στις ράγες της άνοιξης: Nικηφόρος Βρεττάκος


Σπουδή πάνω σέ μιά φωτογραφία 
Κάθονται οἱ δυό τους στό γύρο τοῦ πηγαδιοῦ.
Πρώτη φορά δέν εἶναι πού ὁ ἥλιος
φωτίζει ἀπ’ ἀντίκρυ δυό πρόσωπα, δυό
διαβάτες τοῦ κόσμοῦ.
Ὡστόσο,
δέν ξέρω γιατί,
αὐτό τό ἀμοιβαῖο χαμόγελο ἴσως,
αὐτές οἱ ροδιές καί τό πράσινο, ἴσως ἡ ὥρα,
θαρρεῖς πώς αὐτό ποτέ δέν ξανάγινε πώς
τό ἴδιο αὐτό πράγμα, τόσο χαρούμενο
δέν ζωγραφίστηκε ἄλλη φορά
σέ τοῦτο τόν κόσμο.
Αὐτή ἡ σιωπή,
αὐτή ἡ γαλήνη, αὐτή προπαντός
ἡ αγάπη.
Γελοῦν
τά χείλη στίς ἄκρες τους.
Κυλοῦν οἱ πτυχές τοῦ ρούχου τους μέρα.
Νομίζει κανείς πώς εἶναι μιά εἰκόνα
μέσα σέ πλαίσιο. Τό φῶς ἀπό μέσα τους
βγαίνοντας πλέκει γύρω τους κάτι
σάν ἡλιοστέφανο.
* από 'Το βάθος του κόσμου', 1961

Νικηφόρος Βρεττάκος

1912 - 1991

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης