 |
| Jonathan Todryk. Only a stone. 2021 |
Η αγάπη είναι μια πλαγιά
συλλογιζόταν το αυγό κατεβαίνοντας
την ελάχιστη απόσταση που τους χώριζε
κυλώντας εν ολίγοις προς την καταστροφή του
Με το παραμικρό άγγιγμα ραγίζει
Από τις πληγές του λευκό πηγάζει αργά
κίτρινο αναβλύζει από αυτή τη ρωγμή
που αρχίζει να διατρέχει την στενόμακρη κοιλιά του
Η συνοχή του είναι όλη παρελθόν
είναι σπασμένο παχύρρευστο
πάντα παρακαλώντας γι' αυτή την αγάπη
που ούτε τού δίνεται ούτε τού αρνείται.
Διότι η πέτρα άνετη στη μάζα της
τίποτα, τίποτα, δεν αισθάνεται τίποτα
από την αξιολύπητη, κολλώδη θυσία
που παίζεται πάνω στο καβούκι της,
και η καρδιά της δεν θα μπορούσε να πιτσιλιστεί.
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
πηγή: Poetry Magazine
L’œuf et la pierre
L’amour est une pente
songeait-il dévalant
l’infime distance qui les séparait
roulant pour tout dire à sa perte
À l’effleurer il se fêle
De ses plaies du blanc lentement découle
du jaune jaillit de cette fente
qui se prend à courir sur son ventre oblong
Sa cohérence toute derrière lui
il est brisé visqueux
toujours à mendier cet amour
qu’on ne lui donne ni lui refuse
Car elle à l’aise dans sa masse
rien de rien elle ne sent rien
du piètre sacrifice poisseux
qui se joue dessus sa carapace
et son cœur ne saurait en être éclaboussé
Sylvie Kandé
l’infime distance qui les séparait
roulant pour tout dire à sa perte
À l’effleurer il se fêle
De ses plaies du blanc lentement découle
du jaune jaillit de cette fente
qui se prend à courir sur son ventre oblong
Sa cohérence toute derrière lui
il est brisé visqueux
toujours à mendier cet amour
qu’on ne lui donne ni lui refuse
Car elle à l’aise dans sa masse
rien de rien elle ne sent rien
du piètre sacrifice poisseux
qui se joue dessus sa carapace
et son cœur ne saurait en être éclaboussé
Sylvie Kandé
γεν. 1957
Σχόλια