Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2014

κλείνοντας τα μάτια στο Tελευταίο Bαγόνι: Nick Cave & The Bad Seeds (Till The End Of The World)

Εικόνα
(Θα Σ' Αγαπώ) Ως Το Τέλος Του Κόσμου
Ήταν θαύμα ακόμα και που έφυγα απ' το Λόνγκγουντ ζωντανός Αυτή την πόλη γεμάτη άντρες με μεγάλα στόματα και δίχως κότσια Εννοώ, αν μπορείς μόνο να το φανταστείς: Ολόκληρος ο τρίτος όροφος του ξενοδοχείου αποκαΐδι απ' την έκρηξη Και ο δρόμος από κάτω να λούζεται στα θραύσματα απ' τα σπασμένα τζάμια Και όλοι οι πιωμένοι να ξεχύνονται απ' τα κέντρα του χορού Καρφώνοντας ψηλά τα μάτια στον καπνό και στις γλώσσες της φωτιάς Και ο τυφλός πωλητής των μολυβιών κραδαίνοντας το μπαστούνι του

στο Τρένο της ποίησης: Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής

Εικόνα
                                      ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ
Και κάποιος συγγραφέας, στην τηλεόραση,
αξύριστος, μονάχα με πουκάμισο κι ανεβασμένα τα μανίκια
μιλάει ενάντια στο κατεστημένο.
Αξύριστος και μόνο με πουκάμισο—

ριπές από το τζάμι του Τρένου: John Cage

Εικόνα
“Η σύνταξη, ομοίως με την κυβέρνηση, μπορεί μόνο να υπακουστεί. Αυτήδεν έχει άρα κανένα νόημα εκτός απ' όταν

η τρίτη ράγα: The Man-Moth, Elizabeth Bishop

Εικόνα
Αναδημοσίευση από το Περιοδικό Βακχικόν, Τεύχος #19 (διαβάστε εδώ)
Photos hyperlink:εδώ
Ο δαίμονας του τυπογραφείου ήταν το έρεισμα για να γράψει η, νέα τότε στην πόλη της Νέας Υόρκης, Elizabeth Bishop, ένα από τα πρώιμα και πλέον μυθοπλαστικά της ποιήματα: το λανθασμένο στην εφημερίδα τύπωμα της λέξης «mammoth» (μαμούθ) σε «manmoth», που παραπέμπει στις λέξεις «man» (άνθρωπος) και «moth» (πεταλούδα της νύχτας), έφτασε για να γεννηθεί το παράξενο πλάσμα της ποιήτριας (Ο Άνθρωπος-Νυχτοπεταλούδα/ The Man-Moth, 1935) που ζει στους υπόγειους σταθμούς της πόλης και τρέφεται με τα ίδια του τα δάκρυα.

Στο διάνυσμα του χρόνου,

στο δρομολόγιο για τη δουλειά: Edward Hirsch

Εικόνα
Σιμόν Βέιλ: Η χρονιά της δουλειάς στο εργοστάσιο (1934-1935)
Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί τρέμει στο τραπέζι, Ανέγγιχτο, και το φως της λάμπας πέφτει στους ώμους της.
Αυτή κοιτάει κάτω το λάχανο στο πιάτο της, Καρφώνει το βλέμμα στο σχισμένο ψωμί. Πρόταση:
Η αμείωτη σκλαβιά των εργατών. «Να δουλεύεις Ώστε να τρως, να τρως ώστε να δουλεύεις.»

διασχίζοντας τη νυχτερινή πόλη: Charles Bukowski

Εικόνα
Ένα ποίημα είναι μια πόλη    
Ένα ποίημα είναι μια πόλη γεμάτη δρόμους και υπόνομους
γεμάτη αγίους, ήρωες, ζητιάνους, παλαβούς,
γεμάτη κοινοτοπίες και ποτά,
γεμάτη βροχή αστραπές και περιόδους
ξηρασίας, ένα ποίημα είναι μια πόλη εμπόλεμη.

νέοι ποιητές στο Tρένο: Δημήτρης Σαλτός (2 ποιήματα)

Εικόνα
                                                         ΣΚΛΗΡΟ ΓΑΛΑΖΙΟ
Εβλεπε τις φάτσες που των περιτριγύριζαν, κενές, απρόσωπες, εφιαλτικές, χωρίς κάνενα χαρακτηριστικό, καποια ιδιαιτερότητα, ομοιομορφία στρατοπέδου,μοιάζαν σαν τα βιβλία που κοιτούσε σε εκείνο το απόμερο ξεχασμένο απ τους πάντες παλαιοβιβλιοπωλείο, όλα είχαν ξεθωριάσει και είχαν πάρει το αδιάφορο γαλανό χρώμα του καλοκαιρινου ουρανού. Μόνο ένας κοντόχοντρος γέρος άραζε μέσα, ιδρωμένος περιμένε πότε θα σκάσει μύτη κανας περίεργος νεαρός για να του δείξει βαριεστημένα κάποια βιβλία θλιβερών εκδόσεων... Έτσι γίναμε σκέφτηκε, ομοιόμορφοι και αδιάφοροι,

μεταφράσεις στο Τρένο: Φίλιπ Λεβίν - Τελευταία λόγια

Εικόνα
Τελευταία   λόγια                                                                                   
Αν το παπούτσι έπεφτε από το άλλο πόδι ποιός θα τ' άκουγε; Αν η πόρτα άνοιγε σε ένα άθικτο σκοτάδι και δεν ήταν όνειρο; Αν η ζωή σου τέλειωνε με τον τρόπο που ένα βιβλίο τελειώνει με μισή λευκή σελίδα και τους επιζώντες να έχουν πάει μακριά στην Αφρική ή στην τρέλα; Αν η ζωή μου τέλειωνε αργά την άνοιξη του 1964 ενώ περπάταγα μονάχος κατηφορίζοντας πίσω τον δρόμο του βουνού; Τραγουδάω ένα παλιό

περιμένοντας στην αποβάθρα του Τρένου: T.S. Eliot [Four Quartets] - απόσπασμα

Εικόνα
Burnt Norton

   I    

Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος
είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο
και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο.
Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών
όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί.
Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί είναι μια αφαίρεση 
που παραμένει μια διαρκής δυνατότητα
μόνο σ' έναν κόσμο από εικασίες.
Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί και ό,τι συνέβη
δείχνουν σ' ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν.
Βήματα αντηχούν στη μνήμη
στο μονοπάτι που δεν πήραμε
προς την πόρτα που ποτέ δεν ανοίξαμε
του κήπου με τις τριανταφυλλιές. Οι λέξεις μου αντηχούν 
επομένως, στο μυαλό σου.
Όμως για ποιό λόγο
να ταράξει κανείς τη σκόνη στην κούπα με τα ροδόφυλλα
δεν ξέρω.
Άλλοι αντίλαλοι
κατοικούν στον κήπο. Να τους ακολουθήσουμε;
Γρήγορα, είπε το πουλί, βρείτε τους, βρείτε τους,
εδώ γύρω. Πέρα από την πρώτη πύλη,
στον πρώτο μας κόσμο, ν' ακολουθήσουμε
της τσίχλας το τέχνασμα; Στον πρώτο μας κόσμο.
Εκεί βρίσκονταν, επιβλητικοί, αόρατοι,
κινούσαν αβίαστα, πάνω από τα νεκρά φ…

στο πρώτο ταξίδι του 2014: Sylvia Plath - The night dances

Εικόνα
ΟΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΧΟΡΟΙ
Ένα χαμόγελο έπεσε στο γρασίδι.
Ανεπίστρεπτο!

Και πού θα καταφύγουν
οι νυχτερινοί σου χοροί. Στα μαθηματικά;

Τέτοια άψογα άλματα και στροβιλίσματα-
θα ταξιδεύουν

στον κόσμο για πάντα, δεν θα αποστερηθώ
ολότελα το κάλλος, το δώρο

της μικρής σου ανάσας, τη μυρωδιά του βρεγμένου
χόρτου που αναδίνει ο ύπνος σου, κρίνα, κρίνα.

Η σάρκα τους είναι ασύγκριτη.
Ψυχρές πτυχές οίησης, η κάλα,

κι η τίγρης, που στολίζεται-
στίγματα και καυτά ολάνοιχτα πέταλα.

Οι κομήτες
έχουν τόση απόσταση να διανύσουν,

τόση παγωνιά, τόση λησμοσύνη.
Κι έτσι οι χειρονομίες σου φυλλοροούν -

ζεστές κι ανθρώπινες, έπειτα το ρόδινο φως τους
αιμορραγεί και ξεφλουδίζεται

περνώντας μέσα από τις μαύρες αμνησίες των ουρανών.
Γιατί μου δόθηκαν

αυτά τα φώτα, αυτοί οι πλανήτες
που πέφτουν σαν ευλογίες, σαν νιφάδες

εξάγωνες, λευκές
πάνω στα μάτια μου, στα χείλη μου, στα μαλλιά μου

ακραγγίζουν και λιώνουν.
Στο πουθενά.

[μετάφραση Ελένη Ηλιοπούλου, Κατερίνα Ηλιοπούλου - 
από τη συλλογή «Άριελ», εκδόσεις Μελάνι 2012]














Σύλβια Πλαθ
1932-1963

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης