αγριεμένος από τον κάματο, από την οργή κι από την πείνα. Μυρίζει καπνό, κρασί κι ιδρώτα. Βλαστημάει, πεινάει, γεννάει παιδιά, δεν μπορεί να κοιμηθεί, φωνάζει στ' ανώγια και στα κατώγια της γης και φοβερίζει. Ο αγέρας άλλαξε, αναπνέμε μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη σπόρους. Φωνές σηκώνουνται. Ποιός φωνάζει; Εμείς φωνάζουμε, οι άνθρωποι – οι ζωντανοί, οι πεθαμένοι κι οι αγέννητοι. Μα κι ευτύς μάς πλακώνει ο φόβος και σωπαίνουμε. Ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από αναντρία. Μα ξάφνου πάλι η Κραυγή ξεσκίζει σαν αϊτός τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν έρχεται από αλάργα για να ξεφύγουμε. Μέσα στην καρδιά μας κάθεται η Κραυγή και φωνάζει. (1927)  _____________________________________________________________________ *αυτή τη φράση φέρει ως τίτλο η πρώτη ελληνική έκδοση, ως ανάτυπο, της Ασκητικής, και από κάτω, με μικρότερα γράμματα, ΑΣΚΗΤΙΚΗ. Στις επόμενες εκδόσεις, ο ελληνικός τίτλος προτάσσεται του λατινικού. Η μετάφραση του λατινικού τ…

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

Εικόνα
Η γέφυρα του Μιραμπό  *
Κάτω απ' το ποντ Μιραμπό κυλάειο Σηκουάνας και οι αγάπες μας είναι ανάγκη αυτό να μου θυμίζει η χαρά ερχόταν πάντοτε μετά τη λύπη
Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα
Τα χέρια μες στα χέρια μένουμε αντικριστά Ενώ κάτω απ' το γεφύρι των χεριών μας κουρασμένος ο παφλασμός από αιώνια κοιτάγματα γλιστρά
Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα
Η αγάπη πάει όπως ετούτο το νερό κυλά Η αγάπη πάει Όπως η ζωή είναι αργή Κι όπως η ελπίδα επιτακτική
Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα
Περνάνε οι μέρες και περνάνε οι βδομάδες Μήτε ο καιρός που έχει παρέλθει Μήτε η αγάπη επιστρέφει Κάτω απ' το ποντ Μιραμπό κυλάει ο Σηκουάνας
Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα
___________________
* το ποίημα γράφτηκε το 1913 μέσα στο κλίμα της Μπελ Επόκ εποχής του Παρισιού, που μεσολάβησε ανάμεσα στον γαλλοπρωσικό (1870-1871) και τον πρώτο παγκόσμιο πολέμο. Πινακίδα με στίχους του ποιήματος έχει εντοιχιστεί…

λίγο πριν το σφύριγμα της αναχώρησης: Dylan Thomas (do not go gentle into that good night)

Εικόνα
Mην Μπαίνετε Ευγενικοί Σε Αυτήν Την Καλή Νύχτα                                                 

Mην μπαίνετε ευγενικοί σε αυτήν την καλή νύχτα,
Στο γήρας πρέπει αλαλαγή, πυράκτωμα όταν η μέρα σβήνει·
Μανιάζετε, μανιάζετε ενάντια στο τέλος της αχτίδας.


Μόλο που στα στερνά οι σοφοί νογάνε το σκοτάδι για αλήθεια,
Αφού τα λόγια τους κανέναν κεραυνό δεν καμακώσαν, κείνοι
Δεν πάνε ευγενικοί να μπουν σε αυτήν την καλή νύχτα.


Άνθρωποι άξιοι, πια λιγοστοί, που ουρλιάζουνε χωρίς μίαν ελπίδα
Για τα μικρά τους έργα που θα χόρευαν σε ανθισμένη κρήνη,
Μανιάζουνε, μανιάζουνε ενάντια στο τέλος της αχτίδας.


Άνθρωποι ανήμεροι, που πιάσαν και τραγούδησαν τον ήλιο ψηλός που ήταν,
Και ξέρουνε, πολύ αργά, τον θρήνησαν που πίσω τούς αφήνει,
Δεν πάνε ευγενικοί να μπουν σε αυτήν την καλή νύχτα.


Άνθρωποι-τάφοι, σχεδόν νεκροί, που βλέπουνε με θολωμένο πρίσμα
Μάτια τυφλά, ζωηρά που θα έλαμπαν σαν τον μετεωρίτη,
Μανιάζουνε, μανιάζουνε ενάντια στο τέλος της αχτίδας.


Κι εσύ, πατέρα μου, με το δριμύ σου δάκρυ ευλόγησε με τώρα ή βλα…

στο νυχτερινό τρένο φάντασμα: Mάνος Eλευθερίου (τί ξέρεις για τα όνειρα)

Εικόνα
 Tι ξέρεις για τα όνειρα           
Τι ξέρεις για τα όνειρα που μοιάζουν με βαγόνια
σε σκουριασμένες κι άχρηστες μες τη βροχή γραμμές.
Τι ξέρεις για τα κύματα που ‘ναι χαμένα χρόνια
και ποιοί μ’ αποχαιρέτισαν και ζουν στις ερημιές.

Τι ξέρεις για τα όνειρα και πίκρα τι σημαίνει,
γι’ αυτά που διάλεξε κανείς και το ‘χει μυστικό.
Και λες πως ζει στον ουρανό με μια φωτιά σβησμένη
ώσπου να γίνει κάποτε στη γη βεγγαλικό.

Τι ξέρεις για τα όνειρα κάποιων απλών ανθρώπων,
που όλα πια τ’ αρνήθηκαν και ζουν μες στη σιωπή.
Πως έμαθες το μυστικό και δε μου λες τον τρόπο
για τη μοιραία κίνηση και την ανατροπή

                                                                                       Μάνος Ελευθερίου

ανάμεσα στο στοιβαγμένο πλήθος: Φρανσίς Πονζ (Rhétorique)

Εικόνα

στο βραδινό δρομολόγιο του Τρένου: Nίκος Kυριακίδης (επίλογος)

Εικόνα
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μετά, θα γίνουν όλα.
Αφού διαλυθείς όλοι θα τρέξουν Με κόλλες και μακρόστενα πανιά. Αφού σταματήσεις να ζητάς Θα σπεύσουν γλυκερά, με τις εισφορές τους. ‘’Τι να θυμάμαι τώρα; Μου βάζεις δύσκολα ειδικά για κάποιον με γεράκια στο μυαλό. ’Ίσως, την τρομερή γελοιότητα Της αναμονής. Μπορεί και το φόβο Της αγάπης. Πιο πολύ όμως... πιο πολύ : Τον εφιάλτη πως όλα, θα ξαναγίνουν τα ίδια για άλλη μια φορά’’ -αδημοσίευτο 2013- _______________________________________________________

Ο Νίκος Κυριακίδης γεννήθηκε το 1960 πίσω απ' τα προσφυγικά του Αϊ-Σώστη. Είναι μαθηματικός.  Πρωτοεμφανίστηκε στο διαδίκτυο το 2011. Έχει εκδοθεί το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα" (Ars Poetica). _______________________________________________________ To Tρένο της ποίησης σφυρίζει:ο ποιητής είναι ανεπίδεκτος κάθε μάθησης, κάθε ψευδούς εικόνας, κάθε στρογγυλέματος του νοήματος. Όλο και καλύτερος, πάντα ο εαυτός του.

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης