 |
| Baracoa, Cuba - October 25, 2019: Graffiti and wall painting representing the Cuban national hero Camilo Cienfuegos |
Ο Καμίλο στον διάδρομο προς το ιατρείο
Ο Καμίλο καταλαμβάνει τον διάδρομο προς το ιατρείο
στη φωτογραφία, την υπερβολικά παλιά για μένα
και υπερβολικά νέα για κείνον που μπορεί να αντέξει παραπάνω
ακόμα και σε τέτοιου είδους μέρη.
Ο Καμίλο γελάει μόνος του στον διάδρομο προς το ιατρείο
κι εκείνος που γελάει μόνος
θυμάται μια εποχή πιο φωτεινή και πιο απλή
εκείνος που γελάει μόνος
καταθέτει μία καρδιά καταληπτή
σε έναν νιπτήρα, ως πίστωση.
Ο Καμίλο γελάει μόνος
είναι σαφές ότι για μένα δεν έχει παραπάνω από μια έξοδο,
τον μιμούμαι
και σαν να ήμουν ένας άγιος λιγάκι κακομαθημένος
και σαν να ήμουν ένας άγιος λιγάκι απρόθυμος
αρχίζω να μασάω την καιόμενη στάχτη μιας πιο δύσκολης εποχής,
και
με μιμείται.
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
πηγή πρωτότυπου: Poetry International
Camilo se posesiona del pasillo a consulta
en la foto demasiado vieja para mí
y demasiado nueva para él que puede soportar más
aún en este tipo de lugares.
Camilo se ríe solo en el pasillo a consulta
y el que se ríe solo
se acuerda de una época más clara y más simple
el que se ríe solo
deposita un corazón inteligible
en un lavamanos como crédito.
Camilo se ríe solo
está claro que para mí no hay más que una salida,
yo lo imito
y como si fuera un santo un poco malcriado
y como si fuera un santo un poco renuente
me pongo a masticar la ceniza ardiendo de un tiempo más difícil,
e
él me imita.
y demasiado nueva para él que puede soportar más
aún en este tipo de lugares.
Camilo se ríe solo en el pasillo a consulta
y el que se ríe solo
se acuerda de una época más clara y más simple
el que se ríe solo
deposita un corazón inteligible
en un lavamanos como crédito.
Camilo se ríe solo
está claro que para mí no hay más que una salida,
yo lo imito
y como si fuera un santo un poco malcriado
y como si fuera un santo un poco renuente
me pongo a masticar la ceniza ardiendo de un tiempo más difícil,
e
él me imita.
Omar Pérez López
γεν. 1964, Αβάνα
Ο Ομάρ Πέρες Λόπες γεννήθηκε το 1964 στην Αβάνα και είναι ποιητής, επιμελητής και μεταφραστής.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και ιταλικά στη Σιένα, ενώ έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και ιταλικά στη Σιένα, ενώ έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών.
Γιος του Ερνέστο ('Τσε') Γκεβάρα, είναι επίσης χειροτονημένος ζεν βουδιστής μοναχός και το έργο του κινείται ανάμεσα στη γλώσσα, την πνευματικότητα, την πολιτική και την πολιτιστική υπέρβαση.
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Jacket, ο Πέρες σημείωνε πως «ο στίχος, το ποίημα, ακόμη και η ρίμα, η μελωδία της ποίησης, είναι η κορυφή του παγόβουνου· αποτελούν απλώς μια γνώριμη όψη μιας τεράστιας πραγματικότητας που ονομάζουμε συνείδηση […] Η ποίηση είναι μια φυσική συνάρτηση, όπως ο θεός, ή το DNA, ή η βροχή. Το γεγονός ότι μπορούμε να την καταδείξουμε δεν σημαίνει ότι τη φτιάχνουμε».
Σχόλια