Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2011

στο τελευταίο βαγόνι: Αλεξάντρ Πούσκιν

Εικόνα
Μοναχικός της λευτεριάς σπορέας βγήκα, νωρίς, προτού καλοχαράξει  και με καθάριο χέρι, μα κι αθώο,  σπόρο πετούσα, ζωντανό,  φυτείες, σε σκλαβωμένο όργο, να καρπίσει. Μα τον καιρό μου έχασα μονάχα, τις ακριβές μου σκέψεις και τους κόπους...

Βοσκήστε, ήμερων λαών αγέλες! Εσάς, φωνή τιμής δε σας ξυπνάει...  Της λευτεριάς το δώρο τι το θέλουν, τάχατες, τ' άβουλα κοπάδια; Σ' αυτά το σφάξιμο ταιριάζει και η κουρά του τομαριού τους μόνο· κι από γενιά τους σε γενιά κληροδοτούνε σκλαβιάς ζυγό, κουδούνια και καμτσίκι.



Alexander Sergeyevich Pushkin (1799 – 1837)
Απόδοση: ΚΙΡΑ ΣΙΝΟΥ

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Ματωμένος γάμος, Federico Garcia Lorca

Εικόνα
Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ (από το Ματωμένο γάμο, του Federico Garcia Lorca: Τρίτη Πράξη)



(Οι ξυλοκόποι φεύγουν. Παρουσιάζεται από τ' αριστερά το φεγγάρι μέσα απ' το φεγγαρίσιο φως. Είναι ένας ξυλοκόπος νέος με πρόσωπο άσπρο. Η σκηνή παίρνει μια γαλάζια ακτινοβολία πολύ έντονη).
ΦΕΓΓΑΡΙ:          Είμαι ο στρογγυλός κύκλος του ποταμού,          το μάτι των μητροπόλεων          το χλωμό φέγγος μεσ' τις φυλλωσιές.          Δεν θα ξεφύγουν!          Ποιός κρύβεται;          Ποιός κλαίει μ' αναφιλητά          μέσα στους θάμνους της κοιλάδας;          Το φεγγάρι,          αφήνει στον αέρα ένα μαχαίρι,          που σαν παγίδα από μολύβι          αποζητάει να γίνει πόνος στο αίμα.          Αφήστε με να μπω!          Φθάνω!          Παγώνω παράθυρα και τοίχους!          Στέγες και κόρφοι ανοίχτε,          να ζεσταθώ μέσα σας!          Κρυώνω!          Οι στάχτες απ' τα νυσταγμένα μου μέταλλα          ψάχνουν να βρουν της φωτιάς,          σε δρόμους μέσα και σε λόφους.          Πάνω στη ράχη μου από…

στο τελευταίο βαγόνι: Γιάννης Ρίτσος (Ι)

Εικόνα
 Η σονάτα του σεληνόφωτος (από τη συλλογήΤέταρτη Διάσταση)

 (Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μία ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η γυναίκα με τα μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον νέο.)

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.
Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφ…

στο τελευταίο βαγόνι: Νίκος Καββαδίας

Εικόνα
ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
« Φαίνεται πια πως τίποτα ¬τίποτα δεν μας σώζει...»   ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε,  Καίσαρ,  να σας σώσει. Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή, κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων, και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.

Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι, που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά· να φύγει κρώζοντας βραχνά,  χτυπώντας τα φτερά του, προς κάποια ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θα 'κανε τα υγρά,  παράδοξα σας μάτια, που αβρές μαθήτριες τ' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί, χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν με κάποιον τρόπο που,  όπως λεν,  δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει. Εγώ που δεν σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ. Ένα καράβι... Να σας πάρει,  Καίσαρ... Να μας πάρει... Ένα καράβι,  που πολύ μακριά θα τ'  οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε. ¬ Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν, τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε, κι οι γερανοί στους …

στο τελευταίο βαγόνι: Τόμας Στέρνς Έλιοτ

Εικόνα
Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ (Τhe Waste Land, 1922)

Ο Απρίλης είναι ο σκληρότερος μήνας, γεννώντας Πασχαλιές μεσ' από τη νεκρή γη, σμίγοντας Θύμηση κι επιθυμία, αναδεύοντας Ρίζες νωθρές μ' ανοιξιάτικη βροχή. Ο χειμώνας μας ζέστανε, σκεπάζοντας Το χώμα με ξεχασιάρικο χιόνι, θρέφοντας Μια μικρή ζωή με κατάξερους βολβούς. Το καλοκαίρι μας ξάφνιασε, καθώς έφτασε με μια νεροποντή Πάνω από τη Σταρνμπέργκερζεε· σταθήκαμε κάτω από τις καμάρες Και συνεχίσαμε το δρόμο μας στη λιακάδα, μπήκαμε στο Χόφγκαρτεν, Κι ήπιαμε καφέ, και μιλήσαμε καμιά ώρα. Bin gar keine Russin, stamm'aus Litauen, echt deutsch. Και παιδιά σαν ήμασταν, όταν μέναμε στου αρχιδούκα, Του ξαδέλφου μου, με πήρε πάνω σ' ένα έλκηθρο, Και φοβήθηκα. Έλεγε, Μαρί, Μαρί, κρατήσου γερά. Και κατρακυλήσαμε. Στα βουνά, εκεί αισθάνεσαι ελεύθερος. Διαβάζω σχεδόν οληνύχτα, και το χειμώνα πηγαίνω στα νότια.


Ποιές είναι οι ρίζες που γαντζώνονται, ποιά κλωνάρια μεγαλώνουν Μέσα απ' αυτά τα πέτρινα χαλάσματα; Υιέ ανθρώπου, Δεν μπορείς να πεις ή να μαντέψεις, …

Στην αποβάθρα του Τρένου: Ν.Γ. Λυκομήτρος

Εικόνα
  Νέοι ποιητές: 
3 ποιήματα του Ν.Γ. Λυκομήτρου

στο τελευταίο βαγόνι: Οδυσσέας Ελύτης

Εικόνα
Ι

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Στο μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.
Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί
Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται
Ν' αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια
Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο
Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.


 Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ' αρνιέται
Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ' άστρα
Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Εξόν κι αν είναι τ' όνειρο που με ξανακοιτάζει
Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα
Έσπερε κάτω απ' την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου
Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.

 Οδυσσέας Ελύτης,
από τη συλλογή Ήλιος ο Πρώτος
(Εκδόσεις Ίκαρος)

Στην αποβάθρα του Τρένου: Βασίλης Ζηλάκος

Εικόνα
Νέοι ποιητές:
3 ποιήματα  από το Βασίλη Ζηλάκο και την "Κούπα του τσαγιού" του.

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης