λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης: Γεωργία Τρούλη




























Ακόμη και η βροχή μερικές φορές χρειάζεται ομπρέλα

Ή έναν διάφανο ύφασμα από πλεξιγκλάς ουρανό

Να μη βρέχεται τόσο πολύ και σαπίσει

Πριν κατέβει oλόκληρη γη

Τι βάρος, τι ορμή το άνοιγμα πύλης

φωλιάζει στο έδαφος κι έπειτα γίνεται-

Δέντρο- τα κλαδιά γαργαλάνε πότε πότε

Τα σύννεφα

Τις μασχάλες

Τις βουβωνικές περίοπτες αφηγήσεις

Και μετά πάλι καταναγκαστικές ροές προς το χώμα

Πάλι και ξανά

Βρέχει-από πάνω ομπρέλα

Κι από πάνω αστρόσφαιρα και ένα κωνικό περιπτέρο

Περιτοίχισμα

Μεσοτοιχία ανθρώπου και άφεσης




 



Ρουά. Κι εσύ κόκκινο


Ήθελα λίγο ν΄αγγίξω
Χιόνο έσταζε
Κρύο κι εσύ στον προτζέκτορα
Ν’ αναβάλλεις την παύση
Ν’ αναβοσβήνεις
Έλεγες η ζωή είναι μικρή
Και χωράει μόνο εμάς τους δύο
Αντε, εις το τετράγωνο.Πολύ είναι
Στον κύβο γίνεται η τελευταία ρίψη
Μικρό αναποφάσιστο φως για
Ξημέρωμα κάτω από..
Ένας σκορπιός ακούγεται στο δωμάτιο
Γρήγορα κι αποφασιστικά
Κάνεις κίνηση ματ
Περλέ τα σεντόνια και τα μάτια σου
Σκοτάδι
Καμμια φωτεινή παρουσία
Στο κόκκινο
Φως μην ανάβεις
Όχι άλλο
Εδώ σκοτεινός θάλαμος
Θα πάρει δυο ηλιαχτίδες που δεν ξέρουν
Να τέμνονται
Να πλέκονται θες τα πόδια στον ύπνο
Τα χέρια το πρωί;
Παράλληλα στον χτύπο της καρδιάς
Κάτω απ’ τ αυτιά
Ακριβώς κάτω
Ιδια ευθεία
Οι ώμοι στρωτοί κι αγέρωχοι
Κι από πάνω δέρμα
Τι τα θες τ’ αντιρροπίσματα;
Τις αόρατες πατερίτσες κάτω
Απ’ τις ιδρωμένες μασχάλες;
Δεν έμαθες ποτέ πως οι αδένες
Εκκρίνουν έρωτα- ψέμα- αλήθεια
Και τανάπαλιν;
Χιονίζει
Ο προτζέκτορας στην ανάπαυλα
Θα κοιμηθείς πάνω σ’ εκείνο το σεντόνι
Καρφιτσωμένος
Σχεδόν κρεμασμένος
Με τα μάτια ανοιχτά
Σε κατακόρυφη διάταξη
Σε παραλληλία των ώμων;
Τι νομίζεις;
Θα ψηλώσεις κι άλλο;
Η μήπως θες να είσαι πρωταγωνιστής
Της αναμονής μου;
Πατάω το σωστό κουμπί
Ρουά. Κι εσύ κόκκινο


















 



Τα α της απάτης

Αποφασίζεις διάκοσμο
Απαιτώ δομή
Αμφιβάλλεις εγκαθίδρυση
Αποφασίζω προσευχή –να χρειάζομαι
Ασύμφορα ξηλώματα της κουρτίνας
Αναγγέλεις ακαταστασία στο βλέμμα
Αποφασίζω δέσιμο ποδιών – με κλιματσίδες
Δέντρων
Ατρόμαχτα περπατάς από παράθυρο σε παράθυρο
Από το έξω ύψος
Ατελείωτα κρατάω πατημένο το κλείστρο( του πυροσβεστήρα)
Αναμφίβολα μ’ αγαπά; Ετσι δεν είναι;
Αφιλοκερδώς κρατάω δύο στριφώματα
Στο κάτω- κάτω της γραφής
Ατημέλητα θέλω να θέλω ξανά την αναγούλα της συνήθειας
Ασημείωτα προπληρώνεται η επιθυμία
Αγόγγυστα
Ασυγχώρητα δεν φαντάστηκα στον βυθό του μαξιλαριού
Να κρύβεται ολόκληρο ψέμα
Απάτη 


________________________________________________________
Η Γεωργία Τρούλη γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1979. Κατάγεται από την Κρήτη, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. 
Σπούδασε νοσηλευτική στη Σχολή επαγγελμάτων υγειάς και πρόνοιας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού ιδρύματος Θεσσαλονίκης και έπειτα σπούδασε Ψυχολογία στη φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Σήμερα είναι φοιτήτρια στη σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και παράλληλα εργάζεται στην Ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ
Έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα στην ομαδική και στη συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία, σεμινάρια εικαστικής ψυχοθεραπείας και δραματοθεραπείας
Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Τα Πορτοκαλορόδινα» και «Μια σχετική συρραφή» (εκδόσεις Ηριδανός) και λαμβάνει μέρος σε εκθέσεις εικαστικού περιεχομένου γράφοντας ποιήματα και κείμενα με αφορμή τα ζωγραφικά έργα των εκάστοτε καλλιτεχνών. Επίσης ποιήματά της έχουν φιλοξενηθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά καθώς και στο Ημερολόγιο ποίησης (εμπειρία εκδοτική). Είναι μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, της Διεθνούς Εταιρείας Λόγου και Τέχνης και του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο τελευταίο βαγόνι: Νικηφόρος Βρεττάκος

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης