στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

 

Η γέφυρα του Μιραμπό  *

Κάτω απ' το ποντ Μιραμπό κυλάει ο Σηκουάνας
και οι αγάπες μας
είναι ανάγκη αυτό να μου θυμίζει
η χαρά ερχόταν πάντοτε μετά τη λύπη

Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα
οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα

Τα χέρια μες στα χέρια μένουμε αντικριστά
Ενώ κάτω απ' το
γεφύρι των χεριών μας κουρασμένος
ο παφλασμός από αιώνια κοιτάγματα γλιστρά

Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα
οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα

Η αγάπη πάει όπως ετούτο το νερό κυλά
Η αγάπη πάει
Όπως η ζωή είναι αργή
Κι όπως η ελπίδα επιτακτική

Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα
οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα

Περνάνε οι μέρες και περνάνε οι βδομάδες
Μήτε ο καιρός που έχει παρέλθει
Μήτε η αγάπη επιστρέφει
Κάτω απ' το ποντ Μιραμπό κυλάει ο Σηκουάνας

Έρχεται η νύχτα σημαίνει η ώρα
οι μέρες πάνε εγώ στέκω ακόμα

___________________
* το ποίημα γράφτηκε το 1913 μέσα στο κλίμα της Μπελ Επόκ εποχής του Παρισιού, που μεσολάβησε ανάμεσα στον γαλλοπρωσικό (1870-1871) και τον πρώτο παγκόσμιο πολέμο. Πινακίδα με στίχους του ποιήματος έχει εντοιχιστεί στη γέφυρα Μιραμπό.
(μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου


Le Pont Mirabeau

Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu'il m'en souvienne
La joie venait toujours après la peine.

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure

Les mains dans les mains restons face à face
Tandis que sous
Le pont de nos bras passe
Des éternels regards l'onde si lasse

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure

L'amour s'en va comme cette eau courante
L'amour s'en va
Comme la vie est lente
Et comme l'Espérance est violente

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure

Passent les jours et passent les semaines
Ni temps passé
Ni les amours reviennent
Sous le pont Mirabeau coule la Seine

Vienne la nuit sonne l'heure
Les jours s'en vont je demeure







Guillaume Apollinaire





1880-1918

Σχόλια

Ο χρήστης Rosa Mund είπε…
Το ποίημα αυτό ήταν σήμα κατατεθέν των Γαλλικών που μαθαίναμε στο σχολείο.
Μου άρεσε πάντα η μελαγχολία του, που κυλάει μαζί με το νερό του Σηκουάνα.
Ευχαριστώ που μου το θυμίσατε.
Ο χρήστης puck on a midsummernight είπε…
Ναι είναι μελαγχολικό και πολύ όμορφο, μας μεταφέρει στις όχθες του Σηκουάνα, αλλά και στον χρόνο (είναι ποίημα ενός αιώνα ακριβώς).. Το Τρένο σας ευχαριστεί, για το σχόλιο.

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο τελευταίο βαγόνι: Νικηφόρος Βρεττάκος

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης