 |
| Barcelona Sunrise, Guell Park, Gaudi Tower - painting by Ana Maria Edulescu |
Θαύματα
Μα, ποιος δίνει πολλή σημασία σ’ ένα θαύμα;
Του λόγου μου δεν ξέρω τίποτε άλλο παρά θαύματα,
Είτε περπατώ στους δρόμους του Μανχάταν,
Ή εκτοξεύω το βλέμμα μου πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών στον ουρανό,
Ή προχωρώ με γυμνά πέλματα στην παραλία άκρη-άκρη στο νερό,
ή στέκομαι κάτω από δέντρα μες στο δάσος,
ή μιλώ τη μέρα με οποιονδήποτε αγαπώ, ή κοιμάμαι τη νύχτα στο κρεβάτι με οποιονδήποτε αγαπώ,
ή κάθομαι στο τραπέζι για δείπνο μαζί με τους υπόλοιπους,
ή κοιτάζω αγνώστους απέναντί μου στο βαγόνι,
ή παρατηρώ μέλισσες βουερές γύρω από την κυψέλη ένα καλοκαιρινό πρωί,
ή ζώα που βόσκουν στους αγρούς,
ή πουλιά, ή την εκπληκτικότητα των εντόμων στον αέρα,
ή την εκπληκτικότητα του ηλιοβασιλέματος, ή των αστέρων που φέγγουν τόσο λαμπροί και σιωπηλοί,
ή την εξαίσια ντελικάτη λιγνή καμπύλη της νέας σελήνης την άνοιξη·
Αυτά μαζί με τ’ άλλα, ένα και όλα, είναι για μένα θαύματα,
Στο όλον παραπέμπουν, κι όμως καθένα διακριτό και στη θέση του.
Για μένα κάθε ώρα φωτός και σκοταδιού είναι ένα θαύμα,
Κάθε κυβική ίντσα χώρου είναι ένα θαύμα,
Κάθε τετραγωνική γιάρδα της επιφάνειας της γης είναι σπαρμένη με το ίδιο,
Κάθε πόδι του εσωτερικού της σφύζει από το ίδιο.
Για μένα η θάλασσα είναι ένα θαύμα εξακολουθητικό,
Τα ψάρια που κολυμπούν — οι βράχοι — η κίνηση των κυμάτων —τα
καράβια με ανθρώπους μέσα τους,
Τι πιο παράξενα θαύματα υπάρχουν;
Miracles
Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.
To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.
To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim—the rocks—the motion of the waves—the
ships with men in them,
Walt Whitman
1819 – 1892
Κάθε κυβική ίντσα χώρου είναι ένα θαύμα,
Κάθε τετραγωνική γιάρδα της επιφάνειας της γης είναι σπαρμένη με το ίδιο,
Κάθε πόδι του εσωτερικού της σφύζει από το ίδιο.
Για μένα η θάλασσα είναι ένα θαύμα εξακολουθητικό,
Τα ψάρια που κολυμπούν — οι βράχοι — η κίνηση των κυμάτων —τα
καράβια με ανθρώπους μέσα τους,
Τι πιο παράξενα θαύματα υπάρχουν;
(μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου)
Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.
To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.
To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim—the rocks—the motion of the waves—the
ships with men in them,
What stranger miracles are there?
Walt Whitman
1819 – 1892
Σχόλια