στο τελευταίο βαγόνι: Πιερ Ρεβερντύ


Ο καθένας το μερτικό του

Έδιωξε τη σελήνη, άφησε τη νύχτα. Ένα ένα τ' αστέρια έπεσαν μες σ' ένα δίχτυ από τρεχούμενο νερό. 
Πίσω από τις αγριόλευκες ένας παράξενος ψαράς παραμονεύει ανυπόμονα μ' ένα μάτι ανοιγμένο, το μόνο, κρυμμένο κάτω απ' το φαρδύ καπέλλο του κι η πετονιά ολοένα ανατριχιάζει.
Τίποτα δεν πιάνεται, όμως γεμίζει το δισσάκι του με κομμάτια χρυσάφι που η λάμψη τους έσβησε μες στο κλειστό πανέρι.
Μα κάποιος άλλος πρόσμενε μακρύτερα απ' την όχθη. Πιο ταπεινός ετούτος ψάρευε μες σ' ένα τέλμα λασπερό που άφησε η βροχή. Το νερό αυτό, καθώς είχ' έρθει από τον ουρανό, ήταν γεμάτο αστέρια.


Καρδιά στον τροχό

Γιατί κανένας να ξαπλώνει τόσον καιρό μέσα στα πτίλα του φωτός
Γιατί να σβήνει αργά μες στην ψυχρή πυκνότητα του λατομείου
Γιατί να τρέχει
Γιατί να θρηνεί
Γιατί να εκθέτει τη σάρκα του την ευαίσθητη και διστακτική
Στο μαρτύριο της εκτρωματικής καταιγίδας

Βήμα προς βήμα θα μετρήσω την ανυπότακτη ζωή μου
Λέξη προς λέξη θα διαβάσω την αμείλικτη τούτη επιστολή
Και στης βραδιάς τ' αγκάθια επάνω 
Κάτω από τις ερυθρωπές ακίδες τ' ουρανού κορώνα ή γράμματα
Τη μάταιη μοίρα μου εγώ μες στο χαντάκι θα πετάξω
Και τους πόθους 
Και τις επιστροφές
Και τους πολύ σφιγμένους κόμπους της απόστασης
Όλους θ' αφήσω τους σταυρούς πάνω στην κόψη του κενού
Όλες τις ύπουλες αναλαμπές της τύχης της ελπίδας
Μες στις ελάχιστες τις αποχρώσεις της φωνής που αντιλαλεί
Μέσα στα ρίγη της επιδερμίδας σου κάτω απ' τον άνεμο
Του προσώπου σου οι πτυχές απ' τις βελόνες κάτω της σελήνης
Οι οπές του πνεύματος σου που προσκρούει στον κίνδυνο
Και πιο πολύ οι κρυμμένες συγκινήσεις που σκορπίζονται 
         μία προς μία
Είναι ο θάνατος

Ο τριγμός από τις ίνες μες στη νύχτα που πληθαίνει
Ο λαξευτός ογκόλιθος μέσα στη σάρκα που σκληραίνει
Αυτό το άγαλμα το ενδότερο που ο ίδιος εγώ σμιλεύω
Η φυλαγμένη αυτή μορφή που γίνεται ξεκάθαρη κι αδρή
Αυτή η ρυτίδα μέσα στην καρδιά που ποτέ κανείς δε θα τη δει
Το κρύσταλλο το αράγιστο που με το πάθος ιριδίζει
Η συνάντηση που έχει ματαιωθεί 
Δε θα μπορέσει τίποτα το φως από τη μια στην άλλη γέφυρα
          να επιχειρήσει

Δε θα μπορέσει τίποτα τις σκουριασμένες στρόφιγγες
         της αδιαπέραστης θυρίδας να μετακινήσει

Θ' αρκούσε κάποια χειρονομία μόλις σχεδιασμένη
Κάποια ματιά με δίχως πρόθεση πολύ καθορισμένη
Μια κίνηση χειλιών δίχως κανένα μορμουρητό

Θ' αρκούσε ένα τίποτα
Όμως δε θα 'ναι τίποτα αρκετό
Μέσα στη νύχτα τη βελούδινη
Μάσκα του κενού

μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης
(από το βιβλίο PIERRE REVERDY - 
εκλογή ποιημάτων 1915-1966, Εκδ. Αρμός)




PIERRE REVERDY 
[1889-1960]

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης