Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2011

στο τελευταίο βαγόνι: Γεώργιος Σουρής

Εικόνα
ΑΣ ΡΙΞΩΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ - ΣΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΜΑΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
Κοντὰ στὴ μιὰ καταστροφὴ καινούργια μᾶς προφθάνει,
κοντὰ στὶς τόσες συμφορὲς καὶ στὶς πολλὲς θυσίες,
δὲν ξέρω τίνος βάλθηκε παντοῦ φωτιὲς νὰ βάνει
καὶ κάθε βράδι νἄχουμε φρικτὲς φωτοχυσίες.
Καὶ δός του νέα πυρκαγιὰ καὶ κάτω στὸ παζάρι,
καὶ μέσα στὴ σαρακοστὴ ἐκάη τὸ χαβιάρι.
Ἐκάηκαν τὰ βούτυρα, τὰ μῆλα καὶ τ᾿ ἀχλάδια,
οἱ μπάμιες τὰ πετρέλαια, τὰ ραζακιὰ σταφύλια,
οἱ λεμονάδες, οἱ ἐλιὲς τὸ γιάτσο καὶ τὰ λάδια,
ἡ ζάχαρη καὶ ὁ καφές, λουμίνια καὶ φυτίλια.
Γιατ᾿ ᾖλθαν χρόνια δίσεκτα, καταραμένα χρόνια,
νὰ ψήνονται στὴν ἀγορὰ καὶ τ᾿ ἄγουρα πεπόνια
Ἦτο σχεδὸν μεσάνυχτα καὶ λίγο περασμένα,
ὁ Ταβουλάρης ἔπαιζε στὸ θέατρο ἀκόμα,
ὅταν μπὰμ μποὺμ ἀκούσθηκαν στὰ ὕψη σκορπισμένα,
κι ὅλος ὁ κόσμος φώναξε ἀμέσως μ᾿ ἕνα στόμα:
Συναθροισθῆτε, σκαπανεῖς, ὁρμήσετε φαντάροι,
ἀπ᾿ ἄκρη σ᾿ ἄκρη χαλασμός... φωτιὰ καὶ στὸ παζάρι.

Κι ἰδοὺ μὲ σκούφους ναυτικούς, μὲ νυχτικὰ φουστάνια,
γυναῖκες κι ἄνδρες ὤρμησαν μέσα στοὺς δρόμους ὅλοι,
μὲ στάμνες, μὲ πλατύσταμνα,…

στο τελευταίο βαγόνι: Τάσος Λειβαδίτης (Ι)

Εικόνα
Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη
Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ‘ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη
Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασε…

στο τελευταίο βαγόνι: Μανόλης Αναγνωστάκης

Εικόνα
Θεσσαλονίκη, Μέρες τοῦ 1969 μ.Χ.


Στὴν ὁδὸ Αἰγύπτου -πρώτη πάροδος δεξιά! Τώρα ὑψώνεται τὸ μέγαρο τῆς Τράπεζας Συναλλαγῶν Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μεταναστεύσεως. Καὶ τὰ παιδάκια δὲν μποροῦνε πιὰ νὰ παίξουνε ἀπὸ             τὰ τόσα τροχοφόρα ποὺ περνοῦνε. Ἄλλωστε τὰ παιδιὰ μεγάλωσαν, ὁ καιρὸς ἐκεῖνος πέρασε ποὺ ξέρατε Τώρα πιὰ δὲ γελοῦν, δὲν ψιθυρίζουν μυστικά, δὲν ἐμπιστεύονται, Ὅσα ἐπιζήσαν, ἐννοεῖται, γιατὶ ᾔρθανε βαριὲς ἀρρώστιες ἀπὸ τότε Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιῶτες, Θυμοῦνται τὰ λόγια τοῦ πατέρα: ἐσὺ θὰ γνωρίσεις καλύτερες μέρες Δὲν ἔχει σημασία τελικὰ ἂν δὲν τὶς γνώρισαν, λένε τὸ μάθημα             οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους Ἐλπίζοντας πάντοτε πὼς κάποτε θὰ σταματήσει ἡ ἁλυσίδα Ἴσως στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν τους ἣ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν             τῶν παιδιῶν τους. Πρὸς τὸ παρόν, στὸν παλιὸ δρόμο ποὺ λέγαμε, ὑψώνεται             ἡ Τράπεζα Συναλλαγῶν - ἐγὼ συναλλάσσομαι, ἐσὺ συναλλάσσεσαι, αὐτὸς συναλλάσσεται- Τουριστικὰ γραφεῖα καὶ πρακτορεῖα μετ…

στο τελευταίο βαγόνι: Έζρα Πάουντ

Εικόνα
Μία Μπαλάντα του Δρόμου των Μουριών

O ήλιος ανατέλλει στα νότια ανατολική γωνία των πραγμάτων
Για να κοιτάξει επάνω στο ψηλό σπίτι της Shin
Καθώς έχουν μία κόρη που ονομάζεται Rafu,
(Όμορφο κορίτσι)
Αυτή έκαμε τ' όνομα για τον εαυτό της: «Πέπλο Γάζας»
Γιατί αυτή ταΐζει μούρα τους μεταξοσκώληκες.
Τα φέρνει από το νότιο τείχος της πόλης.
Αυτή με ίνες πράσινες φτιάχνει του καλαθιού της το στημόνι,
Αυτή φτιάχνει τα λουριά του ώμου στο καλάθι της απ' τους μεγάλους κλώνους της Katsura,
Και τα μαλλιά της αυτή σωρό τα κλίνει στ' αριστερό πλευρό από το διάδημά της.

Τα σκουλαρίκια της είν' καμωμένα από μαργαριτάρι,
το μεσοφόρι της από μοτίβο πράσινο μετάξι,
οι φούστες της είναι το αυτό μετάξι βαμμένο στην πορφύρα,
Και όταν οι άνδρες που περνούν κοιτούν επάνω στη Rafu
Αυτοί θέτουνε χάμω τα φορτία τους,
Στέκονται αυτοί και τα μουστάκια τους στρίβουν.
(μετάφραση από τα αγγλικά Μαρία Θεοφιλάκου)

Ezra Pound      1885-1972 









Το ποίημα στα αγγλικά:

A Ballad of the Mulberry Road
Han Dynasty, 1s…

στο τελευταίο βαγόνι: Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Εικόνα
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ





















Πού να βρίσκονται; ρωτά η ελεγεία
για κείνους που πια δεν υπάρχουν, μαθές,
σα να υπήρχε ένα μέρος όπου το Χθες
είναι το Σήμερα, το Ακόμα ή το Επιπλέον μία.


Πού να βρίσκονται (επαναλαμβάνω) από απάχηδες τόσες γενιές
που πήγαν κι έστησαν μια τρομερή νύχτα
σε σκονισμένους χωματόδρομους ή σε χαμένες γειτονιές
του στιλέτου και της μαγκιάς τη σέχτα;


Πού να βρίσκονται εκείνοι που πέρασαν;
Στην εποποιία ένα επεισόδιο κόμισαν χορηγία
κι ένα θρύλο στο χρόνο. Που δίχως καμία κακία,
όφελος ή ερωτικό πάθος ο ένας τον άλλον μαχαίρωσαν;


Τους ψάχνω μέσα στους θρύλους τους, στην τελευταία
θράκα που, όπως ένα αναπάντεχο τριαντάφυλλο,
κρατάει κάτι από εκείνον τον ψυχωμένο όχλο
στο Κοράλες και στην Μπαλβανέρα την ωραία.


Σε ποια σκοτεινά στενοσόκακα ή τόπο έρμο
του άλλου κόσμου θα κατοικεί η γρανιτένια
η σκιά εκείνου του Μουράνια,
του μαχαιροβγάλτη απ’ το Παλέρμο;


Κι εκείνος ο μόρσιμος Ιμπέρα (που κι οι άγιοι
τον λυπούνται) σ’ ένα γιοφύρι του δρόμου, του Νιάτου,
του αδερφού του,…

λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης: Θάνος Πάσχος

Εικόνα
Στα μάτια σου η ωραία σιωπή..
ο ήλιος
πίσω από τις βλεφαρίδες σου
κρύβεται,
στις γρίλιες του έρωτα
ο πόθος,
περιπλανώμενος μουσικός
(τρελά περιφερόμενος σκόπιμα)
στα στενά σοκάκια
της ψυχής και του έρωτα,
ένα μυστικό
που ξέρω μόνο εγώ
γιατί περπατώ μ’ ένα λουλούδι στο χέρι
να σε βρω
μέσα στη σιωπή σου..
..δεν έχω παρά ένα δάκρυ γιατί είμαι θνητός να στάξω στην αγάπη για σε κι αυτή θ' ανθίσει.. χρυσοφλόγο ηλιοβασίλεμα
.. στα μάτια σου,
η ωραία σιωπή..
















Άνοιξα τα μάτια απ’ άρωμα νύχτας
αστέρια έσταζαν αγάπη και έβρεχαν τα μάτια μου
λευκό σύννεφο σκούπισε τον ιδρώτα της ψυχής
ήμουν μέσα στην αγκαλιά σου βαθιά εξορισμένος..






















Κοιμήσου αγάπη μου κοιμήσου
κάθε απόψε σ’ αγιάζει η νύχτα
άφησε τα πέντε δάκτυλα μου
να κρατήσουν το χέρι σου στην νυχτερινή πορεία
προς το όνειρο
και καθένα απ’ αυτά θα κτυπάει
ένα πλήκτρο των αισθήσεων που ζητάει
άγγιγμα τρυφερά σίγουρο,
κοιμήσου αγάπη μου κοιμήσου
κάθε απόψε γεννιέται η αγάπη
δεν είσαι μόνη σου στο χρόνο των θαυμάτων..
_____________________________…

στο τελευταίο βαγόνι: Τζακ Κέρουακ

Εικόνα
Ύμνος
Κι όταν μου έδειξες τη Γέφυρα του Μπρούκλυν     το πρωί,        Ω Θεέ, Και τους ανθρώπους να γλιστρούν στον παγωμένο δρόμο, δις,        δυο φορές,                           δυο διαφορετικούς ανθρώπους                            που ήρθαν, πήγαν στη δουλειά,                            τόσο σοβαροί και φιλότιμοι,                            κρατώντας σφιχτά τη θλιβερή τους                            πρωινή Ντέιλι Νιουζ                            να γλιστρούν στον πάγο και να πέφτουν                            και οι δυο μέσα σε 5 λεπτά                            κι έκλαψα    έκλαψα

Τότε ήταν που μου δίδαξες τα δάκρυα, Ω      Θεέ το πρωί,           Ω Εσύ Κι εγώ στον φανοστάτη ακουμπώντας σκουπίζοντας τα μάτια,              μάτια,                         κανείς δεν κατάλαβε πως έκλαψα                          ή τέλος πάντων πως νοιάστηκα                          μα Ω είδα τον πατέρα μου                          και τη μητέρα του παππού μου                          και τις μακριές σειρές των καθισμάτων        …

στο τελευταίο βαγόνι: Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι

Εικόνα
 Άγονη   Άνοιξη
Ξανά ο μεταβαλλόμενος στρεφόμενος τροχός των χρόνων γυρνά. Και σαν κορίτσι που γλιστρά αμφίρροπο στον άνεμο, Και τώρα εμπρός και τώρα πάλι πίσω, Σκύβει καθώς εφορμά, με μάγουλο που γελά και καίει, Έτσι η Άνοιξη έρχεται φαιδρή κοντά μου εδώ, μα δεν αποσπά Από μένα χαμόγελο απόκρισης, η ζωή μου είναι πλεγμένη Με τα νεκρά κλωνάρια που ο χειμώνας καθηλωμένα δεματιάζει Και γι' αυτά σήμερα πια η Άνοιξη αδιαφορεί.

Κοίτα, αυτό το σαφράνι είναι φλόγα που μαραίνεται. Αυτός ο γάλανθος, χιόνι. Αυτό το θραύσμα από τον ανθό του μήλου Τρέφει τον καρπό που τρέφει την τέχνη του όφι. Όχι, από αυτά τα ανοιξιάτικα άνθη, απόστρεψε το πρόσωπο, Κι ούτε να παραμείνεις μέχρι ο έσχατος μίσχος κρίνου της χρονιάς Ρυτιδώσει το λευκό του κάλυκα, γύρω από την πολύτιμη καρδιά.



Το  Ευφόρβιο  του  Δάσους
Ο άνεμος πλατάγιζε ανέμελος, ο άνεμος ήταν γαλήνιος, Σειόταν άψυχος στα δέντρα και τους λόφους. Είχα περπατήσει με τη βούληση του ανέμου, Τότε κάθισα, γιατί ο άνεμος ήταν γαλήνιος.

Ανάμεσα στα γόνατά μου είχα το μέτωπ…

Στην αποβάθρα του Τρένου: Έλλη Φρεγγίδου

Εικόνα
Νέοι ποιητές:
Έλλη Φρεγγίδου, 
«Από στέγη σε στέγη»: 4 ποιήματα 

στο τελευταίο βαγόνι: Κώστας Γ. Καρυωτάκης

Εικόνα
ΒΡΑΔΥ
Στον κ. Κλ. Παράσχο
Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι  -μια ιαχή μακρυσμένη-
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβύνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη... 
(από την συλλογή «ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ», 1927)




ΧΑΜΟΓΕΛΟ
Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,
        ίσως γιατί  έ π ρ ε π ε  να δακρύσει,
       ίσως γιατί οι συφορές  έ ρ χ ο ν τ α ι.


Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι· απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει. Δε βρέχει πια. Κ' η κόρη αποσταμένη στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.
Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη· κ' έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει, στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη.
Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει μια λεμ…

Στην αποβάθρα του Τρένου: Αντρέας Τσιάκος

Εικόνα
Νέοι ποιητές:
           2+1 ποιήματα

του Αντρέα Τσιάκου

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης