Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2011

στο τελευταίο βαγόνι: Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Δον Κιχώτης

Εικόνα
Δύο Σονέτα από τον «Δον Κιχώτη»  (Λοτάριο προς την Καμίλη)
Ι.
Μες στη βαθιά σιγή της νύχτας, όταν τ' όνειρο αργολικνίζει τους ανθρώπους, εγώ στο Θεό και στη γλυκιά μου Χλώρη λογαριασμό των συμφορών μου δίνω.
Και την ώρα που ο ήλιος ξεμυτίζει πίσω από της ανατολής τις πύλες, εγώ με στεναγμούς κι άσωστους βόγκους τον παλιό μου τον πόνο ανανεώνω.
Κι όταν ο ήλιος απ' τον ουράνιο θρόνο κάθετες στην υδρόγειο ακτίνες στέλνει, το κλάμα αυξαίνει, οι στεναγμοί  πληθαίνουν.
Ξανά η νύχτα, ξανά το μοιρολόγι, μα πάντα του καημού μου ο σάλος βρίσκει το Θεό κουφό, χωρίς αυτιά τη Χλώρη.

«Καλή εντύπωση έκανε στη Καμίλη το σονέτο· καλύτερη όμως στον Ασέλμο, που το το παίνεσε και του 'πε ότι πολύ σκληρή ήταν αυτή η Χλώρη, που δεν ανταποκρινόταν σε τόσο φανερές αλήθειες. Οπόταν είπε η Καμίλη:
- Μα για σταθείτε· είν' αλήθεια όλα όσα λεν οι ερωτευμένοι ποιητές; - Αυτά που λεν ως σκέτοι ποιητές, δεν είναι, απάντησε ο Λοτάριο· ως ερωτευμένοι όμως γίνονται κι αυτοί στ' αλήθεια χαζοί όσο κι οι άλλοι άνθρωποι. -…

στο τελευταίο βαγόνι: e.e. cummings (ΙΙ)

Εικόνα
αν όλα όσα δεν γίνονται συμβούν (και όλα πάνε πιο καλά  απ' όσο τα βιβλία  μπορούσαν να σκαρώσουν) ο πιο ηλίθιος δάσκαλος σχεδόν θα υποθέσει (χοροπηδώντας όπως όταν λέμε ζήτω ναι) πως τίποτα δεν υπάρχει όπως κάτι όπως κάποιος
κάποιος που δεν έχει ένα γιατί ή επειδή ή παρότι (και τα μπουμπούκια ξέρουν καλύτερα απ' τα βιβλία που δεν ωριμάζουν) κάποιου το παλιό όλον ήταν ένα όλο καινούργιο (μ' ένα τι με το οποίο γίναμε εμείς ποιοι) κάποιου το παν   και έτσι
έτσι ο κόσμος είναι ένα φύλλο έτσι το δέντρο είναι ένα κλαδί (και τα πουλιά τραγουδούν πιο όμορφα  απ' όσο τα βιβλία  μπορούν να διδάξουν) έτσι εδώ είναι μακριά και το σου είναι ένα μου (μ' ένα κάτω  πάνω γύρω πέταγμα πάλι) για πάντα που δεν ήταν ως τώρα
τώρα σ' αγαπώ κι εσύ μ' αγαπάς (και τα βιβλία είναι πιο κλειστά απ' όσο μπορούν  να είναι τα βιβλία) και βαθιά στο ψηλά του παρά μόνο πέφτει (με μια κραυγή όλοι μαζί) υπάρχει κάποιος που ποιοι είμαστε φωνάζει
το όλον είμαστε λαμπρότερο ακόμα κι απ' τον ήλιο (είμαστε τα πάντα πιο σπου…

στο τελευταίο βαγόνι: Ανδρέας Εμπειρίκος

Εικόνα
«Η ποίησις είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.»






ΣΚΟΠΙΑ
Κρατάμε μέσ' στα χέρια μας τα πρόσωπά μας
Και βλέπουμε χρωματιστές εκτάσεις
Οι σκέψεις μας γίνονται γεννιούνται
Στην κάθε μας ματιά.

Δεν άνθησαν ματαίως τόσα θαύματα
Η χάρη τους είναι ψηλή περιπλοκάδα
Που σφίγγει τα μελλούμενα και την ζωή μας
Μέσα στ' αστέρια.




Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975)

το τρένο της ποίησης σφυρίζει: ας μιλήσουν οι ποιητές μας...

Εικόνα
Πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από τον φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης και ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης...
                         Γιώργος Σεφέρης

Το τρένο της ποίησης δε συνηθίζει να «σφυρίζει»παρά για το ταξίδεμα ποιημάτων και ποιητών ανάμεσα σε αποβάθρες, βαγόνια, τόπους και ανθρώπους. 

Μα να λοιπόν κι ένας αλλιώτικος σκοπός, να που το τρένο απόψε θα καλεί όχι για επιβάτες μα για ταξιδευτές. Σε κάθε τρένο που έχει φύγει από τούτον τον σταθμό, συνεπιβάτη της ποίησης κάθε φορά λογάριασα και μία διαισθητική ψηλάφιση αλληλεγγύης. 

Η αλληλεγγύη τούτη η ιδιότυπη είναι η, που περνά απαρατήρητη στα μύχια του ποιήματος, απαγγελία, όχι μονάχα της ανάγκης για το «μαζί» και το «σιμά» του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, μα και της θέλησής του για να τα κάνει μπορετά. 

Η «ανθρώπινη ανά…

στο τελευταίο βαγόνι: Όσκαρ Ουάιλντ

Εικόνα
ΙΙΙ. [απόσπασμα]

ομιλίες κάτω απ' το σφύριγμα του τρένου: Ζαν-Κλωντ Βιλλαίν

Εικόνα
O θάνατος του ποιητή

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης