Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2011

λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης: Ιάκωβος Γαριβάλδης

Εικόνα
Χωρισμός
Σε βλέπω τρυφερή, τόσο μικρή
η σκέψη στις γραμμές σου καρφωμένη,
χωρίσαμε ξεχνώντας το γιατί
κι αφήσαμε τη θύμηση γραπτή
σε πέτρα απ’ τον ήλιο σου καμένη.
Μα σαν χαράξει νέο το πρωί
και βγει το μπλε σου σκόρπιο στο σεργιάνι
μια αίσθηση τιμής μοναδική
γεμίζει κάθε μου σεμνή πνοή
και βρίσκει μες στα στήθη μου λιμάνι...
Η γλώσσα σου ασπίδα εναργής
με κράταγε κοντά όλα τα χρόνια
επούλωνε το αίμα μιας πληγής
και μ’ έσωνε στο τραύμα της αυγής
με βλέψεις μες στης θύμησης τ’ αλώνια.
Κι αν σήμερα μ' ενέργεια τρομερή
στα χώματά σου έστησαν πλεκτάνες
και βάλθηκαν εσένα καψερή
να ρίξουν στη φτιαχτή χωματερή
οι βάρβαροι με ψεύτικες δαπάνες,
τους όρκους κείνου του καλοκαιριού
στα ξένα δεν τους ξέχασα πατρίδα,
με μνήμες άκακου μικρού παιδιού
προσμένω κάλεσμα κατοπινού
να φέρουμε μαζί στερνή ελπίδα...


Χαμένος Μάης
Σαν την Πρωτομαγιά που πέρασε
ο ερχομός σου μια χαμένη προσμονή
που δεν τη μπάσαμε στο σπιτικό.
Κι αυτός ο Μάης, τότε που ήρθε
μας βρήκε στο κατώφλι γεμάτους αμφιβολίες
κάτι να περιμέν…

στο τελευταίο βαγόνι: Τζιμ Μόρρισον

Εικόνα
«Υπάρχουν πράγματαγνωστά
καιυπάρχουν πράγματαάγνωστα,
καιστο ενδιάμεσο είναι οι πόρτες».

‘There are things known
and there are things unknown,
and in between are the doors.’
William Blake





Επιτεύγματα:

Νακάνεις έργα μπροστά στη θέα
του κενού
Νααποκτάςμορφή,ταυτότητα
Ναυψωθείς απ'το κοπάδι-πλήθος

Ευμένεια του κοινού
Ζήλος κοινού

ακόμα καιο πικρός Ποιητής-Παράφρωνείναι
ένας κλόουν που εκτελεί τις ζωντανές του παραστάσεις
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου



Accomplishments:

                              To make works in the face
                              of the void
                              To gain form, identity
                              To rise from the herd-crowd

                               Public favor
                               Public fervor

                               even the bitter Poet-Madman is
                               a clown
                               Treading the boards

στο τελευταίο βαγόνι: Τέννεσυ Ουίλλιαμς

Εικόνα
Ουράνια  Γρασίδια
Τα πόδια μου κάναν μια βόλτα σε ουράνια γρασίδια.
Όλη τη μέρα όσο τα ουράνια έλαμπαν διαυγή, γυαλί ίδια.
Τα πόδια μου κάναν περίπατο σε ουράνια γρασίδια,
Όλη τη νύχτα όσο κυλούσαν τα αστέρια θλιμμένα απ' ερημιά.
Ύστερα τα πόδια μου έκαναν να κατεβούν για βάδισμα στη γη,
Και η μητέρα μου έκλαιγε όταν μου έδωσε ζωή.
Τώρα τα πόδια μου πάνε μακριά και τα πόδια μου πάνε γοργά,
Αλλά έχουνε ακόμα πεθυμιά για ουράνια γρασίδια.
Αλλά έχουνε ακόμα μία πεθυμιά για ουράνια γρασίδια.

Heavenly Grass

                              My feet t
ook a walk in heavenly grass.
                              All day while the sky shone clear as glass.
                              My feet took a walk in heavenly grass,
                              All night while the lonesome stars rolled past.
                              Then my feet come down to walk on earth,
                              And my mother cried when she give me birth.
                              Now my feet walk …

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

Εικόνα
Πράξη Δεύτερη - Σκηνή Πρώτη: Ο Πουκ στο Δαιμόνιο

ΠΟΥΚ:

Το ’βρες, μπράβο.Εγώ ’μαι αυτός
ο πρόσχαρος ο γυρολόγος της νυχτός
που κάνω χωρατά για να γελάει ο Όμπερον.
Πότε μαβλάω κάνα άλογο καλοθρεμμένο
χλμιντρώντας σαν φοράδα. Πότε γίνομαι
ψητό καβούρι και λουφάζω στο ποτήρι
καμιάς γλωσσούς κυράτσας· καθώς πάει να πιεί
χτυπάω στα χείλια της και χύνει το κρασί της
στο ζαρωμένο της προγούλι. Η θεια η πολύξερη

στο τελευταίο βαγόνι: Νίκος Καρούζος

Εικόνα
Ποίημα στὸ μαγνητόφωνο

Χορό της νύχι ἂς ὦ φῶτα ἠχηρὰ
θαυμάσιο βράδυ
ὁ ἔγχρωμος θόρυβος τῆς πόλεως
τὴ μοναξιά μου διαιροῦσε πότε κίτρινη
πορτοκαλένια κυανὴ καὶ τώρα κόκκινη
βάφοντας πράσινο τὸ περπάτημα.
Εἶχε λευκὰ σημάδια ἡ ἀγάπη.
Στόπ. Ἐπιστροφή.
Εἶχε λευκὰ σημάδια τοῦ κόσμου ἡ ταραχή.
Τὰ νέφη ἀόρατα.
Ὄχι.
Στὶς ἐρημιὲς τοῦ φεγγαριοῦ μέσ᾿ στὰ κλήματα
μαρμαίρει ὁ ἄγγελος ἐνῶ
γελιέται ὁ θάνατος καὶ ἡ νύχτα
διασκεδάζει μὲ διάττοντες.
Ὄχι, ὄχι.
Ὁ χρόνος πλησιάζει τὰ ὁράματα
νυχοπατώντας.
Ἀπληστία!
Ἔπρεπε νὰ βυθίσω περισσότερο
τὴ θλίψη μέσα στὴν ψυχή μου.
Ὄχι.
Στολίζει τὴν ἔκταση ὁ γρύλος.
Ἡ νύχτα κατεβαίνει τὴ σκάλα τοῦ σκοταδιοῦ
κάθεται στὸν ἔρωτα τῆς Μαίρης.
Ἔρημες ἀναπνέουν στοὺς κήπους οἱ προτομὲς
Στόπ. Ὅλα σβήνονται.
Θέλω νὰ βγῶ ἀπ᾿ τὶς λέξεις
βαρέθηκα.
Ν᾿ ἀκούω καλύτερα στὸ ἀπέναντι μπαλκόνι
τί λένε οἱ δυὸ μόνιμες γριὲς
ποὺ κάθονται μὲ τὶς ὦρες. Νίκος Καροῦζος
(1926-1990)

Στην αποβάθρα του Τρένου: Σιδέρης Ντιούδης

Εικόνα
Νέοι ποιητές:

 3 ποιήματα 
από τη συλλογή

                                 «Βραδυπορία της στιγμής» 
                                         του Σιδέρη Ντιούδη

στο τελευταίο βαγόνι: Νίκος Εγγονόπουλος

Εικόνα
ΣΟΝΕΤΤΟ ΜΑΛΛΟΝ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ

Mit der Dummheit kampfen die Götter
selbst vergebens ¬
Fr. Schiller
το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία;
όχι - όχι - μιαν απέραντη ηθικολογία
δε θα βοηθήση να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο

να ελπίζης - να ελπίζης πάντα - πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
- που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία" -
θα συναντήσης απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλωσύνη - πόθος ευγένειας - ηρεμία

ίσως όχι πολλές - ίσως νάσ' άτυχος: καμμία -
τότες εσύ προσπάθησε να γενείς καλλίτερος
εις τρόπον ώστε να ερθή κάποια σχετική ισορροπία

άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζωνται πως κάνουν κάτι
συ σκέψου - τώρα πια - με τι γλυκειά γαλήνη
προσμένεις νάρθ' η ώρα να ξαπλώσης στο παρήγορο του
    θάνατου κρεββάτι



Νίκος Εγγονόπουλος  (1907 - 1985)

στο τελευταίο βαγόνι: Ραφαέλ Αλμπέρτι

Εικόνα

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης