Μια αυλή στην Αβάνα,
όπως ζήτησε ο Ματσάδο,
είναι αγαπημένη στη μνήμη.
Χωρίς ψηλούς τοίχους,
χωρίς εκείνη την ατρόμητη φωτιά
του ουράνιου τόξου,
χωρίς το ανδαλουσιανό λουλούδι,
που η γιαγιά τόσο αξίωνε
στα βάζα...
Μια αυλή στην Αβάνα
διατηρεί τα οστά των νεκρών
γιατί είναι τεράστιοι θησαυροί,
παλιοί σπόροι του αγρότη.
Μια αυλή, αχ, απ' όπου βγαίνουν
τόσα πολλά αστέρια.
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
πηγή πρωτότυπου: https://poesiauniversalblog.com/
Un patio de La Habana
Un patio de La Habana,
como pedía Machado,
es caro a la memoria.
Sin altos muros,
sin esa lumbre intrépida
del arcoíris,
sin la flor andaluza,
que tanto abuela reclamaba
en los búcaros...
Un patio de La Habana
conserva huesos de los muertos
porque ellos son anchos tesoros,
viejas semillas de labrador.
Un patio, ay, de donde sale
tanta estrella.
como pedía Machado,
es caro a la memoria.
Sin altos muros,
sin esa lumbre intrépida
del arcoíris,
sin la flor andaluza,
que tanto abuela reclamaba
en los búcaros...
Un patio de La Habana
conserva huesos de los muertos
porque ellos son anchos tesoros,
viejas semillas de labrador.
Un patio, ay, de donde sale
tanta estrella.
 |
| Walker Evans - Newsboys, Havana, 1933 | MET |
Όλα επιστρέφουν ξανά
Όλα επιστρέφουν ξανά: εκείνη η θλίψη
σαν ένα πήδημα απ’ την άμμο σε μια άγνωστη ακτή,
σαν ένα μπαγάζι στην άκρη του δρόμου.
Είναι μια θλίψη πολύχρωμη. Έτσι και στη κορύφωση της και στην άμπωτη της.
Πάντα εισβάλλει ο πόνος το μεσημέρι,
ή καλύτερα, όταν αυτό το μεσημέρι
αλλάζει σιγά σιγά και γίνεται κυριακάτικο απόβραδο.
Είναι ένα απόβραδο της Κυριακής.
Βρισκόμαστε σε ένα κυριακάτικο απόβραδο,
μετά το οικογενειακό τραπέζι,
μέσα σ’ αυτό το λήθαργο μιας μέρας του Μάρτη δίχως κρύο,
δίχως καλοκαίρι επίσης κυκλωμένοι από ένα φως,
τόσο δυνατό όπως η κατάθλιψη
που πάει μαζί με τη θλίψη.
Υπάρχει μια θλίψη δίχως δυνατές συγκρίσεις
που θυμίζει τη λαχτάρα του να έχεις ένα κήπο,
που είναι αδύνατο να περιγραφεί.
Υπάρχει μια ψηλή ξύλινη πόρτα
που την διαπερνά η θλίψη,
και από το μοναδικό εσωτερικό παράθυρο,
μπαίνει ο ήχος από ένα παραπονιάρικο φλάουτο,
το φλάουτο ενός χορευτικού πανάρχαιου
με τους ρυθμούς του να ανακατώνονται
με ένα απαλό αεράκι της κακοτυχιάς,
από μια αλυσίδα δίχως κανένα προηγούμενο,
από ένα πρόσωπο λαδωμένο.
Βλέπουμε σιγά σιγά να μεγαλώνει ένας κήπος
με τους ρυθμούς του χορευτικού και του μαγικού φλάουτου
σ’ αυτό το κυριακάτικο απόγευμα όπου μαθαίνουμε ν’ ακούμε,
μια φιλοσοφία του υπάρχειν,
του ζειν καλώς, της ευημερίας,
του ρεμβασμού και της εφήμερης ανάμνησης
των πολλαπλών ζευγαριών:
με τις γυναίκες να κυματίζουν
στους προθαλάμους με τις επιβλητικές ανοιχτόχρωμες παμέλες,
χορεύοντας στο ρυθμό του μελωδικού χορού,
τη στιγμή της έκθεσης του θέματος του Μότσαρτ,
ξαναγεννημένο από το φλάουτο ενός ψηλού μουλάτου
με γιλέκο με λευκά μανίκια
εδώ όπου το απαλό αεράκι του απόβραδου
καταδύεται μέσα στους ήχους ενός μακάβριου ρυθμού.
μετάφραση :Στέλιος Καραγιάννης
b. 1944, Havana
Σχόλια