από την καμπίνα του μηχανοδηγού: Bικτώρια

                   Βικτώρια                    

Δεν έχει τέλμα να βουτήξω το ψωμί μου
Ούτε και τέρμα να αποθέσω τα μπαγκάζια μου
Όλο τ΄ αδράζω από τη σκόνη κι αυτά ξανακυλάνε
Μέρα τη μέρα σε σταθμούς που όλο τρέχουν
μοιάζω να είμαι εγώ σταματημένη,
ονειροπόλα καρτερώντας μια αποβάθρα
 Κι εσύ αν είσαι φίλος
κάνε τα μάτια σου πως καθαρίζεις
Όποιος κι αν φεύγει από τους δυο,
αν φεύγει,
είμαστε μόνοι

                  Μαρία Θεοφιλάκου                 
_________________________________________________________
  • Η φωτογραφία απεικονίζει το ζωγραφικό έργο "Σταθμός Βικτώρια - Σκάλες" του Δήμου Σκουλάκη, 1977 (Λάδι σε μουσαμά , 210 x 190 εκ., δωρεά του καλλιτέχνη στην Εθνική Πινακοθήκη). Περισσότερα για τον καλλιτέχνη εδώ.
 

Σχόλια

Ο χρήστης nikos kyriakides είπε…

η Μαρία...είπε ''ναι'', θέλει και μας παίρνει να χορέψομε μαζί της
Ο χρήστης puck on a midsummernight είπε…
η Μαρία χαμογέλασε. καλημέρα Νίκο.

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο τελευταίο βαγόνι: Νικηφόρος Βρεττάκος

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης