Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2015

στο Τρένο της ποίησης: ταξίδι σαν κάθε ημέρας το ταξίδι

Εικόνα
Η ημέρα της ποίησης κάθε που έρχεται η 21η του Μάρτη, φαντάζει από το Τρένο σαν μια δικαιολογία περισσότερο, σε έναν κόσμο που έχει συνηθίσει να ζει χωρίς την ίδια την ποίηση - τόσο που κάθε συναπάντημα της να τον ξενίζει, ή να τον φέρνει σε αμηχανία.
Μα φυσικά η ποίηση συνεχίζει να υπάρχει για εκείνους, και μέσα από εκείνους, που έχουν το θάρρος να την αντιμετωπίσουν.
Σήμερα, ας είναι μια μέρα για αυτούς που ήρθαν με την ποίηση μέσα τους,  τη δική τους και του κόσμου ολόκληρου,  και που χάθηκαν, κάηκαν,  γκρεμίστηκαν γι' αυτήν, και μέσα από αυτήν. 
Μαρία, Κώστα, Σαρλ,  Πωλ, Νίκο, Αλέξη,  Κατερίνα,  είστε εσείς και οι τόσοι σύντροφοί σας, πια, η απόδειξη  ότι η ποίηση δεν είναι εδώ κι όμως, ποτέ της δε σταμάτησε να είναι. 






















επιβάτης στο άδειο Τρένο: Анна Ахматова

Εικόνα
Στο σπίτι εκείνο φοβόμουνα να ζήσω.
Και ούτε η ζεστή φωτιά στο τζάκι,
ούτε η κούνια του μικρού παιδιού μας
ούτε ότι ήμασταν ακόμα νέοι,
γεμάτοι σχέδια, δεν με βοηθούσε
ν’ απαλλαγώ από την αίσθηση του τρόμου.
Και έμαθα να τον κοροϊδεύω,
και άφηνα κανάτα με κρασί
και κόρα για εκείνον, που τη νύχτα
σαν το σκυλί γρατζούνιζε την πόρτα
ή έριχνε ματιές από τον φεγγίτη.
Και κάναμε προσπάθεια ν’ αγνοούμε,
τι γίνεται πίσω από τον καθρέφτη,
κάτω από ποιές βαριές και μαύρες μπότες
στενάζουνε συχνά τα σκαλοπάτια
εκλιπαρώντας να τα λυπηθούμε.
Παράξενα χαμογελούσες τότε.
«Ποιον κουβαλάνε πάλι μες στη νύχτα;»
Τώρα από κει, που ξέρουν όλα, πες μου:
Τί ήταν αυτό, που ζούσε πλάι μου;από τις «Βόρειες Ελεγείες»                                                                           (πηγή: http://www.greekorbis.gr)



στις ράγες του Τρένου: Tennessee Williams (My little one)

Εικόνα
TΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ

Το μικρό μου που είναι η γλώσσα του βουβή,
που τα δάχτυλά του δεν μπορούν πράγματα να κρατάνε,
που ηλικία έχει τόσο ανελέητα νεαρή,
πηδάει πάνω στα πράγματα που μια στιγμή κρατάνε,
δεν τον κρατώ. Πράγματι, πώς θα μπορούσε κάποιος;
Τρέχει μέσα στο καιόμενο δάσος.
Ακολούθα, ακολούθα αν μπορείς!
Μεγαλωμένος σε άνδρα θα βγει από εκεί
και δεν θα θυμάται ποιόν είχε φιλήσει,
ποιός τον έπιασε απ' τον λεπτό καρπό
και τον έδεσε με τρυφερό ζυγό
που αυτός έσπασε, μην έχοντας κατανοήσει.
                                                                                    απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου 

ΜΥ LITTLE ONE

My little one whose tongue is dumb, whose fingers cannot hold to things, who is so mercilessly young, he leaps upon the instant things,
I hold him not. Indeed, who could? He runs into the burning wood. Follow, follow if you can! He will come out grown to a man
and not remember whom he kissed, who caught him by the slender wrist and bound him by a tender yoke which, understanding not, he broke.


Tenness…

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης