Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2013

Déjà vu δρομολόγιο: Mιχάλης Kατσαρός (Τὸ σχῆμα μου)

Εικόνα
Τὸ σχῆμα μου


Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω τὸ σχῆμα μου
ὅπως συντρίβεται σὲ δυὸ λιθάρια
θὰ σκεφτῶ ὑπόχρεος ἀπέναντί σου
θὰ στήσω τὴ φοβερὴ ὀμπρέλα μου
μὲ τὶς μπαλένες ἀπ᾿ τὸ πρόσωπό μου
μαύρη ὑγρὴ ἀκατανόητη
ἀπ᾿ τὸν καιρὸ ποὺ ἤτανε ἀσπίδα
ποὺ ἦταν ταπεινὸ κυκλάμινο
καὶ μιὰ ρομφαία.



Θέλω νὰ μιλήσω ἁπλὰ γιὰ τὴν ἀγάπη
τῶν ἀνθρώπων
καὶ παρεμβαίνουν οἱ θύελλες
παρεμβαίνει τὸ πλῆθος
τὸ στῆθος μου
τὸ τρομερὸ ἡφαίστειο ποὺ λειτουργεῖ
κάτ᾿ ἀπὸ πέτρες.
Τὰ φριχτὰ ἐρωτήματα παραμένουν ἐπίμονα
μαῦρα ὑγρὰ ἀκατανόητα
παραμένουν ἐπίσημα
σὰν σαρτεβάλια.
Ὅσο ἀπ᾿ τὶς μικρὲς καλύβες νὰ γελοῦν
ὅσοι οἱ χωρικοὶ νὰ μπαίνουν στὰ ἐργοστάσια
ὁ πύργος μας καίγεται
θ᾿ ἀφήσουν ἐποχὴ οἱ ἔνδοξες μέρες
ὅλα τ᾿ ἀπόκρυφα χειρόγραφα θὰ ἐπιστραφοῦν
ἀπὸ σοφοὺς καὶ μάντεις.



Μετὰ τὸ θέμα μας χάθηκε.
Δὲν ἔχομε τίποτα νὰ σᾶς ποῦμε
ἔτσι ποὺ ὅλα προδοθήκανε
ἔτσι ποὺ ὅλα λύσαν τοὺς ἁρμοὺς
ἀπὸ πίστη σὲ πίστη
ἀπὸ ὑπόγειο σὲ ὑπόγειο
ἀπὸ πρόσωπο σὲ πρόσωπο
δὲν ἔχομε τίποτα νὰ σᾶς ποῦμε.



Βαθιὰ στὶς ρίζες τοῦ δέντρου σας
μαζὶ μὲ τοὺς τυφλοπόντικες
μαζί με τοὺς καταποντισμένους πί…

στο σκοτεινό ταξίδι του Ιούνη: Langston Hughes (Oppression)

Εικόνα
Καταπίεση                                                                                      

Τώρα τα όνειραΔεν είναι διαθέσιμαΣε αυτούς που ονειρεύονται,Ούτε τα τραγούδια Σε αυτούς που τραγουδούν.Σε κάποιους τόπουςΣκοτεινή νύχταΚαι κρύο ατσάλιΕπικρατούνΑλλά το όνειροΘα επιστρέψει,Και το τραγούδιΘα δραπετεύσειΑπό τη φυλακή του. μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου Oppression                                                                                      
Now dreams
Are not available
To the dreamers,
Nor songs
To the singers.

In some lands
Dark night
And cold steel
Prevail
But the dream
Will come back,
And the song
Break
Its jail.

Langston Hughes 1902-1967

από τα μεγάφωνα του τρένου: Τάκης Σινόπουλος ( Απολογισμός )

Εικόνα
Aπολογισμός   

                                     Τι μας περίσσεψε απ' το σκηνικό; Το κάθισμα και τ' άλλο
κάθισμα, η απότομη στροφή του αέρα.

Ή, ας πούμε, ο μακαρίτης ήλιος με τα τζάμια του και τα
πουλιά του.

Πώς προχωρούμε και συγκατανεύουμε, ναι, θα συναντηθούμε
κάποτε, θα σε θυμάμαι.

Ό,τι μετακινείται, ό,τι περνάει δίχως ν' ακούγεται, μόλις
ακούγεται μέσα στις λέξεις.

Μεταστροφές, επαναλήψεις, χάσματα, η παραίτηση,
προπάντων η παραίτηση.

Εκείνο που έφυγε δίχως να φύγει, ο τοίχος ανασαίνει, η
πέτρα έχει σκιά, τ' αγκάθι έχει φεγγάρι,

ο φτωχός θησαυρός απροστάτευτος απ' τα δόντια
του δάσους,

η μικρή ξεχασμένη κοιλάδα στη σκάφη της σιωπής, με μια
στάλα μαύρο νερό.

Τι νομίζεις λοιπόν πως μας έχει απομείνει;


στα θερινά δρομολόγια του τρένου: Γιάννης Βαρβέρης (ο κύριος Φογκ πάει διακοπές)

Εικόνα
Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές
Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ
να πάει διακοπές.
- Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα
έχω μπροστά μου μια θάλασσα
σκέφτηκε αμέσως.
Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη
αφού είναι ίδια
όλ' η θάλασσα.
Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ
διότι δεν είμαι ψάρι.
- Βουνό λοιπόν
αναφώνησε ο κύριος Φογκ
και γύρισε
από την άλλη μεριά
την πολυθρόνα του.


Γιάννης Βαρβέρης
1955 – 2011

ο Γιώργος Σαραντάρης στο τρένο της ποίησης: η καρδιά μας

Εικόνα
Ἡ καρδιά μας Ἡ καρδιά μας εἶναι ἕνα κῦμα ποὺ δὲν σπάει  στὴν ἀκρογιαλιά. Ποιὸς μαντεύει τὴ θάλασσα,  ἀπ᾿ ὅπου βγαίνει ἡ καρδιά μας; Ἀλλὰ εἶναι ἡ  καρδιά μας ἕνα κῦμα μυστικό, χωρὶς ἀφρό.  Βουβὰ πιάνει μία στεριά. Καὶ ἀθόρυβα σκαλίζει  τὸ ἀνάγλυφο ἑνὸς πόθου, ποὺ δὲν ξέρει  ἀπογοήτευση καὶ ἀγνοεῖ τὴν ἡσυχία.


Γιώργος Σαραντάρης 1908-1941


οι ράγες του τρένου τραγουδούν: Ο Παλιάτσος (Mέλπω Zαρόκωστα)

Εικόνα
Ο Παλιάτσος
Ένας παλιάτσος είμαι εγώκαλή σας μέρα Ξέρω να κλαίω, να γελάω, να πονώ ξέρω να λέω την αλήθεια πέρα ως πέρα γι' αυτό κι εγώ θα σας το πω...
Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Κι έτσι όλοι μαζί κι αντάμα
να τραγουδάμε τα δίκια της ζωής
να τραγουδάς κι εσύ απ' την πλατεία
να μάθεις φίλε μου σωστά να ζεις

Τραγούδι λέω δυνατά
ν' ακούσουν όλα τα παιδιά
ν' ακούσει η πολιτεία
κι απ' το τραγούδι μου αυτό
παλιάτσοι άλλοι εκατό να βγουν στην κοινωνία

Ένας παλιάτσος είμαι εγώ
καλή σας μέρα...


στίχοι:  Μέλπω Ζαρόκωστα  (βλ. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AD%CE%BB%CF%80%CF%89_%CE%96%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BA%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B1)

+ : ακούστε το τραγούδι σε μουσική Νότη Μαυρουδή, εδώ 

από τα μεγάφωνα του Τρένου: Nάνος Bαλαωρίτης

Εικόνα
Το ‘να μέσα στ’ άλλο           Τα πάντα αλλάζουνε γίνονται το ‘να τ’ άλλο
Τα ξύλα γίνονται πέτρες τα δέντρα σύννεφα
Οι γυναίκες άντρες τα φύλλα θάλασσες
Τα φτερά πηγάδια τα μάτια αέρας
Τα σερτάρια μέταλλα τα λουλούδια νους
Τα γράμματα και οι γραφές γίνονται
Αναλφάβητα τ΄ ωραίο γίνεται κτήνος
Τ’ αρσενικό ουδέτερο το μυστήριο φανερώνεται
Η ελπίδα τυφλώνεται όπως ο πλούτος
Τα πάντα είναι τηλεσκόπια και τίποτα δεν είναι
Σίγουρο ότι θα γίνει ή δε θα γίνει
Όλα είναι το ένα μέσα στ΄ άλλο πέτρες
Ποτάμια τρέχουνε από τα δάχτυλά του
Οι λέξεις τους είναι τουλίπες
Η αγάπη του είναι στέρνα είναι τραπέζι
Μια πολυθρόνα κάθεται μες στο δεξί του μάτι
Το περιβόλι του παραθυριού είναι ένα
Κοιμητήριο φύλλων η αγορά είναι παρθένα
Και η δροσιά του δειλινού μια στραβοτιμονιά
Μια βελόνα τεντώνει την κλωστή της ώσπου να σπάσει
Ένα πόδι μασάει την αλυσίδα του ένας χαρταετός
Γίνεται σκύλος και δαγκώνει όποιον έτυχε να περάσει
Ένα παιδί ορφανό γίνεται η μητέρα ενός άλλου
Ένας τίτλος γίνεται άπορος και παντρεύεται
Ό,τι υπάρχει ζει, τα μέ…

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης