στο τελευταίο βαγόνι: Γουάλας Στίβενς



Η απομυθοποίηση των δέκα η ώρα

Τα σπίτια είναι στοιχειωμένα
Από άσπρα νυχτικά.
Κανένα δεν είν' πράσινο,
Ή μoβ με κύκλους πράσινους,
Ή πράσινο με κύκλους κίτρινους,
Ή κίτρινο με κύκλους γαλανούς.
Κανένα από αυτά δεν είν' παράξενο,
Με κάλτσες δαντελένιες
Και ζώνες χάντρινες.
Οι άνθρωποι δεν πρόκειται
Nα ονειρευτούνε μπαμπουίνους και μυρτιές.
Μόνο, εδώ κι εκεί, κανένας γέρος ναυτικός,
Πιωμένος και αποκοιμισμένος με τις μπότες,
Πιάνει Τίγρεις
Σε κόκκινο καιρό.


[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]


A Disillusionment of Ten O'Clock

The houses are haunted
By white night-gowns.
None are green,
Or purple with green rings,
Or green with yellow rings,
Or yellow with blue rings.
None of them are strange,
With socks of lace
And beaded ceintures.
People are not going
To dream of baboons and periwinkles.
Only, here and there, an old sailor,
Drunk and asleep in his boots,
Catches Tigers
In red weather.



Wallace Stevens
1879-1955

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο τελευταίο βαγόνι: Νικηφόρος Βρεττάκος

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης