Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2013

Kαληνυχτίζοντας τον Xρόνο που φεύγει: Thomas Hardy

Εικόνα
Η νυχτωμένη τσίχλα
Έσκυψα πάνω από μια πύλη δασωμένη Όπου ο Πάγος ήταν στου γκρι την πλέξη, Και τα κατακάθια του Xειμώνα αφήσαν ρημαγμένη Την αδυνατισμένη της ημέρας βλέψη. Τα μπερδεμένα κοτσάνια των μίσχων χάραζαν τον ουρανό Σαν των σπασμένων λύρων τις χορδές, Και όλη η ανθρωπότητα που εκεί σύχναζε σχεδόν Είχε ψάξει των σπιτικών της τις φωτιές.
Της γης τα αιχμηρά στοιχεία μοιάζαν στο Ισχνό του Αιώνα σκήνο, Η κρύπτη του θόλος θολός, Ο αγέρας του θανάτου του ο θρήνος. Ο αρχαίος παλμός σπέρματος και ζωής Είχαν συρρικνωθεί σκληρά και ξεραμένα, Και κάθε πνεύμα πάνω στη γη Έμοιαζε χωρίς θέρμη σαν εμένα.

Ώσπου μία φωνή υψώθηκε άξαφνα Στα σκοτεινά κλαδιά Σε ένα βραδινό τραγούδι όλο καρδιά Για μιαν απεριόριστη χαρά · Μια γριά τσίχλα, αδύναμη, λιπόβαρη, μικρή, Με ανακατωμένα απ'τον αέρα τα φτερά, Διάλεξε έτσι να εκσφενδονίσει την ψυχή του Πάνω στην ριζωμένη ακεφιά.
Τόση αιτία ελάχιστη για κάλαντα Τέτοιας εκστατικής χροιάς Ήταν γραμμένη στα επίγεια πράγματα Πέρα μακριά ή γύρω εκεί κοντά, Που θα μπορούσα να σκεφτώ ότι…

στο τέλος της γραμμής: τα λυπημένα χριστούγεννα των ποιητών (Μ. Σαχτούρης)

Εικόνα
photo link ΤΑ ΛΥΠΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ Στὴν Ἑλένη Θ. Κωνσταντινίδη
Εἶναι τὰ λυπημένα Χριστούγεννα 1987
εἶναι τὰ χαρούμενα Χριστούγεννα 1987
ναί, τὰ χαρούμενα Χριστούγεννα 1987!
σκέπτομαι τόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα…
Ἄ! ναὶ εἶναι πάρα πολλά.
Πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
                                                   ὁ Διονύσιος Σολωμὸς πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
                                                 ὁ Νίκος Ἐγγονόπουλος
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
                                                 ὁ Μπουζιάνης
πόσα ὁ Σκλάβος
πόσα ὁ Καρυωτάκης
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα
                                               πέρασε ὁ Σκαλκώτας
πόσα
πόσα
Δυστυχισμένα Χριστούγεννα Ποιητῶν.

  (καταβύθιση, Αθήνα 1990)  



Μίλτος Σαχτούρης
1919-2005

στο τελευταίο βαγόνι: Antonio Machado [Yo Voy Soñando Caminos]

Εικόνα

συνεπιβάτες στο τρένο: «δεν με ξέρετε βέβαια» - Νίκος Κυριακίδης

Εικόνα
ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΤΕ ΒΕΒΑΙΑ...


ΣΤΑ 53 ΕΒΓΑΛΑ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑΡΑΚΙ Ένας άγνωστος μου φίλος που με τίμησε με τη κριτική του, έγραψε για το βιβλιαράκι μου πως ‘’οι αναμνήσεις μου’’που το συνθέτουν, είναι μιας άλλης εποχής που ευτυχώς οι νεότεροι δεν θα ζήσουν. Χαίρομαι που άσχετα με τα σκαριφήματά μου με μηδενική επίδραση στη θάλασσα της ποίησης και την αποτίμησή τους, όλα όσα νόμιζα ‘’σημερινά’’, δεν είναι παρά οι τραυματικές προβολές του ‘’χθες μου’’, στο σήμερα. Χαίρομαι που το 1970 που ήμουν στα δέκα μου και θυμάμαι πιο ανοιχτά, δεν θυμίζει καθόλου τις όμορφες μέρες που βιώνουμε για ενεστώτα. Θυμάμαι μια χούντα-έτσι τη λέγαν-και ένα χαφιέ της γειτονιάς που έκανε τον χασάπη, να φέρνει βράδυ σπίτι στα κρυφά και κυρίως πολύ ακριβά, το καλό ντόπιο (άλογο ) για... το παιδί. Βλέπω στα σούπερ μάρκετ, αρκετά: τα ευαίσθητα κοινωνικά τους ληγμένα να πηγαίνουν σε άγνωστο προορισμό αλληλεγγύης, με διαφημιστική προώθηση και καμπάνιες ‘’εθελοντισμού’’, ν’ αφήσουμε όλοι κάνα ψώνιο -κάνα ευρώ να θρέψουμε κάποιους…

στo βραδινό δρoμoλόγιo: Mανόλης Aναγνωστάκης (Love is the fear...)

Εικόνα
Ἡἀγάπη εἶναι ὁφόβος...Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ …

απο τα μεγάφωνα του Tρένου: Μπροστά στον νομό (Franz Kafka)

Εικόνα

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης