Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2012

στο τελευταίο βαγόνι: Έκτωρ Κακναβάτος

Εικόνα
Φωνή μου ράτσα υψικαμίνου


  Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς
   κι ύστερα καλή μ' αυτούς φιλεναδίτσα
   τρυφερή
   υποσχετική
   οι αχρείοι.   Φωνή μου ράτσα υψικάμινου από πλευρό
   ανοιχτό του αίλουρου, της ανηφόρας
   απ' τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα
   κι ο ήλιος φίδι μες στο σύρμα.
   Μην ξεχάσεις~ φτύσ' τους.   Ας περιμένουν να σε σβήσω με νερό
   ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων
   ας περιμένουν οι αχρείοι.




Έκτωρ Κακναβάτος 1920-2010









στο τελευταίο βαγόνι: Robert Lowell

Εικόνα
Ιστορία
Η Ιστορία πρέπει να αποδεχτεί ό,τι πέρασε από δω, σφίγγοντας και φηλαφώντας κοντά όλα όσα είχαμε - είναι τόσο ανιαρός και φρικαλέος ο τρόπος που πεθαίνουμε, αντίθετα με ό,τι γράφουμε, η ζωή ποτέ δεν τελειώνει. Ο Άβελ ήταν ξεγραμμένος· ο θάνατος δεν είναι μακρινός, ένα πυροτέχνημα ηλεκτρίζει τον σκεπτικιστή, της ταραχής του τα κοπάδια στριμώχνονται σα                 νεκροκεφαλές πάνω σε σύρμα υψηλής τάσης, το μωρό του ουρλιάζει όλη τη νύχτα σα μια καινούρια                                                                           μηχανή. Σαν και στις Βίβλους μας, πρόσωπο-πανί, επιδρομικό, το όμορφο, φεγγάρι τού από πάχνη μεθυσμένου κυνηγού ανεβαίνει - ένα παιδί θα τού 'δινε ίσως ένα πρόσωπο: δύο τρύπες, δυο τρύπες, τα μάτια μου, το στόμα μου, ανάμεσά τους ενός κρανίου η μη-μύτη - Ω είναι μια τρομακτική αθωότητα στο πρόσωπό μου βρεμένη με την ασημένια λύτρωση του πρωινού ψύχους.
απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου 
HistoryHistory has to live with what was here,
clutching and close to fumbling all we …

στο τελευταίο βαγόνι: Chezare Paveze

Εικόνα
O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου


O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα 'ναι μια άδεια λέξη.
Κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω, αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε και εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.
Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα
O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
Θα' ναι σαν ν' αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν' αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν' ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.
Μετάφραση: Σωτήρης Τριβιζάς



Verrà la morte e avrà i tuoi ochi


Verrà la morte e avrà i tuoi ochi.
questa morte che ci accompagna
dal matino alla sera, insonne,
sorda, come un vecchio rimorso
o un vizio assurdo. I tuoi occhi
saranno una vana parola,
un grido taciuto, u…

στο τελευταίο βαγόνι: Jacques Prévert (part II)

Εικόνα
Ο χαμένος χρόνος, Ζακ Πρεβέρ Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου ο εργάτης σταματάει ξαφνικά o ωραίος καιρός τον τράβηξε απ' το σακάκι κι όπως γυρίζει και τον ήλιο ατενίζει  όλον κόκκινο όλον στρογγυλό να χαμογελάει μέσα στον ουρανό του από μόλυβδο κλείνει το μάτι  με οικειότητα Για πες λοιπόν σύντροφε Ήλιε δε βρίσκεις πως είναι μάλλον μαλακία να δίνεις μία τέτοια ημέρα σε ένα αφεντικό;

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
Le temps perdu
Devant la porte de l'usine le travailleur soudain s'arrête le beau temps l'a tiré par la veste et comme il se retourne et regarde le soleil tout rouge tout rond souriant dans son oeil de plomb il cligne de l'oeil familièrement Dis donc camarade Soleil tu ne trouves pas  que c'est plutôt con de donner une journée pareille à un patron ?









 Jacques Prévert
 1900-1977

στίχοι στο τζάμι του τρένου: Natalia Salomko

Εικόνα
θα 'θελα να γυροβολώ αόρατος στους δρόμους και να πετώ χαμόγελα, μόνο σ' όσους με βλέπουν
Naτάλια Σαλόμκο

στο τελευταίο βαγόνι: Κώστας Βάρναλης

Εικόνα
Οι Μοιραίοι

Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ' η παρέα πίναμ' εψές
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτ…

από τα μεγάφωνα του τρένου: Μάνος Λοΐζος

Εικόνα
Πρώτη Μαΐου κι απ' τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών Χίλιες σημαίες, κόκκινες, μαύρες ο Φεντερίκο, η Κατρίν και η Σιμόν Μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος Τρέχω στους δρόμους, ψάχνω στο πλήθος Πού 'ν'  το κορίτσι, το κορίτσι π' αγαπώ Πες μου Μαρία, μήπως θυμάσαι εκείνο το βράδυ που σε πήρα αγκαλιά Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα κι εγώ φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά Μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος Τρέχω στους δρόμους, ψάχνω στο πλήθος Πού 'ν'  το κορίτσι, το κορίτσι π' αγαπώ Πρώτη Μαΐου, μαύρα τα ξένα Κλείσε το τζάμι μην κρυώσει το παιδί Μάνος Λοΐζος (1937 – 1982)

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης