από τα μεγάφωνα του τρένου: Τάκης Σινόπουλος ( Απολογισμός )

   Aπολογισμός   


                                     Τι μας περίσσεψε απ' το σκηνικό; Το κάθισμα και τ' άλλο
                                     κάθισμα, η απότομη στροφή του αέρα.

                                     Ή, ας πούμε, ο μακαρίτης ήλιος με τα τζάμια του και τα
                                     πουλιά του.

                                     Πώς προχωρούμε και συγκατανεύουμε, ναι, θα συναντηθούμε
                                     κάποτε, θα σε θυμάμαι.

                                     Ό,τι μετακινείται, ό,τι περνάει δίχως ν' ακούγεται, μόλις
                                     ακούγεται μέσα στις λέξεις.

                                     Μεταστροφές, επαναλήψεις, χάσματα, η παραίτηση,
                                     προπάντων η παραίτηση.

                                     Εκείνο που έφυγε δίχως να φύγει, ο τοίχος ανασαίνει, η
                                     πέτρα έχει σκιά, τ' αγκάθι έχει φεγγάρι,

                                     ο φτωχός θησαυρός απροστάτευτος απ' τα δόντια
                                     του δάσους,

                                     η μικρή ξεχασμένη κοιλάδα στη σκάφη της σιωπής, με μια
                                     στάλα μαύρο νερό.

                                     Τι νομίζεις λοιπόν πως μας έχει απομείνει;



        Τάκης Σινόπουλος      
        1917-1981           

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο τελευταίο βαγόνι: Νικηφόρος Βρεττάκος

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης