 |
| Samma Emad | Voices From Gaza | Magunm Photos |
Πράσινος Ιστός Αράχνης
Σε μια σκηνή που γύρισα καθισμένος στο χώμα, μια γυναίκα εκατό χρονών
μονολογούσε σ' ένα αντίσκηνο. Ακούω τη φωνή της στη μνήμη μου,
εναλλάξ χαρούμενη και απελπισμένη. Θυμάμαι
το αίσθημα μου του αυτοεπαίνου
σαν να είχα εφεύρει το πιο κοντινό πλάνο,
κινηματογραφώντας το περίτεχνο τατουάζ στο πρόσωπό της, το θαμπό πράσινο μελάνι
να κινείται γύρω από τα χείλη και το πηγούνι της σαν ιστός αράχνης στο αεράκι
καθώς μιλούσε για την απώλεια του ενός σπιτιού της μετά το άλλο,
και για τον θυμό της που ο Θεός είχε εγκαταλείψει
κινηματογραφώντας το περίτεχνο τατουάζ στο πρόσωπό της, το θαμπό πράσινο μελάνι
να κινείται γύρω από τα χείλη και το πηγούνι της σαν ιστός αράχνης στο αεράκι
καθώς μιλούσε για την απώλεια του ενός σπιτιού της μετά το άλλο,
και για τον θυμό της που ο Θεός είχε εγκαταλείψει
τον λαό της. Άλλοι που πήρα συνέντευξη ήταν θυμωμένοι
με τις Aραβικές χώρες που δεν σηκώθηκαν να πολεμήσουν.
Οι Αμερικάνοι με τους οποίους ταξίδευα κατηγορούσαν την Αμερική.
Το ίδιο και εγώ. Είμαι Αμερικάνος, άλλωστε. Λίγοι κατηγορούσαν το Ισραήλ.
Το Ισραήλ ήταν το λυσσαλέο σκυλί, σίγουρα, αλλά το φταίξιμο
έπρεπε να αποδοθεί στους ιδιοκτήτες του, σε εκείνους που
θα μπορούσαν, αλλά δεν το έκαναν, να το εμποδίσουν να επιτεθεί.
Green Spiderweb
In a scene I shot sitting on the ground, a 100-year-old woman
monologued in a tent. I hear her voice in my memory,
alternately buoyant and despairing. I remember
my feeling of self-congratulation
as if I’d invented the extreme close-up,
filming her ornate face tattoo, the fuzzy green ink
moving around her lips and chin like a spiderweb in a breeze
as she spoke of losing home after home,
and of her anger at God’s abandonment
of her people. Others I interviewed were angry
at the Arab countries who wouldn’t stand and fight.
The Americans I was traveling with blamed America.
So did I. I’m American, after all. Few blamed Israel.
Israel was the rabid dog, sure, but the blame
had to be placed on its owners, on those who
could have, but didn’t, stop it from attacking.
με τις Aραβικές χώρες που δεν σηκώθηκαν να πολεμήσουν.
Οι Αμερικάνοι με τους οποίους ταξίδευα κατηγορούσαν την Αμερική.
Το ίδιο και εγώ. Είμαι Αμερικάνος, άλλωστε. Λίγοι κατηγορούσαν το Ισραήλ.
Το Ισραήλ ήταν το λυσσαλέο σκυλί, σίγουρα, αλλά το φταίξιμο
έπρεπε να αποδοθεί στους ιδιοκτήτες του, σε εκείνους που
θα μπορούσαν, αλλά δεν το έκαναν, να το εμποδίσουν να επιτεθεί.
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
In a scene I shot sitting on the ground, a 100-year-old woman
monologued in a tent. I hear her voice in my memory,
alternately buoyant and despairing. I remember
my feeling of self-congratulation
as if I’d invented the extreme close-up,
filming her ornate face tattoo, the fuzzy green ink
moving around her lips and chin like a spiderweb in a breeze
as she spoke of losing home after home,
and of her anger at God’s abandonment
of her people. Others I interviewed were angry
at the Arab countries who wouldn’t stand and fight.
The Americans I was traveling with blamed America.
So did I. I’m American, after all. Few blamed Israel.
Israel was the rabid dog, sure, but the blame
had to be placed on its owners, on those who
could have, but didn’t, stop it from attacking.
 |
| Samma Emad | Voices From Gaza | Magunm Photos |
Ερωτικά ποιήματα
Πριν από δέκα χρόνια, είπα στον ξάδερφό μου, τον Χάλεντ—
πωλητή κολόνιας στη Δυτική Όχθη,
επίδοξο ιδιοκτήτη βιομηχανικού πτηνοτροφείου —
Θα επιστρέψω σε έξι μήνες.
Τον ντρόπιασα μια φορά,
κατά λάθος αποκαλύπτοντας στη μητέρα του
ότι έγραφε ερωτικά ποιήματα στο Facebook.
Δεν ήξερα ότι ήταν μυστικό που της το έκρυβε.
Το ναυαγισμένο βλέμμα προδοσίας που μου έριξε,
καθισμένοι δίπλα-δίπλα σε καρέκλες υπολογιστή που έτριζαν,
είναι το ίδιο βλέμμα που φαντάζομαι ότι έχει όταν
με σκέφτεται τώρα. Είναι το βλέμμα που ρίχνω στον εαυτό μου.
Love Poems
πωλητή κολόνιας στη Δυτική Όχθη,
επίδοξο ιδιοκτήτη βιομηχανικού πτηνοτροφείου —
Θα επιστρέψω σε έξι μήνες.
Τον ντρόπιασα μια φορά,
κατά λάθος αποκαλύπτοντας στη μητέρα του
ότι έγραφε ερωτικά ποιήματα στο Facebook.
Δεν ήξερα ότι ήταν μυστικό που της το έκρυβε.
Το ναυαγισμένο βλέμμα προδοσίας που μου έριξε,
καθισμένοι δίπλα-δίπλα σε καρέκλες υπολογιστή που έτριζαν,
είναι το ίδιο βλέμμα που φαντάζομαι ότι έχει όταν
με σκέφτεται τώρα. Είναι το βλέμμα που ρίχνω στον εαυτό μου.
μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου
Love Poems
Ten years ago, I told my cousin, Khaled—
West Bank cologne salesman,
aspiring chicken factory farm owner—
I’d come back in six months.
I embarrassed him once,
accidentally revealing to his mother
that he wrote love poems on Facebook.
I didn’t know it was a secret he kept from her.
The sunken look of betrayal he gave me,
seated side by side on squeaky computer chairs,
is the same look I imagine he has when
he thinks of me now. It’s the look I give myself.
Edward Salem
West Bank cologne salesman,
aspiring chicken factory farm owner—
I’d come back in six months.
I embarrassed him once,
accidentally revealing to his mother
that he wrote love poems on Facebook.
I didn’t know it was a secret he kept from her.
The sunken look of betrayal he gave me,
seated side by side on squeaky computer chairs,
is the same look I imagine he has when
he thinks of me now. It’s the look I give myself.
Σχόλια