στο τελευταίο βαγόνι: Elizabeth Bishop - One Art


 

Μία Τέχνη

Η τέχνη του να χάνεις δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί·
τόσα πολλά πράγματα φαντάζουν πλέρια με την πρόθεση
να χάνονται που η απώλειά τους δεν είν' καμιά καταστροφή,

Χάσε από κάτι κάθε μέρα. Αποδέξου την ταραχή
των χαμένων της εξώπορτας κλειδιών, την ώρα την κακώς δαπανημένη.
Η τέχνη του να χάνεις δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί.

Μετά εξασκήσου στο να χάνεις πιο πολύ, να χάνεις στη στιγμή:
τόπους, και ονόματα, και πού ήταν που ήθελες
να ταξιδέψεις. Από αυτά κανένα δε θα φέρει καταστροφή.

Εγώ έχασα το ρολόι της μητέρας μου. Και κοίτα! το τελευταίο μου, ή
το επόμενο-από-το-τελευταίο, από τρία αγαπημένα σπίτια φύγαν.
Η τέχνη του να χάνεις δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί.

Έχασα δύο πόλεις, υπέροχες δυο. Και, πιο αχανή,
μερικά βασίλεια που μου ανήκαν, δυο ποταμούς, μια ήπειρο.
Μου λείπουν, μα και αυτό δεν ήτανε καμιά καταστροφή.

-Ακόμη και να χάσω εσένα (την κωμική φωνή, μία χειρονομία
που αγαπώ) ψέματα δε θα έχω πει.Είναι εμφανές
η τέχνη του να χάνεις ότι δεν είναι δύσκολο να δαμαστεί
αν και μπορεί να φαίνεται σαν (Γράψε το!) καταστροφή.

 (απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου)

 
 
One Art

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster,

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three beloved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.

-- Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) a disaster.



Elizabeth Bishop 
 1911-1979

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στο τελευταίο βαγόνι: Πιερ Ρεβερντύ

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης