στο τελευταίο βαγόνι: Αλεξάντρ Πούσκιν



  
Μοναχικός της λευτεριάς σπορέας βγήκα,
νωρίς, προτού καλοχαράξει 
και με καθάριο χέρι, μα κι αθώο, 
σπόρο πετούσα, ζωντανό, 
φυτείες, σε σκλαβωμένο όργο, να καρπίσει.
Μα τον καιρό μου έχασα μονάχα,
τις ακριβές μου σκέψεις και τους κόπους...


Βοσκήστε, ήμερων λαών αγέλες!
Εσάς, φωνή τιμής δε σας ξυπνάει... 
Της λευτεριάς το δώρο τι το θέλουν,
τάχατες, τ' άβουλα κοπάδια;
Σ' αυτά το σφάξιμο ταιριάζει
και η κουρά του τομαριού τους μόνο·
κι από γενιά τους σε γενιά κληροδοτούνε
σκλαβιάς ζυγό, κουδούνια και καμτσίκι.



Alexander Sergeyevich Pushkin
(1799 – 1837)

 Απόδοση: ΚΙΡΑ ΣΙΝΟΥ

Σχόλια

Δημοφιλείς προορισμοί:

στη νυχτερινή σκοπιά του σταθμού: Φτηνά τσιγάρα (Μονόλογοι)

Διαδρομές θεατρικού μονόλογου: Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, William Shakespeare

στις ράγες που βγάζουν στη θάλασσα: César Vallejo

ταξίδι κάτω από τη βροχή: Ανρί Μισώ (ζωή μου)

στο τελευταίο βαγόνι: Τεντ Χιούζ

στο άδειο κουπέ: Γκιγιόμ Aπολλιναίρ (H γέφυρα του Mιραμπό)

στο τελευταίο βαγόνι: Πιερ Ρεβερντύ

Επιβάτες

« Ιστολόγια ποίησης

» Ιστολόγια ποίησης