Ντομάτες του Σεπτέμβρη
Η ουισκένια δυσοσμία της σήψης έχει εγκατασταθεί
Η ουισκένια δυσοσμία της σήψης έχει εγκατασταθεί
στον κήπο, κι ένα σύννεφο από μυγάκια φρούτων ξεσπά
όταν αγγίζω τις ετοιμοθάνατες ντοματιές.
Κι όμως, τα νύχια μικροσκοπικών κίτρινων λουλουδιών
σπαρταρούν στον αέρα καθώς τραβάω τα κλαδιά από τις ρίζες
και τα πετάω στο κομπόστ.
Μου μοιάζει άκαρδο. Κάτι μέσα μου δεν είναι έτοιμο
να αφήσω το καλοκαίρι τόσο εύκολα. Να καταστρέψω
αυτό που έχω προσεκτικά καλλιεργήσει όλους αυτούς τους μήνες.
όταν αγγίζω τις ετοιμοθάνατες ντοματιές.
Κι όμως, τα νύχια μικροσκοπικών κίτρινων λουλουδιών
σπαρταρούν στον αέρα καθώς τραβάω τα κλαδιά από τις ρίζες
και τα πετάω στο κομπόστ.
Μου μοιάζει άκαρδο. Κάτι μέσα μου δεν είναι έτοιμο
να αφήσω το καλοκαίρι τόσο εύκολα. Να καταστρέψω
αυτό που έχω προσεκτικά καλλιεργήσει όλους αυτούς τους μήνες.
Αυτά τα χλωμά λουλούδια ίσως να έχουν ακόμα χρόνο να καρπίσουν.
Η προγιαγιά μου τραγουδούσε με τα κορίτσια του χωριού της
καθώς τραβούσαν το λινάρι. Τραγούδια τόσο παλιά
και τόσο δεμένα με την εποχή που ο ίδιος ο ήχος
φαινόταν να αλλάζει τον καιρό.
Η προγιαγιά μου τραγουδούσε με τα κορίτσια του χωριού της
καθώς τραβούσαν το λινάρι. Τραγούδια τόσο παλιά
και τόσο δεμένα με την εποχή που ο ίδιος ο ήχος
φαινόταν να αλλάζει τον καιρό.
[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]
πηγή πρωτότυπου: American Life in Poetry
September Tomatoes
The whiskey stink of rot has settled
in the garden, and a burst of fruit flies rises
when I touch the dying tomato plants.
Still, the claws of tiny yellow blossoms
flail in the air as I pull the vines up by the roots
and toss them in the compost.
It feels cruel. Something in me isn’t ready
to let go of summer so easily. To destroy
what I’ve carefully cultivated all these months.
Those pale flowers might still have time to fruit.
My great-grandmother sang with the girls of her village
as they pulled the flax. Songs so old
and so tied to the season that the very sound
seemed to turn the weather.
The whiskey stink of rot has settled
in the garden, and a burst of fruit flies rises
when I touch the dying tomato plants.
Still, the claws of tiny yellow blossoms
flail in the air as I pull the vines up by the roots
and toss them in the compost.
It feels cruel. Something in me isn’t ready
to let go of summer so easily. To destroy
what I’ve carefully cultivated all these months.
Those pale flowers might still have time to fruit.
My great-grandmother sang with the girls of her village
as they pulled the flax. Songs so old
and so tied to the season that the very sound
seemed to turn the weather.
Karina Borowicz
Σχόλια