Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2013

στην αποβάθρα του Τρένου: Αντώνης Πυροβολάκης

Εικόνα
Ο γιος του Σίσυφου 

Πια δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά μόνο η ανάβαση στο μαργαριταρένιο λόφο. Σου τα χαρίζω όλα τιποτένια μου πριγκίπισσα. Βιβλία, χάδια, αποδράσεις, και ένα εισιτήριο για του ουράνιου τόξου το σινεμασκόπ. Συστήματα πολιτικά, ειδύλλια και πλήξη. Στην αποβάθρα των αυτόχειρων μια διαφορική εξίσωση δακρύζει τις ανείπωτες μεταβλητές του πόνου κι η Σύλβια Πλαθ επιβιβάζεται στην τελευταία μελαγχολική οτομοτρίς Σαν μια τανάλια είναι αυτή η πόλη. Λες και σωριάστηκε στον κάμπο, από το ράφι τ' ουρανού, ρημάζοντας τις χαμοκερασιές κι άφησε το νου μας, έλασμα λυγισμένο, να κοιτάζει αμήχανα τα άστρα. Κι εσύ αναζητάς την ουτοπία σ' άσπρες σκόνες. Κι η λήθη όνειρο ενός νηπίου, που κοιμάται χορτασμένο και ζεστό. Ποια άνοιξη χειρούργησε τους σιαμαίους σου χειμώνες. Ένας πνιγμένος δύτης στα βαθιά, φορά ένα αδιάβροχο ρολόι στο καρπό του και σε περιμένει μ' όστρακα και δακτυλίδια. Μία κονσέρβα χάος έχω στο ντουλάπι μου. Το πορφυρό εργοστάσιο του δειλινού την έχει συσκευάσει. Μη φαντασ…

στο τελευταίο βαγόνι: Albert Camus

Εικόνα
H Πτώση    
         [απόσπασμα]     



(...)

Καμιά φορά τα χάνεις, αμφιβάλλεις για το ολοφάνερο, ακόμα κι όταν έχεις ανακαλύψει το μυστικό μιας καλής ζωής. Η λύση μου, φυσικά, δεν είναι η ιδανική. Όταν όμως δεν αγαπάς τη ζωή σου, όταν ξέρεις πως πρέπει να αλλάξεις ζωή, δεν έχεις περιθώρια επιλογής, δεν είναι; Τι να κάνεις για να ‘σαι ένας άλλος; Αδύνατο. Θα ‘πρεπε να μην είσαι πια κανένας, να ξεχάσεις τον εαυτό σου για κάποιον, έστω και για μια φορά. Πώς όμως; Μη με παραφορτώνετε. Είμαι σαν εκείνον το γερό-ζητιάνο που δεν ήθελε ν’ αφήσει το χέρι μου, μια μέρα έξω σ’ ένα καφενείο: «Αχ κύριε» έλεγε, «δεν είναι που ‘σαι κακός, είναι που χάνεις το φως σου». Ναι, έχουμε χάσει το φως, τα πρωινά, την άγια αθωότητα εκείνου που συγχωρεί μόνος του τον εαυτό του.


  Αλμπέρ Καμύ     1913-1960   _______________________________________________________

Albert Camus - La chute  (μετάφραση Ι. Ευθυμιάδου, εκδόσεις γράμματα) : διαβάστε το στο Scribd @ http://www.scribd.com/embeds/4592…

στο τελευταίο βαγόνι: Το νερό και η ευχαριστία (Νικηφόρος Βρεττάκος)

Εικόνα
Το νερό και η ευχαριστία                                                      
Ήπια και πότισα δάση και γέμισα στέρνες.
Το νερό σου περίσσεψε-
Τα ποτάμια του σύμπαντος,
δεν έχουνε κοίτες. 
Βυθίζονται. 
Τρέχουνε μες από σένα.


Αν μπορούσες να υπάρχεις
έναν αιώνα μετά, 
τότε θά 'βλεπες πώς
το φιλί που σου ακούμπησα πάνω στο μέτωπο
έγινε άστρο.




Νικηφόρος Βρεττάκος                                                            
1912-1991


__________________________________________________________________________________
This Post's original Photo by :  francisca-s  
(see photo @  http://www.flickr.com/photos/29632195@N05/8476563502/sizes/c/in/photostream/)

κοιτώντας τις άδειες γραμμές: Mίμης Σουλιώτης

Εικόνα
Oι καλές μέρες
Οι μέρες της ευτυχίας πέρασαν και δεν το ξέραμε, στο εξής πρέπει να ευτυχήσουμε στη δυστυχία, να την κάνουμε να μπάζει από ευτυχία, να της μοιάζει σαν η καλύτερή της εφεδρεία 

  Μίμης Σουλιώτης  1949 - 2012

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης